ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Το Documento σήμερα παρουσιάζει ως μεγάλη αποκάλυψη ότι ο Νίκος Μαραντζίδης, ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες του σημερινού πολιτικού rebranding του Αλέξη Τσίπρα, είχε σχέσεις με προγράμματα και δομές που χρηματοδοτούνταν από το βρετανικό Foreign Office, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της «ρωσικής επιρροής».

Μόνο που όσοι παρακολουθούν στοιχειωδώς την πολιτική σκηνή γνωρίζουν πολύ καλά ότι το θέμα αυτό δεν έπεσε από τον ουρανό το 2026. Ούτε καν το 2023. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 2018, μετά τα leaks των Anonymous για την περίφημη Integrity Initiative, το ίδιο το Documento είχε δημοσιεύσει εκτενές ρεπορτάζ που τοποθετούσε τον Μαραντζίδη στην «ομάδα Αθήνας» του βρετανικού δικτύου. Γινόταν τότε λόγος για συμμετοχή σε μελέτες, συνεργασίες και αμειβόμενα projects (με αναφορά ακόμα και σε αίτημα 25.000 ευρώ).

Τα στοιχεία αυτά δεν ήταν «ψίθυροι» – ήταν δημόσια και είχαν συζητηθεί ευρέως σε χώρους της Αριστεράς. Το ίδιο είχε κάνει και η ιστοσελίδα της ΚΟΝΤΡΑ τον Ιούνη του 2023 με το αποκαλυπτικό άρθρο «Ο λυσσασμένος αντικομμουνιστής που λέει ψέματα ακόμα και για τον παππού του», όπου αναδείκνυε τόσο τις διασυνδέσεις με το Foreign Office όσο και τον βαθιά αντικομμουνιστικό και αναθεωρητικό ρόλο του Μαραντζίδη.

Γι’ αυτό προκαλεί εύλογη ειρωνεία η σημερινή προσπάθεια να παρουσιαστεί το ζήτημα σαν φρέσκια «βόμβα». Δεν ανακάλυψαν τίποτα καινούργιο. Απλώς ξαναζεσταίνουν παλιό υλικό, επειδή τώρα βολεύει την πολιτική συγκυρία.

Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν είναι αν ο Μαραντζίδης είχε τέτοιες σχέσεις. Αυτό ήταν ήδη γνωστό. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι άλλο: Πώς ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του αντικομμουνισμού, της «θεωρίας των δύο άκρων», του ιστορικού αναθεωρητισμού για την Κατοχή και τον Εμφύλιο (από τα «Άλλοι καπετάνιοι» και την «κόκκινη τρομοκρατία» μέχρι την υποβάθμιση της ΕΑΜικής Αντίστασης), κατέληξε να είναι σήμερα βασικός σύμβουλος και καθοδηγητής ενός πολιτικού χώρου που κάποτε αυτοπροσδιοριζόταν ως «ριζοσπαστική Αριστερά»;

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Δεν φωτίζεται μόνο ο ρόλος ενός πανεπιστημιακού. Φωτίζεται κυρίως η βαθιά πολιτική μετάλλαξη ενός ολόκληρου χώρου. Μια μετάλλαξη τόσο ριζική, ώστε άνθρωποι που μέχρι χθες θεωρούνταν ιδεολογικοί αντίπαλοι της Αριστεράς –με ό,τι αυτό σημαίνει για την ιστορική μνήμη, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και την ταξική πάλη– να εμφανίζονται πλέον ως «εκσυγχρονιστές», στρατηγικοί σύμβουλοι και διαμορφωτές της νέας της εικόνας.

Αυτή η μετάλλαξη δεν είναι προσωπική υπόθεση του Τσίπρα ούτε του Μαραντζίδη. Είναι η επιβεβαίωση μιας πιο γενικής πορείας απομακρύνσης από τις ρίζες της ιστορικής Αριστεράς, υπέρ μιας «ρεαλιστικής», ευρωπαϊστικής, συστημικής διαχείρισης. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό «ντοκουμέντο» που βγαίνει από την όλη συζήτηση.

Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento 

Όλα περιπλέκονται. Όπως εξελίχθηκε η διαμόρφωση του νέου πολιτικού την εβδομάδα που πέρασε, αναμένουμε ενδιαφέρουσες αλλαγές αλλά όχι και ριζικές. Οι δημοσκοπήσεις κατέγραψαν τη στιγμή και ακολουθεί αγώνας αντοχής κι όχι σπριντ μέχρι την κάλπη.

