ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ! ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΣΥΝΟΡΓΑΝΩΣΗ- ΑΥΤΟΘΕΣΜΙΣΗ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ 5/4, 13:00, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

5/4 - ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία των κοινωνιών και των ανθρώπων, όπως και των κινημάτων τους, που τίθεται ως επίδικο μια απόφαση και μια συνεπαγόμενη επιλογή. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις η απόφαση και η επιλογή αποτελούν μονόδρομο. Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική παρά ο ανυποχώρητος αγώνας απέναντι στην υποταγή.

Είναι στις στιγμές αυτές που η εναλλακτική της υποχώρησης, ένα από τα συνηθέστατα μέσα τακτικής των από τα κάτω, δεν μπορεί να αποτελέσει πια επιλογή και το αγωνιζόμενο υποκείμενο οφείλει να σταθεί στο ελάχιστο έδαφος που ακόμη κατέχει.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση αυτό που θα κερδηθεί με την ως εσχάτων μάχη είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μπορεί να χαθεί με την αποφυγή της μάχης και του δεδομένου κόστους. Δεν είναι πολλές αυτές οι φορές, πραγματικά, αλλά όταν η στιγμή αυτή έρχεται, η επιλογή ευθύνης που καλείται κανείς να πάρει είναι διαυγής σαν το κρυστάλλινο νερό.

Στην ιστορία μας τέτοια παραδείγματα είναι αμέτρητα αρχετυποποιώντας τη διαλεκτική μεταξύ ζωής και θανάτου, ήττας ή νίκης, αντίστασης ή υποχώρησης. Από την Κομμούνα του Παρισιού, την υπεράσπιση της Βαρκελώνης από τις φασιστικές ορδές και του Στάλινγκραντ από τη ναζιστική κατοχή, ως τον γκρεμό του Ζαλόγγου, την επίθεση της 7ης Οκτώβρη, το Κούγκι του Σαμουήλ, την αυτοθυσία της Μπεριτάν, τις απεργίες πείνας των φυλακών της Τουρκίας και αμέτρητα άλλα. Δεν έχει σημασία ποιό ήταν το υποκείμενο αγώνα που στάθηκε με όρους αντίστασης απέναντι στην πολυποίκιλη κατοχή, ούτε τα χαρακτηριστικά του, ακόμη και αν τα υποκείμενα αυτά ήταν ολοσδιόλου διαφορετικά μεταξύ τους. Τα ενώνει η ίδια ανάγκη για επιβίωση απέναντι σε έναν πανίσχυρο εχθρό και η επιλογή να μην υποχωρήσουν στην υπεροπλία του. Όλα αυτά τα αρχετυπικά παραδείγματα, μέσα από την αυτοθυσιαστικότητά τους, πότισαν το έδαφος της αντίστασης στο παρόν και στο μέλλον. Έκαναν τις νίκες των αρχόντων να φαντάζουν γιαυτούς οδυνηρές ήττες και αποτέλεσαν παράδειγμα που το ακολούθησαν τόσοι και τόσοι στο μέλλον. Τόσα αρχέτυπα παραδείγματα που μια ζωή υποδούλωσης είναι η χειρότερη από κάθε επιλογή ενός θανάτου αντίστασης. Ένα παρόμοιο αρχετυπικό παράδειγμα αποτελούν οι απεργίες πείνας μέχρι θανάτου, όπου η ανυποχώρητη απόφαση ενός πιθανού θανάτου στέκεται ακλόνητη μποστά στο επίδικο της υπεράσπισης μιας ζωής με αξιοπρέπεια.

Τι διακυβεύεται στα Προσφυγικά Λ. Αλεξάνδρας

Στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας αυτό που πολύ περισσότερο διακυβεύεται δεν είναι ένας απελευθερωμένος χώρος 14 στρεμμάτων στο κέντρο της Μητρόπολης και μέσα στο στόμα του θηρίου, της ΓΑΔΑ και του Εφετείου των δύο δομικών πυλώνων του συστήματος, την αστυνομική και την ποινική εξουσία του αστικο-καπιταλιστικού κράτους. Δεν είναι ούτε οι 400 και πλέον κάτοικοί τους, που την επόμενη μέρα άλλοι θα βρίσκονται ξεσπιτωμένοι στους δρόμους, άλλοι στα κέντρα κράτησης και σε διαδικασία απέλασης, άλλοι στις φυλακές και άλλοι με τη ζωή τους να μετρά ώρες, μέρες ή στην καλύτερη, κάποιους μήνες. Δεν είναι ούτε οι 22 δομές αυτάρκειας και κοινής ωφέλειας που δίνουν ανάσα ζωής σε τόσους και τόσες από εμάς. Όχι ότι όλα τα παραπάνω δεν έχουν μια τεράστια σημασία. Κάθε άλλο. Απλά αυτό που διακυβεύεται είναι πολύ πιο συνολικό.

