Τα τελευταία χρόνια οι περισσότερες ακτές και παραλίες της ηπειρωτικής αλλά και της νησιωτικής χώρας μας έχουν γεμίσει ασφυκτικά από ομπρελοκαθίσματα με πληρωμή και καντίνες. Όχι μόνο οι λεγόμενες οργανωμένες πλαζ με εισιτήριο που ξέραμε από παλιά, αλλά και οι ελεύθερες μέχρι τώρα παραλίες. Οι Δήμοι στους οποίους ανήκουν, με το πρόσχημα της εξυπηρέτησης των λουόμενων αλλά και της εξασφάλισης εσόδων για τους Δήμους, νοικιάζουν κάθε παραλία που έχει απομείνει ελεύθερη σε ιδιώτες για εκμετάλλευση. Συχνά μάλιστα αφήνουν ένα ελάχιστο κομμάτι για όσους δεν μπορούν ή δε θέλουν να πληρώσουν χαράτσι για το μπάνιο τους στη θάλασσα.

Στην περίφημη «Αθηναϊκή Ριβιέρα», όπως μετονομάστηκε πρόσφατα το παραλιακό μέτωπο από το Παλιό Φάληρο μέχρι τη Βάρκιζα, οι παραλίες έχουν μετατραπεί σε μια ζώνη αποκλεισμού για τις λαϊκές οικογένειες της Αττικής. Φράζοντας τις ακτές με ψηλά κάγκελα και περιφράξεις, χρησιμοποιώντας ιδιωτικές δυνάμεις ασφαλείας, και με εξωφρενικές τιμές περιορίζουν το δικαίωμα στη δωρεάν αναψυχή και τη χρήση των παραλιών για χάρη της κερδοφορίας μικρών και μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Με κεντρικό σημείο «αναφοράς» την «επένδυση» του Ελληνικού, με την ιδιωτικοποίηση και παράδοση του χώρου του πρώην αεροδρομίου στους «επενδυτές», που υλοποιήθηκε από όλες διαχρονικά τις κυβερνήσεις, επηρεάστηκε η μορφή ολόκληρου του παραλιακού μετώπου. Αντί να αξιοποιήσουν μια τεράστια δημόσια έκταση που θα μπορούσε να καλύψει τις οξυμένες λαϊκές ανάγκες για αναψυχή, τη μετέτρεψαν σε ένα κλειστό «γκέτο» για τους λίγους «έχοντες και κατέχοντες».

Εδώ δε μιλάμε μόνο για τα πρότυπα και την αλλοτρίωση που επιχειρείται να περάσουν σε ένα μεγάλο μέρος του φτωχού κόσμου, που με τα ομπρελοκαθίσματα επί πληρωμή, τα μπιτσόμπαρα και το δωρεάν WiFi πρέπει να βαυκαλίζεται ότι ζει όπως και οι πλούσιοι! Ούτε για τους πιο νέους που μπορούν πιο εύκολα να πάνε λίγο μακρύτερα και να βρουν ελεύθερες παραλίες. Οι λαϊκές οικογένειες με παιδιά που λογαριάζουν το κόστος μετακίνησης, τα καύσιμα κλπ αδυνατούν να πληρώσουν όσα απαιτούν οι οργανωμένες παραλίες, κάνοντας τα θαλάσσια μπάνια βραχνά ή πετσοκόβοντας τη δυνατότητά τους ακόμα και για ολιγοήμερες διακοπές όταν πάρουν τις άδειές τους. Ήδη τα φετινά στοιχεία δείχνουν πως οι διακοπές μέχρι 10 μέρες είναι αδύνατες οικονομικά για τον περισσότερο κόσμο!

Οι κατά καιρούς πανηγυρισμοί της κυβέρνησης της ΝΔ για «ελέγχους», «ψηφιακές εφαρμογές για καταγγελίες» (τύπου MyCoast) και «προστασία των αιγιαλών» αποτελούν εξόφθαλμη κοροϊδία του λαού. Οι έλεγχοι, όταν γίνονται, συνήθως είναι «κατόπιν εορτής» και τα πρόστιμα που επιβάλλονται είναι εικονικά αφού το ίδιο το κράτος έχει διαμορφώσει το νομοθετικό πλαίσιο για την επιχειρηματική ασυδοσία στον αιγιαλό, χωρίς ελέγχους, νομιμοποιώντας την ιδιοποίηση των δημόσιων χώρων.

Κι αν γι’ αυτό ευθύνονται όλες οι κυβερνήσεις, σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ επιταχύνει τις διαδικασίες, απλοποιώντας τις αδειοδοτήσεις για χάρη των «επενδυτών», μετατρέποντας το real estate, δηλαδή την κερδοσκοπία πάνω στη γη, σε «ναυαρχίδα» της οικονομίας, πατώντας στο έδαφος που στρώθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία παρέδωσε το Ελληνικό στην κοινοπραξία και προώθησε το ξεπούλημα των ολυμπιακών ακινήτων στην παραλιακή ζώνη, διατηρώντας άθικτο το μνημονιακό πλαίσιο εμπορευματοποίησης της γης αλλά και των ιδιωτικοποιήσεων που προηγήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ, συνεπικουρούμενη από τους περισσότερους Δήμους που έχουν πρόσβαση στο παραλιακό μέτωπο.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος