Διανύουμε μια περίοδο όπου η κυρίαρχη τάξη θωρακίζει την εξουσία της στο πλαίσιο ιδιαίτερα επικίνδυνων διεθνών και εσωτερικών εξελίξεων, στις οποίες τα αστικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) ήδη παίζουν ιδιαίτερο ρόλο. Τα σκαμπανεβάσματα στην ένταση της καπιταλιστικής κρίσης και στην έκφρασή της στην οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας επιτείνουν τη χειραγώγηση των λαϊκών στρωμάτων για να επιβάλουν τη γραμμή των αφεντικών δια μέσου και των ΜΜΕ. Οι άμεσες και έμμεσες χρηματοδοτήσεις, οι διαπροσωπικές σχέσεις και συνεργασίες μεταξύ πολιτικών, ισχυρών επιχειρηματιών και ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης έχουν καταστήσει την Ελλάδα ουραγό της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με την αναξιοπιστία των ΜΜΕ. Είναι και αυτό ένας βασικός τρόπος που το αστικό κράτος στηρίζει την οικονομική κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου, τις παράνομες και καταχρηστικές πράξεις του, που αποτελούν στο πλαίσιο αυτό μια βασική πλευρά της κρατικομονοπωλιακής οικονομίας.

Έτσι, κυρίαρχα, η έντυπη και ηλεκτρονική «ενημέρωση» βάζουν πλάτη στη στροφή στην πολεμική οικονομία, στο όνομα της οποίας θα νομιμοποιούνται η ακρίβεια, η τρομοκρατία και οι εξοπλισμοί, θα τσακίζονται όσες κατακτήσεις και δικαιώματα των εργαζομένων έχουν απομείνει, θα θάβονται οι λαϊκοί αγώνες και τα κινήματα που πραγματοποιήθηκαν, είτε βρίσκονται σε εξέλιξη ή θα πραγματοποιηθούν στο μέλλον, θα στηρίζονται οι πόλεμοι των ιμπεριαλιστών (Ουκρανία, Μ. Ανατολή) και η συμμετοχή της χώρας μας σε αυτούς, θα ξεπλένεται το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ, θα «πίνουν νερό» στο όνομα της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, θα αποκρύπτεται η εξάρτηση και θα ευνοείται ο εθνικισμός και ο ρατσισμός.

Πρόκειται για τα ίδια ΜΜΕ των μεγαλοεργολάβων και εφοπλιστών, που την ίδια στιγμή δίνουν άπλετο χώρο σε φωνές που ρίχνουν λάσπη στον Παλαιστινιακό λαό και προτείνουν να ανοίξουν και άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες. Φωνές που προτείνουν να εφαρμοστεί άγρια καταστολή σε όσους διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους στους Παλαιστίνιους, σε όσους διεκδικούν. Ορισμένοι δημοσιογράφοι που ά­σκησαν κριτική για όλα αυτά στην κυβέρνηση και την μεγαλοαστική τάξη βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον εκφοβισμό, τις παρακολουθήσεις! Και το ανελεύθερο, αντιδραστικό νομικό οπλοστάσιο σαν έτοιμο από καιρό να τσακίσει κάθε αντίθετη φωνή.

Δεν ξεχνάμε ότι τα ΜΜΕ παρουσίασαν την κρίση ως αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο (μνημόνια), νομιμοποιώντας έτσι τη βάρβαρη πολιτική λιτότητας που εφαρμόστηκε. Στόχος τους ήταν να καλλιεργηθεί ένα αίσθημα συλλογικής ευθύνης στον ελληνικό λαό, ο οποίος -σύμφωνα με αυτό το αφήγημα- μόνος του δημιούργησε την κρίση, με στόχο να αποσιωπηθεί η ευθύνη και η «διαφθορά» του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και του ρόλου τους στην καταστροφή της χώρας και τη διάλυση της ελληνικής οικονομίας.

Όταν το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς κλυδωνίζεται και η πολιτική του εξουσία βρίσκεται σε κρίση, τα ΜΜΕ με συστηματικό τρόπο μπαίνουν στην υπηρεσία του αποπροσανατολισμού και της καταστολής. Έτσι, η λογοκρισία και η διαστρέβλωση-παραπληροφόρηση έρχονται ραγδαία να γίνουν πράξη, ενισχύοντας την επιδίωξη της κυβέρνησης να επιβάλει το «νόμος και τάξη» στο λαό, τους αγώνες, στο εργατικό κίνημα. Έτσι αποδυναμώνουν την ταξική συνδικαλιστική οργάνωση και ταυτόχρονα στηρίζουν την ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που φέρνει τη βασική ευθύνη για την άσχημη κατάσταση του εργατικού κινήματος.

Είναι καταφανής η συστηματική και -σε κάθε περίπτωση- προκλητική αποσιώπηση από τα ΜΜΕ πανελλαδικής εμβέλειας της πλούσιας και πολύμορφης δράσης (κινητοποιήσεις, απεργίες κλπ) και των δίκαιων αιτημάτων συνδικαλιστικών οργανώσεων που εκπροσωπούν κλά­δους ολόκληρους.

Μεγάλες κλαδικές κινητοποιήσεις ειδικότερα: στους υγειονομικούς, στους εκπαιδευτικούς, στους ξενοδοχοϋπαλλήλους, στους ναυτεργάτες, στους οικοδόμους, στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών, κατά των απολύσεων εργαζομένων και της απλήρωτης εργασίας, κατά των ιδιωτικοποιήσεων κλπ. Για όλες αυτές τις κινητοποιήσεις αλλά και για το πλαίσιο των αιτημάτων τους δεν υπήρξε σχεδόν καμία τηλεοπτική και ραδιοφωνική προβολή σε σταθμούς. Ουσιαστικά δεν δόθηκε δημοσιότητα στις μεγάλες αυτές απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων ούτε και στα δίκαια αιτήματά τους. Αντίθετα διαπιστώθηκε συστηματική συκοφάντηση σε εκπομπές ΜΜΕ πανελλαδικής εμβέλειας. Οι παρεμβάσεις επίσης των συνδικάτων είναι συνεχείς για τα ζητήματα υγείας και ασφάλειας, ενώ με αφορμή αυτά τα τραγικά γεγονότα, πραγματοποιήθηκαν μικρότερες ή μεγαλύτερες κινητοποιήσεις. Τίποτα απ’ όλα αυτά, ούτε καν οι ειδήσεις των τραγικών θανατηφόρων εργατικών δυστυχημάτων, δεν είχαν θέση -έστω και λίγων δευτερολέπτων- στους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ας πάμε και στο έγκλημα των Τεμπών, που αποτελεί έργο μιας κυβέρνησης που χειραγώγησε όλους τους -υποτίθεται- «ανεξάρτητους» θεσμούς του αστικού συστήματος και, με τρομακτικό κυνισμό, διαμόρφωσε μια καταιγιστική και μονοφωνική προπαγάνδα όλων των ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν ατόφια τα κυβερνητικά παραμύθια για τα Τέμπη.

Είναι λάθος να θεωρούμε ότι οι επιδόσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης αποτελούν αποτυχία τους. Είναι σαφώς μια επιδέξια επιτυχία επιβολής της κυρίαρχης αντιδραστικής ιδεολογίας στο λαό, που πάει χέρι-χέρι με τον ίδιο τον καπιταλισμό που σαπίζει. Στον Μαρξ η χειραγώγηση των εργατικών μαζών στο πλαίσιο των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής ερμηνεύεται ως το αποτέλεσμα της αποξένωσης του εργαζόμενου από το προϊόν της εργασίας του, γεγονός που (κατά τον Μαρξ) οδηγεί στην αποξένωση του ανθρώπου από τον ίδιο του τον εαυτό και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, θεωρεί ότι η δυνατότητα της αστικής τάξης να καθορίζει τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις και ο ηγεμονικός ρόλος που ασκεί σε ιδεολογικό επίπεδο της επιτρέπουν να διαιωνίζει τη χειραγώγηση των κυριαρχούμενων τάξεων. Ο ηγεμονικός χαρακτήρας της αστικής ιδεολογίας προέρχεται από τη δυνατότητα της αστικής τάξης να διαμορφώνει μία δική της κοσμοαντίληψη με βάση τα συλλογικά της συμφέροντα. Η τελευταία, μέσα από τη διάχυσή της στην κοινωνία, καταλήγει να εμφανίζεται ως κοσμοαντίληψή της.

Η δουλειά τους δεν είναι να ενημερώνουν αλλά να αποπροσανατολίζουν, να φιμώνουν, με το να μας λένε τι να σκεφτόμαστε για τον κόσμο, πριν καν να έχουμε την ευκαιρία να το σκεφτούμε μόνοι μας. Όταν καταλάβουμε πως οι ειδήσεις είναι επιλεκτικές με σκοπό να ευνοήσουν εκείνους που έχουν εξουσία, κύρος και πλούτο, μόνο τότε θα κατανοήσουμε πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξυπηρετούν τους κυρίαρχους κεφαλαιοκρατικούς κύκλους με μεγάλη επιδεξιότητα και επιστημονική τεχνική.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος