ΠΗΓΗ: ΚΥΚΛΟΘΥΜΙΚΟΣ

Ήταν η Εβίτα που λίγες ημέρες πριν είχε γίνει 13 χρονών, ήταν ο αδερφός της ο Ανδρέας, 2 χρόνια μικρότερος, ήταν ο μπαμπάς τους ο Γρηγόρης, που είχαν πάει στο εξοχικό τους να γιορτάσουν τα γενέθλιά της μικρής. Ήταν κι η μαμά τους, η Βαρβάρα, που είχε μείνει πίσω γιατί δούλευε και θα ερχόταν να τους βρει. Τελικά όταν θα έφτανε εκεί θα έβρισκε μόνο καπνούς, σκοτάδι και κάτι χαμένους αστυνομικούς να της απαγορεύουν την είσοδο. Θα έβρισκε σε έναν σάκο τον άντρα της, τα υπολείμματά του, τις στάχτες του, σε έναν άλλο σάκο το νεκρό κορμί του γιου της και στα βράχια το άψυχο σώμα της κόρης της που στη προσπάθειά της να διαφύγει έπεσε από έναν γκρεμό 20-30 μέτρων κι έμεινε για ώρα εκεί, πολυτραυματισμένη, μέχρι το τέλος αβοήθητη.

Ήταν η ευγενική Χρύσα, η ηθοποιός που γνωρίσαμε από το Καρέ της Ντάμας, μια εργάτρια του θεάτρου, ήταν κι ο άντρας της, ο παλαίμαχος αθλητής, ο πιανίστας της, ο Δημήτρης. Για ημέρες ήταν αγνοούμενοι. Ο αδερφός του Δημήτρη έψαχνε για μέρες στις στάχτες, είχε βρει ένα από τα σκυλιά τους ζωντανό, αναπτερώθηκαν οι ελπίδες μας, για λίγο. Βούτηξε στη θάλασσα, έψαξε να τους βρει, ήταν σίγουρος πως θα τα είχαν καταφέρει να πέσουν εκεί για να σωθούν. Υπήρχαν μαρτυρίες ότι η ηθοποιός ήταν ψύχραιμη και φαινόταν να διαχειρίζεται την κατάσταση, πήγαινε προς την παραλία, ο Δημήτρης είχε προλάβει να ειδοποιήσει τη μαμά του ότι θα εκκένωναν. Πρώτα αναγνωρίστηκε η σορός του Δημήτρη, 2 μέρες μετά θα αναγνωριζόταν κι η σορός της Χρύσας. Την είδηση θα ανακοίνωνε η κολλητή της για 32 χρόνια.

Ήταν ο Ανδρέας Δημητρίου, πυροσβέστης, ήταν στην υπηρεσία του στη Νέα Μάκρη, όταν θα μάθαινε πως η εστία που είχε ξεκινήσει από το Νέο Βουντζά είχε ξεφύγει, πέρασε την Μαραθώνος και πλέον έκαιγε το Μάτι. Εκεί βρισκόταν το σπίτι του, η σύζυγός του, η Μαργαρίτα και το 6 μηνών παιδί τους. Πήρε τη Μαργαρίτα αναστατωμένος «πάρε το μωρό και φύγε τώρα». Η υπηρεσία του τον έδιωξε κακήν κακώς, «πήγαινε να σώσεις τους δικούς σου και σώσε κι όσους παραπάνω μπορέσεις». Πήρε το αμάξι του κι έναν συνάδελφό του κι έτρεξε προς το σπίτι του. Το ρεύμα είχε κοπεί, η Μαργαρίτα με το μωρό στην αγκαλιά δε μπορούσε να ανοίξει την πόρτα του γκαράζ κι έφυγε πεζή για την θάλασσα. Ο Ανδρέας ακολούθησε τη διαδρομή της, την βρήκε λιπόθυμη κι έναν κύριο να δίνει τις πρώτες βοήθειες στο μωρό του. Το μωρό έφυγε εκείνη την ημέρα, η Μαργαρίτα 11 ημέρες μετά στο νοσοκομείο.

Ήταν η Βασιλική κι η Σοφία, δυο δίδυμα 9 χρονών. Ο μπαμπάς τους ο Γιάννης δούλευε κι είχε αφήσει τα παιδιά του στους γονείς του να πάνε για μπάνιο. Εκείνο το απόγευμα τους πήρε τηλέφωνο ένας συγγενής τους, είχε μιλήσει με την γιαγιά των παιδιών, τη μαμά του Γιάννη, δεν είναι καλά τα πράγματα, έχει γεμίσει με καπνούς η περιοχή, πήγαινε κι αυτή να βοηθήσει. Δεν υπήρξε άλλη επικοινωνία. Δε θα υπήρχε ξανά σήμα. Ο Γιάννης παίρνει το μηχανάκι, προσπαθούν οι αρχές να τον σταματήσουν, περνάει ανάμεσά τους, θέλει να βρει τα παιδιά του, τους γονείς του. Βοήθησε να εκκενωθεί ένα κομμάτι. Όλες τις επόμενες ημέρες θα γύριζε τα νοσοκομεία, τις πυροσβεστικές, γύριζε τα κανάλια με τις φωτογραφίες των παιδιών του. Βρήκε 2 παιδιά από τους διασωθέντες, πίστεψε ότι ήταν τα δικά του, δεν ήταν. Έδωσε το τηλέφωνο για πληροφορίες. Τον έπαιρναν και του έκαναν πλάκες με παιδικές φωνές κι αστεία για το πώς κάηκε η οικογένειά του. Τελικά βρέθηκαν κι οι 4 στο κτήμα Φράγκου. Μια αγκαλιά, μια άμορφη μάζα. Δεν άνοιξαν το φέρετρο, δεν ήθελαν να δει η μάνα την κατάσταση των παιδιών της.

Ήταν η Βασιλική, τεχνολόγος – ακτινολόγος, τα δυο της παιδιά, που με τόσο κόπο είχε καταφέρει να αποκτήσει κι η μαμά της η Σούλα. Είχε ζητήσει απόσπαση η Βασιλική στο κέντρο Υγείας της Ραφήνας για να απολαμβάνουν τα μπάνια οι κόρες της όσο αυτή θα δούλευε. Ήταν η πρώτη ημέρα στη δουλειά. Έφυγαν έντρομες από το σπίτι όταν ξέσπασε η ανεξέλεγκτη φωτιά. Έφτασε στο σημείο ο αδερφός της, μίλησε με τους αστυνομικούς, τον καθησύχασαν ότι δεν υπάρχει κάποια σορός που να ταιριάζει στα άτομα που περιγράφει, παρ’ όλα αυτά για κάθε ενδεχόμενο του έδειξαν 4 σορούς που είχαν βρεθεί κοντά στο σπίτι. Ήταν η Βασιλική κι όλοι όσοι αγαπούσε. Τραγική ειρωνεία είναι πως το σπίτι δεν κάηκε και το μόνο που διασώθηκε είναι το καναρίνι τους που είχε μείνει πίσω.

Ήταν ο Βίκτωρας, η αδερφή του η Βασιλική, η μητέρα τους η Αθηνά κι η φίλη της η Αιμιλία. Εγκλωβίστηκαν με το αμάξι στην Ποσειδώνος, ευτυχώς όμως ήξεραν καλά την περιοχή κι έφτασαν στην θάλασσα κι άρχισαν να κολυμπάνε να ξεφύγουν από την πυρκαγιά και τον τρελό αέρα. Κολυμπούσαν αβοήθητοι για ώρες, μέσα στο σκοτάδι, στις κραυγές, στα ξύλα και στις πέτρες που έπαιρνε ο αέρας. Ο Βίκτωρας φώναζε πως δεν είναι καλά, ότι έχει κράμπες, ότι νιώθει πως θα πεθάνει. Η Αιμιλία είπε στην φίλη της να πει στα παιδιά της ότι τα αγαπά πολύ. Δεν ξαναμίλησε. Λίγο μετά τα κύματα γύρισαν ανάποδα και τον Βίκτωρα, όταν τον πλησίασαν είδαν μια αποκρουστική εικόνα κι ένα μαύρο υγρό από το στόμα. Έπρεπε να τους αφήσουν εκεί για να συνεχίσουν τον αγώνα για την επιβίωση. Ποια επιβίωση;