Μαζί με ένα κέντρο αγώνα, ένα άσυλο των αδυνάτων και των κατατρεγμένων, ένα μεγάλο σπίτι τετρακοσίων ανθρώπων, με δεσμούς κοινής ζωής, διακυβεύεται το ίδιο το εμπράγματο παράδειγμα για μια ζωή με αξιοπρέπεια, ισότητα και ελευθερία. Όχι γιατί τα Προσφυγικά αποτελούν το μοναδικό ή το μεγαλύτερο και αξιότερο παράδειγμα. Μέσα στον κόσμο μας υπάρχουν αρκετά παραδείγματα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου: στη ζούγκλα της Λακαντόνα, στα βουνά του Κουρδιστάν, στις κατειλημμένες γειτονιές της Λ. Αμερικής και της Ανατολής, στους αγώνες των κοινωνιών στην καπιταλιστική Δύση, στους αντιεποικιακούς και αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των λαών. Άλλα μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα, με λιγότερα ή περισσότερα χρόνια παρουσίας. Θα ήταν λάθος να βάλουμε όλα τα παραπάνω στη ζυγαριά της της καπιταλιστικής αξίας. Να τα μετρήσουμε σε χρήμα, πόσο κοστίζει το καθένα και ποιό αξίζει περισσότερο. Όλα τους έχουν την δική τους ιδιαίτερη σημασία και κουβαλούν το δικό τους μοναδικό παράδειγμα στους αγώνες των κοινωνιών απέναντι στον κρατικοκαπιταλιστικό Λεβιάθαν. Το καθένα από αυτά από το μεγαλύτερο ως το μικρότερο αποτελούν ένα κομμάτι που δεν μπορεί να χαθεί, γιατί χάνεται το ίδιο το παράδειγμα, η ίδια η προοπτική και η ελπίδα μας.

Το τέρας του εξευγενισμού

Ο εξευγενισμός επελαύνει διαλύοντας γειτονιές και μεταμορφώνοντάς τες σε μηχανές παραγωγής κέρδους. Είναι οι ίδιοι σχεδιασμοί που επιδιώκουν να βάλουν χέρι στα Προσφυγικά. Το πλάνο της διπλής ανάπλασης προβλέπει τη μετατροπή των περιοχών Αμπελόκηποι και Γκύζη σε τουριστικές ζώνες, εκδιώκοντας τους κατοίκους μέσα από την άνοδο των τιμών και την αλλαγή της φυσιογνωμίας ολόκληρης της περιοχής. Υπό αυτή την έννοια, η ύπαρξη των Προσφυγικών δεν αποτελεί μια ασπίδα προστασίας μόνο για τους κατοίκους τους και τον κόσμο της αυτοοργάνωσης, αλλά και για τις γειτονικές περιοχές: τους Αμπελόκηπους, το Γκύζη, τη Νεάπολη, τα Κουντουριώτικα και συνολικά το κέντρο της Αθήνας.

Το καθεστώς Μητσοτάκη

Οι σχεδιασμοί καταστολής των Προσφυγικών δεν είναι άσχετοι με τη γενικότερη πολιτική κατάσταση που βιώνει ο ελλαδικός χώρος, αλλά και που εξελίσσεται διεθνώς. Οι κοινωνίες και τα κινήματα ποδοπατιούνται κάτω από τη μπότα της εξουσίας και αδυνατούν να προβάλουν ισχυρές αντιστάσεις στον νέο φασισμό που επελαύνει με κοινοβουλευτικό και μη μανδύα. Μια νέα ιερά συμμαχία αναδεικνύεται μέσα από τα συντρίμμια του παλιού κόσμου, προσδοκώντας να αξαϋλώσει κάθε φωνή αντίστασης και εξέγερσης οπουδήποτε αναδύεται ή οπουδήποτε παραμένει.

Σε αυτό τον νέο κύκλο όλα τα υπάρχοντα παραδείγματα, με τα θετικά και τις αδυναμίες τους, αντιμετωπίζουν μια κρίση που απειλεί να τα εξαφανίσει, είτε προέρχονται από τον παλιό κόσμο είτε επιχειρήσαν να αναδυθούν στον νέο. Ροζάβα, Παλαιστίνη, Κούβα, ριζοσπαστικά κινήματα της Δύσης, δεν θα μπορούν να υπάρξουν με τον ίδιο τρόπο στη νέα περίοδο. Ο κόσμος της εξουσίας επιχειρεί να εξαφανίσει ό,τι παράδειγμα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην προηγούμενη περίοδο και χτίστηκε με το αίμα των κοινωνιών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εμφανίστηκε και συντηρείται το καθεστώς Μητσοτάκη, το χειρότερο των χρόνων της μεταπολίτευσης, όσον αφορά την επιτυχία του στο χτίσιμο του σύγχρονου μοντέλου ολοκληρωτισμού και ισοπέδωσης των όποιων κοινωνικών δομών, δικαιωμάτων και ελευθεριών στον Ελλαδικό χώρο. Η περίοδος αυτή σηματοδοτεί το οριστικό τέλος του προηγούμενου κύκλου και το πέρασμα σε έναν νέο και άγνωστο άλλο. Το καθεστώς αυτό χτίστηκε και επιβιώνει πάνω στον κοινωνικό κατακερματισμό, στην απώλεια της ελπίδας, στην συλλογική κοινωνική ήττα της μεταμνημονιακής περιόδου. Έχει καταστεί τόσο ισχυρό πάνω στη δική μας συλλογική αδυναμία.

Την ίδια στιγμή, όμως, αποτελεί ένα καθεστώς πλήρως απονομιμοποιημένο κοινωνικά, που συνεχίζει να φυτοζωεί πάνω στο δόγμα "νόμος και τάξη" και στη συγκρότηση μιας συνθήκης κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, με όπλα το μονοπώλιο στη μιντιακή προπαγάνδα, την ποινική τρομοκρατία και τη στήριξη ή ανοχή της οικονομικής ολιγαρχίας. Εξάλλου, ακόμη και αν τα συμφέροντα της ολιγαρχίας αυτής ενέχουν σκληρούς ανταγωνισμούς και συγκρούονται με τον διαχειριστή τους, εντούτοις όλοι έχουν συμφέρον από τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, που γιγαντώνει τα κέρδη τους και καταλύει εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα.

Παραμένει ένα καθεστώς αδύναμο, που βιώνει συνεχείς κρίσεις και επιβιώνει αφενός πάνω στον κοινωνικό κατακερματισμό και αφετέρου πάνω στην έλλειψη εναλλακτικής κοινωνικής προοπτικής.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι κοινωνίες και τα κινήματα, έχοντας βιώσει την ήττα ως ένα συνεχές, έχουν προσαρμοστεί στα μέτρα που επιβάλλει το ίδιο το καθεστώς. Δεν είναι παράλογο. Η δυσαναλογία ισχύος, που έχει προκύψει σε υλικό επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες και βασίζεται εν πολλοίς και στην τεχνολογική υπεροπλία της άρχουσας τάξης σε κάθε επίπεδο, έχει οδηγήσει σε γενικό πάγωμα. Την ίδια στιγμή, τα ίδια τα ριζοσπαστικά φαντασιακά έχουν φτάσει σε τέλμα, αναπαράγοντας εντός τους και αφομοιώνοντας τις αφηγήσεις του τέλους της ιστορίας.

Όλοι οι μεγάλοι αγώνες της τελευταίας 10ετίας έχουν πραγματοποιηθεί στα μέτρα και τα σταθμά του αντιπάλου. Έχουν όρια, τα όρια του ρεφορμισμού, που αδυνατούν να ξεπεράσουν. Τα όρια αυτά τεθήκαν σε όλους τους τελευταίους μεγάλους αγώνες από τα ίδια τα υποκείμενα αναφοράς τους, όσο και αν συγκρότησαν τεράστια κοινωνική και πολιτική ισχύ και έστησαν στον τοίχο το καθεστώς. Οι αγώνες για την υπόθεση των Τέμπων και οι αγώνες των αγροτών αποτελούν τα δύο πιο πρόσφατα παραδείγματα. Αν και η διαλεκτική της βίας θα ήταν η πιο εύκολη και εύπεπτη εναλλακτική απάντηση στην αδυναμία των αγώνων αυτών, ήταν η απουσία ριζοσπαστισμού και άρα ενός άλλου κοινωνικού φαντασιακού που εν τέλει τους περιόρισε και όχι το αντίθετο.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη σκληρής καταστολής απέναντι στα κινήματα και τους απελευθερωμένους χώρους αγώνα, εντάσσεται και ο σχεδιασμός καταστολής και εκκένωσης της γειτονιάς των Κατειλημμένων Πρσφυγικών, ως το μεγαλύτερο και αρτιότερα οργανωμένο καταληψιακό κοινωνικό εγχείρημα στον ελλαδικό χώρο. Πάνω στη διάλυση της πάλαι ποτέ ακμάζουσας και ελευθεριάζουσας Γαλατίας των κινημάτων των τελευταίων δύο δεκαετιών, στον σύγχρονο Καίσαρα απομένει ένα μικρό γαλατικό χωριό που συνεχίζει να αντιστέκεται. Φυσικά δεν είναι το μόνο. Αυτό που το ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα, όμως, είναι ότι στέκεται εκεί που υψώνονται οι νικηφόρες σημαίες της κυριαρχίας: στο κέντρο της μητρόπολης πολυεπίπεδα.

Τα Προσφυγικά αποφάσισαν να αντισταθούν στις λεγεώνες και στους σύγχρονους Καίσαρες. Να θέσουν το ερώτημα και το επίδικο της αντίστασης απέναντι στο καθεστώς, έξω από τα όριά του.

Μπορούν τα Προσφυγικά να αποτελέσουν το ανάχωμα σε αυτή την επέλαση του ολοκληρωτισμού; Τον Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ; Το αν η μικρή σπίθα που έχει ανάψει εδώ και δεκαέξι χρόνια σε αυτή τη μικρή γειτονιά του κέντρου της μητρόπολης θα καταφέρει να γίνει φλόγα και η φλόγα φωτιά είναι κάτι που η ιστορία θα δείξει και όλοι και όλες εμείς αποτελούμε τα ενεργά υποκείμενα αυτής της ιστορίας,

Οι αγώνες με επιμονή και υπομονή δείχνουν ότι μπορούν να νικήσουν, όταν κάνουν την υπέρβαση. Η υπέρβαση αυτή στον αγώνα για τα Προσφυγικά πραγματώθηκε μέσα από το μέσο αγώνα της απεργίας πείνας από 5/2 του συντρόφου Αριστοτέλη Χαντζή. Αυτή η επιλογή σχετίζεται με την επιτακτικότητα του αγώνα , τα επίδικα και την υπάρξη ή μη δυνατότητας υποχώρησης και επανασύνταξης σε κάθε περίπτωση. Στα Εξάρχεια για παράδειγμα, το έργο σταμάτησε γιατί παρά την καταστολή, οι κάτοικοι δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν από την γειτονιά τους με αποτέλεσμα να παραμείνουν και να συνεχίσουν να αγωνίζονται. Στα Προσφυγικά συμβαίνει το αντίθετο. Σε περίπτωση εκκένωσης δε θα μείνει κανείς να αγωνιστεί.

Η σημασία του εδάφους

Στην τελευταία 15ετια και πλέον, με κορυφαίο παράδειγμα την εκκένωση της Βίλλας Αμαλία, είναι δεκάδες τα κατειλημμένα εδάφη που έχουν κατασταλλεί και εκκενωθεί. Στο κέντρο της Αθήνας, στη Θεσσαλονίκη, στη περιφέρεια, στα πανεπιστήμια. Πιστεύουμε ότι σε ένα βαθμό, τα όσα έχουν γραφτεί γιαυτή την συνθήκη δεν καταφέρνουν να αποδώσουν το συνολικό και ολιστικό νόημα της σημασίας των απελευθερωμένων εδαφών και της απώλειάς τους, αφού αυτό πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτό στο σύνολό του ούτε από το ίδιο το κίνημα.