Με την πιθανότητα να εμφανιστεί άλλο ένα κόμμα από τον Αντώνη Σαμαρά σχεδόν βέβαιη, η διάταξη των πολιτικών δυνάμεων δεν είναι Βαβέλ εναντίον σταθερότητας όπως επιθυμεί να περνάει επικοινωνιακά το Μαξίμου, αλλά οδοστρωτήρας εναντίον «νοικοκυραίων». Από τη μία ο Κυριάκος Μητσοτάκης επενδύει στο μέλλον με την Ελλάδα 2030 που θα είναι για λίγους κι εκλεκτούς άριστους και ημέτερους, από την άλλη η αγανάκτηση, η οργή, μαζί με το αίτημα αντικατάστασης πρωθυπουργού αλλά όχι αλλαγής. Προς το καλύτερο νομίζουν.

Η αναστροφή Τσίπρα στην (κυβερνώσα) Αριστερά μετά την περιπλάνηση στο άνυδρο Κέντρο όπου κανείς δεν του έδινε σημασία έχει πολιτικές προεκτάσεις. Αναστροφή χωρίς ανατροπή. Με όλες τις έννοιες.

Η Μαρία Καρυστιανού αγκαλιάζει ψηφοφόρους Βελόπουλου, Ζωής και Νίκης.

Μένει ο Σαμαράς με δυσαρεστημένους δεξιούς, κεντροδεξιούς που συγκινεί και φιλο-τραμπικούς και εθνικιστές.

Ένα σκηνικό πολύ ενδιαφέρον για να δούμε πού χωράει ο καθένας μας.

Εκεί που χωράει ο καθηγητής Μαραντζίδης στο rebranding. Από τα δίκτυα αντιρωσικής προπαγάνδας του Φόρεϊν Όφις και σκληρός επικριτής της «πρώτης φοράς Αριστερά» βρέθηκε μαέστρος στην «κυβερνώσα Αριστερά» του Θησείου. Από εκφραστής του ιστορικού αναθεωρητισμού ενορχήστρωσε την καταστροφική για τον ΣυΡιζΑ εκλογική στρατηγική διάχυσης προς το Κέντρο το 2023. Με τον έτερο επικριτή της κυβέρνησης ΣυΡιζΑ – ΑννΕλλ Γιώργο Σιακαντάρη και παράλληλα υπέρμαχο της πολιτικής παρακαταθήκης Σημίτη. Με τον πολιτικό γυρολόγο Νίκο Μπίστη που σήμερα είναι ΕΛΑΣ. Και άλλους (μερικούς εξ αυτών πολύ σοβαρούς για το εγχείρημα).

Το σκηνικό περιπλέκεται και οι γραμμές θολώνουν.

Στη χώρα που θάβονται σκάνδαλα. Από τη Novartis μέχρι τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Στη χώρα που κόβουμε εξόδους και αγοράζουμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα: φαγητό και φάρμακα αλλά όχι φορέματα, παντελόνια και πατούμενα.

Στη χώρα που οι κτηνοτρόφοι έγκωσαν από τον εμπαιγμό και την αδιαφορία του Μαξίμου και προετοιμάζονται να βγουν στους δρόμους μες στην εβδομάδα. Πήραν ψίχουλα για αποζημιώσεις και έχουν μείνει άδεια τα ψυγεία, τα τραπέζια και τα πιάτα τους.

Στη χώρα που βρήκαν πρόσχημα το δημογραφικό για να κλείσουν σχολεία και να φέρουν ιδιώτες επενδυτ… συγγνώμη χορηγούς καθώς όλα ακρίβυναν και η (όποιας μορφής) πολιτεία δεν δίνει δεκάρα πέρα από φως, νερό, τηλέφωνο.

Στη χώρα που πολυπλόκαμα κυκλώματα λυμαίνονται επιχειρηματίες και τελωνεία βρίσκοντας τρύπες στους νόμους.

Σε αυτή τη χώρα θολώσαμε τις κόκκινες γραμμές…

Στον Περσικό προσπαθούν να βγάλουν νικητή για να λήξουν το ματς και στο ενδιάμεσο ρίχνουν και κάποιον πύραυλο για να μην ξεχνιούνται. Καλοκαίριασε άλλωστε και ανοίγει (ξανά) το μέτωπο στην Ευρώπη. Οι ευρωπαίοι απειλούν και οι ρώσοι απαντούν. Στην Ουκρανία οι λάσπες φεύγουν και το έδαφος γίνεται εύφορο για άλλη μία θερινή αναμέτρηση και μετακίνηση μιας χούφτας χιλιομέτρων (και αν).

Το ανησυχητικό είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη έγινε πάτημα για χιλιάδες απολύσεις. Μην πείτε ότι δεν το περιμένατε. Απλώς οι πανεπιστημιακοί φωνάζουν ότι έγιναν άκαιρα, πολύ νωρίς. Οι ιδιοκτήτες των τεχνολογικών κολοσσών και των εταιρειών (καλή ώρα οι τράπεζες) όμως προκαλούν μιλώντας για «κατώτερο ανθρώπινο κεφάλαιο». Είναι οι εργαζόμενοι ενός κατώτερου θεού, του κέρδους, που τους πετάει στο περιθώριο.