Ήταν 104 άνθρωποι που χάθηκαν για πάντα στο Μάτι. 104 ιστορίες φρίκης. Άνθρωποι που πέθαναν γιατί δεν υπήρχε κανένα κράτος και καμία πολιτεία να οργανώσει ένα σχέδιο εκκένωσης, να τους προειδοποιήσει έγκαιρα, να τους φροντίσει ενώ πάλευαν στη θάλασσα, ενώ έτρεχαν να ξεφύγουν σαν άγρια ζώα από την φωτιά. Ένα κράτος που είχε την αστυνομία να στέλνει ανθρώπους μέσα στην φωτιά και να χάνονται. Ένα κράτος πετσοκομμένο από τα μνημόνια που δεν είχε οχήματα, αεροσκάφη και προσωπικό για να ανταπεξέλθουν στις άγριες συνθήκες. Σώθηκαν οι τράπεζες, κάηκαν οι άνθρωποι. Ένα κράτος που κανείς δε μπορούσε να επικοινωνήσει και να συντονιστεί με κανέναν.

Ένα κράτος που έβλεπε τον Τόσκα πριν ακόμα γίνουν οι κηδείες σε συνέντευξη τύπου να μας λέει χωρίς ντροπή ότι σκέφτεται κάθε βράδυ τι μπορεί να πήγε λάθος σε αυτήν την υπόθεση και δε βρίσκει τίποτα να κατηγορήσει τον εαυτό του, ένα κράτος που είχε τον Καμμένο, ως υπουργό της κυβέρνησης Φρανκενστάιν, να πηγαίνει στους κλαμένους συγγενείς και να τους κουνάει το δάκτυλο για τα αυθαίρετα που –και- η δική του κυβέρνηση είχε νομιμοποιήσει. Ένα κράτος που είχε έναν πρωθυπουργό που έκανε τον ανήξερο για τους νεκρούς. Ένα κράτος που είχε για κυβέρνηση κάποιους που έκαναν ανέκδοτο το «Η Δούρου φταίει» κι έκαναν πλάκα κι ειρωνείες με τους νεκρούς στο Μάτι και στην Μάνδρα. Ναι, κι η Δούρου φταίει, κύριοι. Σα δε ντρέπεστε!

Ένα κράτος που έχει πια μια νέα κυβέρνηση, μια κυβέρνηση τυμβωρύχων, που χρησιμοποίησαν τους νεκρούς του Ματιού για να μας οδηγήσουν στους νεκρούς των Τεμπών, του Παλαμά, στα ράντζα του κορονοϊού. Μια κυβέρνηση που έδωσε προαγωγή στους ηθικούς αυτουργούς του εγκλήματος κι αρχικά -και μέχρι τη δημόσια κατακραυγή- έκανε έφεση για να μειωθεί το ποσό των αποζημιώσεων στα θύματα. Ένα κράτος με μια δικαιοσύνη που τους έβγαλε όλους τους πολιτικούς υπεύθυνους αθώους. Κι ένα κράτος που μετά το Μάτι ναι μεν εκκενώνει -ή καλύτερα μόνο εκκενώνει-, αλλά έχει αφήσει να καεί το 3% της χώρας (3 φορές την Ρόδο) και το 6% των δασών, έχοντας αφήσει μόνο αποκαΐδια στον Έβρο, στην Εύβοια, στην Ρόδο, στην Αττική, στην Μαγνησία.

Δεν ξεχνάμε το έγκλημα στο Μάτι. Δεν ξεχνάμε κανένα έγκλημα αυτού του κράτους, των κυβερνήσεων του, των αρχών του και των νταβατζήδων του που πετάνε τη ζωή μας κομμάτια στα τρένα, στις πλημμύρες, στις φωτιές, στις εργοδοτικές δολοφονίες.