Θέλουμε να σταθούμε, όμως, σε αυτό το σημείο, επιχειρώντας να δώσουμε μια πιο συνολική, ολιστική οπτική. Τα απελευθερωμένα εδάφη αποτελούν εστίες αντίστασης πάνω στις δυναμικές του εδάφους. Η εκκένωση των Προσφυγικών θα σημάνει πολλά περισσότερα από την απώλεια μιας κατάληψης. Θα σημάνει την ενοποίηση του κυρίαρχου εδάφους στα επίπεδα που είχε φτάσει μετά τα Δεκεμβριανά. Θα οδηγήσει στην κάθοδο από τα βόρεια των φασιστικών σχηματισμών, με τον ίδιο τρόπο που η εκκένωση της Βίλλας Αμαλία οδήγησε στην άνοδό τους στις περιοχές Αττική, Βικτώρια και Αγ. Παντελεήμονας. Θα οδηγήσει στην απομάκρυνση, λόγω κόστους ζωής, μεγάλους πληθυσμούς της εργατικής τάξης από τις γύρω γειτονιές. Θα αλλάξει, με λίγα λόγια ,ριζικά τον χάρτη του κοινωνικού ανταγωνισμού σε όλη την ευρύτερη περιοχή.

Διαχέοντας το παράδειγμα των Προσφυγικών

Ως Πλατφόρμα Συνομοσπονδιακής Ένωσης αποτελέσαμε το πειραματικό αποτέλεσμα της 4ης Συνεδριακής Ολομέλειας της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, με σκοπό και στόχο το πολιτικό άνοιγμα ενός οργανωτικού, πολιτικού και ενωτικού παραδείγματος μιας Κοινότητας αγώνα στο κοινωνικό, ταξικό και πολιτικό κίνημα και την διεύρυνσή του ευρύτερα στην κοινωνική βάση. Εντάξαμε και εγκολπώσαμε όλα όσα πειραματίστηκε με επιτυχία η Κοινότητα των Προσφυγικών, πάνω σε μια πρόταση καταστατικής οργάνωσης, μοντέλου συνοργάνωσης και ενωσιακής διεργασίας των ετεροτήτων.

Σήμερα καλούμαστε να στηρίξουμε τις ρίζες προέλευσής μας και να διαχύσουμε το παράδειγμα ακόμη και σε περίπτωση εκκένωσης, κρατώντας το ζωντανό και αναπαράγοντάς το ως συνέχεια. Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν μπορεί να εξαϋλωθεί. Βρίσκεται ήδη στις καρδιές εκατοντάδων ανθρώπων που πέρασαν από αυτή τη γειτονιά στην οδύσσειά τους για μια καλύτερη ζωή στους ψευτοπαραδείσους της Δύσης, στους χιλιάδες που έμαθαν για αυτήν, στα δεκάδες παιδιά που πήραν παιδεία στις δομές και στις λειτουργίες της, στους δεκάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που χτυπήθηκαν λυσσαλέα από τις ορδές των πραιτοριανών του κράτους και σύρθηκαν στα μπουντρούμια των Α.Τ. και των δικαστηρίων. Βρίσκεται στο φαντασιακό που αναδύθηκε και χτίστηκε, μέσα από τους αγώνες εκατοντάδων και συνεχίζει να φωνάζει τα λόγια του Καρδινάλιου του Ρετζ:

«Γνωρίζω ότι δεν τους υπολογίζετε, γιατί η Αυλή είναι οπλισμένη, σας ικετεύω όμως να μου επιτρέψετε να σας αναφέρω ότι πρέπει να τους υπολογίζετε πολύ, κάθε φορά που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι το παν. Να σε ποιό σημείο βρίσκονται: κι αυτοί αρχίζουν να μην υπολογίζουν τα στρατεύματά σας, γιατί το κακό είναι ότι η δύναμή τους υπάρχει μέσα στη φαντασία τους και μπορεί να ειπωθεί με απόλυτη σιγουριά ότι, εν αντιθέσει προς όλα τα άλλα είδη ισχύος, όταν φτάσουν σ' ένα ορισμένο σημείο, μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν».

Ο κόσμος μας μπορεί

Αν κάτι μας δείχνει το Παράδειγμα των Προσφυγικών είναι ότι ο κόσμος μας μπορεί. Μπορεί να αυτοοργανωθεί, μπορεί να συνενωθεί, μπορεί να παράξει αυτοθέσμιση, μπορεί να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τις κοινωνίες μας. Προβλήματα συνολικά επιβίωσης, υγείας παιδείας, τροφής, στέγης, πολιτισμού κ.α μέσα στον μητροπολιτικό αστικό ιστό. Και μπορεί να το κάνει χωρίς να αναπαράγει τον κόσμο της εξουσίας και του χρήματος.

Μπορεί να υπάρξει έξω από το κράτος, μπορεί να συνοργανωθεί. Μπορεί!

Το παράδειγμα των Προσφυγικών αποτελεί ένα γενικό μοντέλο συνοργάνωσης των κοινωνιών και των κινημάτων. Αποτελεί ένα παράδειγμα που ο καθένας εντάσσοντάς το στη δική του τοπικότητα με τις ειδικές της ιδιαιτερότητες και ανάγκες, μπορεί να παράξει κοινότητες, ενότητα και αγώνα. Είναι η ώρα σήμερα το παράδειγμα αυτό όχι να κλειστεί στα 14 στρέμματα των Προσφυγικών, αλλά να διαχυθεί και να απλώσει παντού, όπου υπάρχουν άνθρωποι που κουράστηκαν με τον κόσμο της εξουσίας, της αποξένωσης, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και επιθυμούν και έχουν τη βούληση να χτίσουν τον δικό μας κόσμο της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης, και της δικαιοσύνης.

Να σταθούμε όλοι και όλες δίπλα στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών για την υπεράσπιση της ζωής, της αξιοπρέπειας και της δυνατότητας να υπάρχουμε.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΝΑ ΠΛΑΙΣΙΩΣΕΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ
• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε." ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! - ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΝΑΠΛΑΣΗ" ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Πλατφόρμα Συνομοσπονδιακής Ένωσης 

Σε ό,τι αφορά τη συμπρωτεύουσα, ανακοίνωση συμπαράστασης εξέδωσε και η Πρωτοβουλία Πανεπιστημιακών ΑΠΘ-ΠΑΜΑΚ-ΔΙΠΑΕ τονίζοντας ότι «η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών της Αθήνας εκπροσωπεί τις αξίες της κοινοτικής αυτενέργειας και αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της περήφανης αντίστασης στην εμπορευματοποίηση της στέγης και στην υποκατάσταση των ανθρωπίνων σχέσεων με σχέσεις οικονομικής συναλλαγής και υποταγής στην πολιτική εξουσία».

«Τα Προσφυγικά», τονίζουν οι πανεπιστημιακοί «συνιστούν ένα αντιπαράδειγμα στον κυρίαρχο καπιταλισμό και το κράτος του» και συνεχίζουν:

«Τα Προσφυγικά μας παραδίδουν μαθήματα κοινοτικής συγκρότησης με πολλαπλότητα-στέγη, διατροφή, ιατρική φροντίδα, εκπαίδευση, ψυχαγωγία… Με την ενεργή συμμετοχή τους σε κοινωνικούς αγώνες και με τη συμπαράστασή τους σε άλλες μαχόμενες κοινότητες τρέπονται σε εμβληματικό τόπο αναφοράς ανάλογων εγχειρημάτων στην Ελλάδα και στον Κόσμο.

Το καπιταλιστικό κράτος δεν μπορεί να ανεχθεί τέτοια αυθάδεια και μάλιστα κυριολεκτικά μέσα στη μύτη του-δίπλα είναι η διαβόητη ΓΑΔΑ. Και πότε με απροκάλυπτη αστυνομική βαναυσότητα κι άλλοτε με την υπονομευτική δράση του εμπορίου ναρκωτικών και άλλων βρώμικων μεθοδεύσεων επιχειρεί την εξάρθρωση του υπέροχου αυτού εγχειρήματος που μισεί θανάσιμα.

Σήμερα επιστρατεύεται η αυτοδιοίκηση, πρωτίστως η περιφερειακή κι από πίσω κι η τοπική, με νομικό και οικονομικό οπλοστάσιο αρχιτεκτονικού, πολεοδομικού και υγιεινιστικού χαρακτήρα.

Αλλά τα μέλη της Κοινότητας των Προσφυγικών μάχονται για το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή τους. Κι ο απεργός πείνας Α. Χ. συμβολίζει όχι μόνον την προσωπική αλλά και τη συλλογική ανυποχώρητη αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση της ύπαρξης και της άνθησης της Κοινότητας των Προσφυγικών».