Η συσσώρευση όλο και μεγαλύτερης λαϊκής αποδοκιμασίας για την κυβερνητική πολιτική, αποτυπώνεται όλο και πιο έντονα στις ποικίλες δημοσκοπήσεις που δίνονται στη δημοσιότητα αλλά και μέσα από τις εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών. Η λαϊκή δυσαρέσκεια έχει μετατραπεί σε έναν πονοκέφαλο για τα επιτελεία του Κυρ. Μητσοτάκη. Η κυβέρνησή του εισπράττει τα αποτελέσματα της εξάχρονης πολιτικής της, που έχει εξουθενώσει και συνεχίζει να εξουθενώνει οικονομικά τον ελληνικό λαό, έχει κάνει εγκλήματα σαν αυτό των Τεμπών, έχει βουτηχτεί μέχρι το λαιμό μέσα σε σκάνδαλα και έχει οδηγήσει με την εξωτερική πολιτική της τη χώρα σε μια αντιδραστική και επικίνδυνη εμπλοκή σε πολέμους και τα εθνικά θέματα των κυριαρχικών δικαιωμάτων σε μια γκρίζα ζώνη. Με το χρόνο να λιγοστεύει για τις επόμενες εκλογές, ενώ τα δημοσκοπικά ποσοστά του κυβερνητικού κόμματος σημειώνουν σοβαρή καθίζηση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη νιώθει ότι βρίσκεται σε έναν κλοιό που της εντείνει εσωκομματικά προβλήματα και προσπαθεί να ξεφύγει από αυτόν με ελιγμούς και επικοινωνιακούς σχεδιασμούς, χωρίς όμως να μεταβάλει την αντιλαϊκή πολιτική της.

Η αναστροφή της καθοδικής πορείας του κυβερνητικού κόμματος, παρά τους Μητσοτακικούς σχεδιασμούς λαϊκής παραπλάνησης και τη μεγάλη υποστήριξη που αυτοί έχουν από τα μέσα αστικής ενημέρωσης, εμφανίζεται δύσκολη. Οι εξαγγελίες του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ τον περασμένο Σεπτέμβριο δεν κατάφεραν να αλλάξουν το κλίμα κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην πολιτική του. Και αυτό αποτέλεσε μια ακόμα απόδειξη της μεταβολής που έχει συντελεστεί μέσα στο κοινωνικό σώμα απέναντι στην κυβερνητική πολιτική. Η απόρριψη και η δυσπιστία απέναντι στα όσα υπόσχεται και ισχυρίζεται έχει απλωθεί και σε σημαντικές κοινωνικές μερίδες που σε μια προηγούμενη περίοδο τις χειραγωγούσε. Τόσο η οικονομική και κοινωνική πολιτική όσο και η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης την οδηγούν σε μια διευρυνόμενη κοινωνική απομόνωση.

Η οικονομική και κοινωνική πολιτική της ανεξέλεγκτης ακρίβειας, της καθήλωσης των μισθών και των συντάξεων, της επιβολής όλο και πιο άγριων εκμεταλλευτικών εργασιακών σχέσεων (13ωρο, παραπέρα ελαστικοποίηση της εργασίας), της εμπορευματοποίησης όλων των δημόσιων αγαθών (υγεία, παιδεία, στέγη κλπ) προκαλεί ασφυξία στα λαϊκά στρώματα και τα ωθεί σε μια αυξανόμενη αποδοκιμασία της πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ. Τα όποια οικονομικά μέτρα ανακοινώνει η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός αποτελούν στην πραγματικότητα έναν ακόμη μεγάλο εμπαιγμό για τη νεολαία, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, που επιβεβαιώνει ακριβώς το ανάποδο από αυτά που διατυμπανίζει η κυβερνητική προπαγάνδα: Πως η σκληρή αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική θα συνεχισθεί χωρίς σταματημό.

Ο ισχυρισμοί πως «η κυβέρνηση έχει στρατηγική που συνεχίζει να δίνει θετικά αποτελέσματα στην αγορά εργασίας», πως «σταθερά επιστρέφουμε σε μια κανονικότητα με τιμές σε προσιτά επίπεδα», πως «η κυβέρνηση έχει σαφή προσανατολισμό στο πλευρό της κοινωνίας και της πατρίδας», όταν ακούγονται από τα χείλη του Μητσοτάκη, ακριβώς, την ώρα που επιβάλλει στην αγορά εργασίας τον αντεργατικό νόμο-έκτρωμα για το 13ωρο, την ώρα που η ακρίβεια σαρώνει τα λαϊκά εισοδήματα και τα οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα γνωρίζουν μια μεγάλη επιδείνωση, δεν πιστοποιούν τίποτα άλλο παρά ότι η κυβέρνηση της ΝΔ για να συνεχίσει την καταστροφική πολιτική της δεν θα πάψει να την επενδύει με ασύστολα ψεύδη.

