Επιταχύνονται οι εξελίξεις στο χώρο της κεντροαριστεράς. Ο Τσίπρας, που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, δημοσίευσε το «μανιφέστο» του, δίνοντας το πολιτικό στίγμα του νέου φορέα που έχει στα σκαριά. Ένα κείμενο σχεδόν 7.500 λέξεων ακατάσχετης φλυαρίας και ασυναρτησίας το οποίο όμως κρύβει, στις «πίσω γραμμές», το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής που πρόκειται να ακολουθήσει. Ανάμεσα στους υπογράφοντες του μανιφέστου βρίσκεται και ο ακαδημαϊκός Ν. Μαραντζίδης, γνωστός για την αντικομμουνιστική αναθεώρηση της ιστορίας της εθνικής αντίστασης και του εμφυλίου. Μάλιστα ο Μαραντζίδης φιγουράρει ως ένας από τους πιο στενούς στο επιτελείο του Τσίπρα και αυτό έχει τη σημασία του.

Ο «αμετανόητος» και «υπερήφανος» Τσίπρας, αφού πρώτα διακυβέρνησε επιβάλλοντας ένα ακόμα μνημόνιο, σαν κι αυτά που θα καταργούσε, εξαπατώντας το λαό, λασπώνοντας το όνομα και τους αγώνες της Αριστεράς, αφού στη συνέχεια εγκατέλειψε το «καράβι» του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζεται σήμερα διπλά ανανεωμένος, έχοντας ανακαλύψει πως «Το ιστορικό δίλημμα “μεταρρύθμιση ή επανάσταση”, που σφράγισε και δίχασε την ευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος. Οι σύγχρονες προκλήσεις υπερβαίνουν αυτούς τους διαχωρισμούς και απαιτούν νέες ιδεολογικές συνθέσεις αλλά και οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις». Μόνο που τίποτα το καινούργιο δεν έρχεται να προσθέσει με αυτές τις «επινοήσεις» του, αφού τα ίδια ακριβώς έλεγε και το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού και της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς», η ιδεολογική μήτρα δηλαδή από την οποία προήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ και από την οποία αναδείχθηκε και ο ίδιος. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, αυτό που επιβεβαιώνεται με πάταγο είναι η χρεοκοπία του ρεφορμισμού και του ευρωκομμουνισμού, που κάθε τόσο για να δικαιολογήσει τα ιδεολογικά και πολιτικά του αδιέξοδα αναθεωρούσε τις επαναστατικές θέσεις του κομμουνιστικού κινήματος σε ολοένα και πιο δεξιά κατεύθυνση.

Εμφανίζεται σαν εκείνος ο συνεκτικός κρίκος που θα συνενώσει τη σοσιαλδημοκρατία, τη «ριζοσπαστική αριστερά», τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, και την πολιτική οικολογία. Δεν είναι μόνος του όμως σε αυτή την κούρσα, αφού τον ίδιο ρόλο διεκδικεί τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ -ή ό,τι απέμεινε από αυτόν- ακόμα και το ΠΑΣΟΚ. Όλοι τους μιλούν στο όνομα της «μεγάλης προοδευτικής παράταξης» διεκδικώντας το ρόλο του πρώτου βιολιού. Όχι όμως για τα συμφέροντα του λαού, αλλά για να βγάλουν απ’ το αδιέξοδο την άρχουσα τάξη μπροστά στην υποβόσκουσα πολιτική κρίση. Όλες οι κινήσεις στη σκακιέρα του αστικού πολιτικού συστήματος αφορούν στην αναστήλωση του πυλώνα της σοσιαλδημοκρατίας ως την εναλλακτική κυβερνητική επιλογή. Αυτό ακριβώς τον πολιτικό προσανατολισμό υπηρετεί και το «μανιφέστο» του Τσίπρα και αυτό γίνεται φανερό σε κάθε γραμμή του κειμένου.

Από τις 7.500 λέξεις του κειμένου απουσιάζει προκλητικά η οποιαδήποτε αναφορά στο Ισραήλ, το κράτος-τρομοκράτη, το μακρύ δολοφονικό χέρι των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, που διαπράττει το γενοκτονικό πόλεμο στη Γάζα, που κατερειπώνει το Λίβανο και βομβαρδίζει το Ιράν σκορπώντας το θάνατο. Δεν πρόκειται για παράλειψη αλλά για συνειδητή επιλογή που ευθυγραμμίζεται πλήρως πίσω από την «εθνική» γραμμή της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και όλων των αστικών κομμάτων. Την εθελόδουλη γραμμή που έχει αναγορεύσει τους σιωνιστές εγκληματίες σε «στρατηγικό σύμμαχο». Ας μην ξεχνάμε ότι επί των ημερών του ο ΣΥΡΙΖΑ «αναβάθμισε» τις σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ καθ’ υπαγόρευση των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών.

Στο εσωτερικό μέτωπο επιδιώκει να αναστηλώσει το δίπολο ανάμεσα στην δεξιά και τη σοσιαλδημοκρατία. Εκμεταλλευόμενος το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης ΝΔ, από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά ως τους μισθούς, τη φτώχεια και την ακρίβεια επιχειρεί να εγκλωβίσει ένα προοδευτικό και δημοκρατικό κοινό. Είναι κάλπικο το δίπολο, αφού αυτά που υπόσχεται δεν διαφέρουν ουσιαστικά σε τίποτα από το προεκλογικό πρόγραμμα της ΝΔ, από την πολιτική που εφαρμόζει επτά ολόκληρα χρόνια. Ο Τσίπρας υπόσχεται τη διαιώνιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής την οποία επενδύει με το μανδύα μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας, που την επικαλείται για να ξεχωρίσει από την πολιτική της ΝΔ.

Αποτελεί πρόκληση όμως για τον κόσμο της Αριστεράς, για τους αγώνες και τα ιδανικά της ότι επανέρχεται στο πολιτικό σκηνικό αναμασώντας πάλι τα περί «κυβερνώσας Αριστεράς». Είναι φανερό ότι επιχειρεί να εξαπατήσει και πάλι τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο, όπως έκανε και στην περίοδο των μνημονίων. Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει η συσσωρευμένη επώδυνη εμπειρία από την πολιτική εξαπάτηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η γενικευμένη λαϊκή οργή και αγανάχτηση από την κλιμακούμενη αντιλαϊκή πολιτική επιταχύνει τη φθορά της ΝΔ. Τόσο ο Τσίπρας με τον «νέο» πολιτικό του φορέα, όσο και τα άλλα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας θα επιδιώξουν να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να την μετατρέψουν σε εκλογική στήριξη, εντείνοντας τις πιέσεις και τους εκβιασμούς ιδιαίτερα απέναντι στο δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο. Όλος αυτός ο κόσμος, τα πλατιά λαϊκά στρώματα δεν έχουν κανένα λόγο να εμπιστευτούν όλους εκείνους που τους έφεραν στα σημερινά αδιέξοδα. Δεν έχουν κανένα λόγο να εμπιστευτούν εκείνους που επέβαλαν και υπηρέτησαν μνημόνια, αντιλαϊκές πολιτικές, που βάθυναν ακόμα περισσότερο το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Δεν αποτελούν μέρος της λύσης αλλά μέρος του προβλήματος για το λαό, την Αριστερά και τον τόπο.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος