Από δημοσίευση στο fb της Georgia Mylonaki

Στην Ελλάδα υπηρετούν 3.646 μετακλητοί υπάλληλοι, υπερδιπλάσιοι απ’ ότι το 2013 οπότε υπηρετούσαν 1.753. Οι μισοί και πλέον απασχολούνται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, 1 στους 4 είναι στη Βουλή. Στους φορολογούμενους κοστίζουν 87 εκ. ευρώ το χρόνο.

Στην ουσία πρόκειται για κομματικά ημέτερους ή άνθρωποι που εργάστηκαν για την εκλογή του πολιτικού τους προϊσταμένου (υπουργού, βουλευτή, δημάρχου κλπ) που ζητούν να «τακτοποιηθούν» μετά την ανάληψη της εξουσίας από το κόμμα.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ – τ. ΟΕΕ – τ. ΟΕΚ (ΠΑΝΣΥΠΟ) κατέθεσε μελέτη για το φαινόμενο των μετακλητών υπαλλήλων που βασίζεται σε αναλυτικά στατιστικά στοιχεία για την Ελλάδα, αντλημένα από επίσημες πηγές.

Αποσπάσματα από τη μελέτη:

“…Πρόκειται για δομική διεύρυνση ενός μηχανισμού πολιτικής στελέχωσης, η οποία λαμβάνει χώρα σε ένα δημόσιο τομέα που συνολικά δεν αυξάνεται με αντίστοιχους ρυθμούς. Με απλά λόγια: δεν μεγαλώνει η διοίκηση — μεγαλώνει η πολιτική επιρροή μέσα στη διοίκηση.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική όταν εξεταστεί η δυναμική του φαινομένου. Κάθε αλλαγή κυβέρνησης οδηγεί σε απότομη κατάρρευση του αριθμού των μετακλητών και αμέσως μετά σε σταδιακή επαναδιόγκωση. Το 2015 οι μετακλητοί κατέρρευσαν στους 845 και στη συνέχεια επανήλθαν σε ανοδική πορεία. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται το 2019 και το 2024. Η διοίκηση, επομένως, δεν λειτουργεί με συνέχεια, αλλά με κύκλους πολιτικής εκκαθάρισης και ανασυγκρότησης. Πρόκειται για θεσμική αστάθεια ενσωματωμένη στον ίδιο τον μηχανισμό.

…Το κόστος των μετακλητών προσεγγίζει τα 86,9 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Πρόκειται για δαπάνη που δεν επενδύει σε διοικητική εμπειρία, δεν δημιουργεί θεσμική μνήμη και δεν ενισχύει τη λειτουργική ικανότητα του κράτους. Αντιθέτως, πρόκειται για ανακυκλούμενη δαπάνη πολιτικού χαρακτήρα, η οποία επανεκκινείται με κάθε κυβερνητική αλλαγή χωρίς να αφήνει μόνιμο αποτύπωμα.

…Η Ελλάδα, συνδυάζει υψηλό αριθμό μετακλητών με περιορισμένους ελέγχους, χωρίς σαφή προσοντολογικά φίλτρα και χωρίς πλήρη διαφάνεια. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα όπου η διάκριση μεταξύ πολιτικής και διοίκησης καθίσταται ολοένα και πιο δυσδιάκριτη.

…Δεν πρόκειται για ένα «φυσιολογικό» φαινόμενο. Πρόκειται για δομική μετατόπιση του διοικητικού μοντέλου της χώρας, με συστηματική ενίσχυση του πολιτικού στοιχείου εις βάρος της διοικητικής ουδετερότητας.”

Ολόκληρο το άρθρο εδώ