Όπως, επίσης, και ότι θα επιμείνει στη συγκάλυψη των εγκληματικών συνεπειών της πολιτικής της και στο κουκούλωμα των κυβερνητικών σκανδάλων: Στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, όπου μέσω κοινοβουλευτικών μεθοδεύσεων και κατευθυνόμενων από την κυβέρνηση ενεργειών των κρατικών μηχανισμών και της δικαστικής εξουσίας επιδιώκει, κατά προκλητικό τρόπο, το ξέπλυμα της κυβερνητικής ευθύνης. Και στην απαλλαγή της από τα σκάνδαλα διαφθοράς της, όπως το καραμπινάτο του ΟΠΕΚΕΠΕ όπου γίνονται συνεχώς αποκαλύψεις για άμεση εμπλοκή σε αυτό υπουργών, συνεργατών του πρωθυπουργού και σωρείας στελεχών της κυβέρνησης της ΝΔ.

Χέρι χέρι με αυτήν την αντιλαϊκή πολιτική πάει η πολιτική της καταστολής, της αστυνομικής βίας και της τρομοκρατίας. Τελευταίο χτυπητό παράδειγμα ο νόμος για το μνημείο του “αγνώστου στρατιώτη”, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις μπροστά από το μνημείο, με τους “παραβάτες” να τιμωρούνται με χρηματικά πρόστιμα και φυλάκιση. Ο νόμος για τον Άγνωστο Στρατιώτη συμπληρώνει το παζλ μιας ολοένα εντεινόμενης κατασταλτικής πολιτικής, με τα άλλα κομμάτια να αποτελούν οι χουντονόμοι για τις διαδηλώσεις, το χτύπημα στην απεργία, οι διώξεις συνδικαλιστών εκπαιδευτικών και φοιτητών, οι διαγραφές φοιτητών και τα πειθαρχικά.

Εκτός όμως από το εσωτερικό μέτωπο, πολιτική φθορά εισπράττει η κυβέρνηση της ΝΔ και από τα αποτελέσματα της εξωτερικής πολιτικής της. Παρά τις μεγαλοστομίες του Κυρ. Μητσοτάκη πως στην τελευταία Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ «εξέπεμψε το σήμα της ισχυρής Ελλάδας» η παρουσία του και η παρέμβασή του έδειξε το εντελώς αντίθετο: σε τι αδιέξοδα έχει οδηγήσει την ελληνική εξωτερική πολιτική και σε ποια αδύνατη θέση την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, το μόνο σήμα που εξέπεμψε ο Μητσοτάκης είναι το σήμα της υποτέλειας, πως η κυβέρνησή του είναι πρόθυμη να εξυπηρετεί τις επιθυμίες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, από εκείνες της συνέχισης της εμπλοκής της στον πόλεμο στην Ουκρανία έως την υποστήριξη των πολεμοκάπηλων εξοπλισμών της ΕΕ. Και επιπλέον το αποκρουστικό σήμα ότι στηρίζει το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ και το θεωρεί «στρατηγικό εταίρο» σε βαθμό που να αρνείται να μιλήσει για γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα!

Η αυξανόμενη κοινωνική αποστροφή προς την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη όσο μεγαλώνει τόσο μετασχηματίζεται και σε πολιτικό πρόβλημά της εντείνοντας εσωκομματικές τριβές. Με αυτό το κλίμα να περιβάλλει τη ΝΔ, η προσπάθεια Μητσοτάκη εστιάζεται στο πώς θα μπορέσει να συγκρατήσει τριγμούς στο κόμμα του, πώς να προετοιμάσει τον κομματικό μηχανισμό για τις επερχόμενες εκλογές και πώς να ανακόψει το αρνητικό κοινωνικό κλίμα απέναντι στη ΝΔ, μέσα από ένα παραπλανητικό επικοινωνιακό λόγο, ενώ θα συνεχίζει την εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής του. Ωστόσο δεν είναι πλέον τόσο εύκολο, όσο άλλοτε, να συνεχιστεί αδιατάραχτα η κυβερνητική πολιτική. Και ο κύριος παράγοντας που θα το κρίνει αυτό είναι ο μαζικός αγώνας για την αποκάλυψη και τη μεγαλύτερη απομόνωση αυτής της πολιτικής που θα πρέπει να δυναμώσει και να δημιουργήσει ένα ενισχυμένο παλλαϊκό αγωνιστικό μέτωπο απόκρουσής της.

πηγή: περιοδικό πορεία, τ. 61