Ο ΜΕΤΑΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΤΟΞ

Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Την ώρα που μαίνεται ένας ακόμη μεγάλος πόλεμος, πυροδοτημένος από το Επστηνικό σινάφι – γενοκτόνων, παιδοβιαστών, λαμογιών, μοχθηρών χριστιανοταλιμπανέζων, πατριδοκάπηλων και αιμοβόρας, με μια λέξη, ιμπεριαλιστικής θηριωδίας – ένας πόλεμος που κλείνει το μάτι σ’ ένα παγκόσμιο πυρηνικό ολοκαύτωμα, οι μεταφεμινιστές – τα πόκεμον του κάποτε μεγάλου γυναικείου κινήματος – κραδαίνουν τη μαντήλα και τη θεοκρατία, ως το βαρύ πυροβολικό μιας επιχειρηματολογίας της κωλότσεπης.

Το περί θεοκρατίας ψέλλισμα σκάλωσε πάνω στις εγχώριες, περιφερόμενες σε λιτανείες, «αγιασμένες» παντόφλες, στους εγχώριους απελπισμένους, σερνάμενους με τα γόνατα, ικέτες ενός θαύματος, στα τατουάζ του νεοσταυροφόρου υπουργού άμυνας της πλανηταρχιδίας, στην τραγική γελοιότητα της ομαδικής προσευχής στο οβάλ γραφείο, με την προσωπική πρωθιέρεια του πορτοκαλί φασίστα να ευαγγελίζεται «άκα, μάκα, τάκα victory».

Θα ξεκαρδιζόμασταν, μέχρι δακρύων, αν όλα αυτά – τα αντιθεοκρατικά – ήταν νούμερα σε φτηνή επιθεώρηση περιφερόμενου θιάσου.

Δυστυχώς όμως, κλαίμε με μαύρα δάκρυα, γιατί είμαστε μέρος μιας χυδαίας σεφερλικής πραγματικότητας, βιασμού του νου, της αξιοπρέπειας και της ανθρώπινης ουσίας.

Για τις μεταφεμινίστριες του μπότοξ, των χειλιών της πάπιας, της καριέρας με γόβα, της «δικαίωσης» της γυναίκας, μέσα από την ένταξή της στο στελεχικό δυναμικό πολυεθνικών, τις Θατσερικού τύπου επιβεβαιώσεις ηγετικών ικανοτήτων, τις κατά Βούλτεψη αναρριχήσεις σε έδρανα και τις συνακόλουθες τηλεοπτικές διάρροιες, όλες αυτές τις ιλαροτραγικές φιγούρες, που κεκεδίζουν για την Ιρανική μαντήλα, ούτε σάλιο, την ώρα που οι δολοφονημένες εργάτριες της Βιολάντα συναντιούνται με τις δολοφονημένες εργάτριες του Σικάγο, διανύοντας δυο αιώνων αγώνες, με «αίμα και τριαντάφυλλα».

Στη «Γυναίκα του Δίστομου», τη γυναίκα που θρηνεί τη σφαγή, τη Μαρία Παντίσκα στην εμβληματική φωτογραφία του Κέσσελ, κανένας δεν είδε τη μαύρη μαντήλα.

Όλοι είδαν το θρήνο από τη ναζιστική θηριωδία.