Ένα βήμα πριν και την τυπική διάλυσή του βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ ύστερα και από την παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου από την προεδρία του κόμματος. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παραιτήθηκε, επειδή -όπως είπε- η πρότασή του για συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων συνάντησε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Αριστεράς, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι από την πλευρά της ΕΛ.Α.Σ. διατυπώνεται δημόσια άρνηση συνεργασίας και σύγκλισης. «Δεν θέλω και δεν μπορώ να γίνω μέρος αυτού του διχασμού» κατέληξε.

Η εικόνα διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ κορυφώθηκε μέσα από το πρωτοφανές οργανωτικό και πολιτικό κομφούζιο γύρω από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής.

Η ακύρωση της διαδικασίας αρχικά από την αναπληρώτρια γραμματέα Αναστασία Σαπουνά μέχρι τη διεξαγωγή της (πάρα την επίσημη απόφαση) από το στρατόπεδο Πολάκη – Δούρου – Παππά φανερώνει μια πολιτική και οργανωτική αποσύνθεση και εκφυλισμό.

Οι εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ συμβαίνουν την ώρα που αρκετά μέλη και στελέχη καθώς και οργανώσεις του έχουν μεταπηδήσει ή πρόκειται να μεταπηδήσουν στο νέο κόμμα του Τσίπρα. Η μαζική μεταπήδηση στελεχών και οργανώσεων αποτελεί την τελική πράξη ενός προδιαγεγραμμένου πολιτικού κανιβαλισμού. Αυτό είναι το περίφημο rebranding που υπηρετεί ο Τσίπρας. Ένας απύθμενος τυχοδιωκτισμός. Ενώ ο πρώην πρωθυπουργός έχει δηλώσει δημόσια ότι «δεν κάνει πάρτι για να καλεί όποιον θέλει» θέτοντας υποτιθέμενους όρους, στο παρασκήνιο συντελείται μια διαδικασία εκκαθάρισης του ΣΥΡΙΖΑ προς όφελος του νέου του κόμματος. Ο Τσίπρας αφήνει το ΣΥΡΙΖΑ να αποσυντεθεί -ή και διευκόλυνε τη διάλυσή του- προκειμένου να εμφανιστεί ο ίδιος ως ο μοναδικός, αλώβητος σωτήρας της Κεντροαριστεράς. Τα στελέχη που τον ακολουθούν τώρα, αποδεχόμενα το ρόλο των μετανοημένων αυλικών, σέρνονται πίσω του μήπως και καταφέρουν να διασωθούν πολιτικά.

Από την μεριά της η ΕΛ.Α.Σ. φαίνεται να εδραιώνεται δημοσκοπικά στη δεύτερη θέση πίσω από τη ΝΔ και, στα πλαίσια της ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, επιχειρεί να εμφανιστεί αυτή ως ο δεύτερος πόλος του αστικού συστήματος και ο Τσίπρας ως η εναλλακτική απέναντι στο Μητσοτάκη.

Όμως ακόμα και οι πρόσφατες τοποθετήσεις τόσο του ίδιου του αρχηγού του νέου κόμματος όσο και άλλων στελεχών του αποδεικνύουν για μία ακόμα φορά ότι οι διαφορές ανάμεσα σε ΝΔ και ΕΛ.Α.Σ. είναι δευτερεύουσες. Το κύριο είναι ότι και οι δύο υπηρετούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική ανεξάρτητα από το περιτύλιγμα.

Κουβέντα δε λέει ο Τσίπρας σε όλες τις δημόσιες τοποθετήσεις του για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή που συμβαίνει αυτή τη στιγμή και τους πραγματικούς υπαίτιους ΗΠΑ και Ισραήλ. Αντίθετα, κατά την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έχει «σφιχταγκαλιαστεί» τόσο με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ όσο και με το σφαγέα του Παλαιστινιακού λαού Νετανιάχου, πρωτοστατώντας στις αντιδραστικές συμμαχίες με ΗΠΑ και Ισραήλ, προχωρώντας σε μια πρωτοφανή αναβάθμιση του δικτύου των αμερικανικών βάσεων και σφίγγοντας ακόμα περισσότερο τα δεσμά της εξάρτησης της χώρας.

Τώρα ο Τσίπρας μιλάει για την πολιτική της ακρίβειας και της φτώχειας. Μα είναι αυτός που, με τα μνημόνια που και η δική του κυβέρνηση ψήφισε και εφάρμοσε, οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη φτωχοποίηση και εξαθλίωση εκτεταμένα κομμάτια του λαού και της νεολαίας.

Μιλάει επίσης για την υγεία, την παιδεία και τα κοινωνικά δικαιώματα. Μιλούν αυτοί που έχουν σοβαρό μερίδιο στη διάλυση της υγείας και της παιδείας με όλα τα μέτρα που εφάρμοσαν. Είναι μάλιστα αποκαλυπτική η τοποθέτηση Γαβρόγλου ο οποίος δήλωσε πως «έχουμε ταχθεί κατηγορηματικά κατά της ίδρυσης των ιδιωτικών πανεπιστημίων όμως υπάρχει η απόφαση του ΣτΕ που θεωρεί πως το Σύνταγμα επιτρέπει την ίδρυσή τους […] έχουν ήδη εγγραφεί σε αυτά αρκετές χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες […] υπάρχουν ρήτρες που προβλέπονται στα συμφωνητικά εγκατάστασής τους». Κοινώς, το κράτος έχει συνέχεια…, το ίδιο και η αντιλαϊκή πολιτική.

Μιλούν για κοινωνικά δικαιώματα εκείνοι που υπηρέτησαν -όπως και οι προκάτοχοί τους και η σημερινή κυβέρνηση- την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία, όπως έκαναν και με τον ΟΣΕ με τα ολέθρια και τραγικά αποτελέσματα στα Τέμπη.

Στην πραγματικότητα τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ., κουβαλώντας τις μνημονιακές περγαμηνές τού παρελθόντος, έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην ολιγαρχία ότι ξέρουν πώς να εφαρμόζουν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική ντύνοντάς την με αριστερό και προοδευτικό μανδύα. Οι αναφορές στην Αριστερά είναι απλά ο φερετζές με βάση τον οποίο το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα έρχεται να εγγυηθεί τη σταθερότητα του αστικού συστήματος, προσφέροντας έναν εναλλακτικό πόλο που θα υπηρετεί μεν την ίδια πολιτική, αλλά θα εκτονώνει καλύτερα τη λαϊκή οργή που θα γεννά η πολιτική που θα εφαρμόζει.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος