Του Ηλία Κωνσταντινίδη - KOMMON

Η απρόκλητη, δολοφονική και παράνομη, ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν συνεχίζεται την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, για δέκατη ημέρα. Ο λαός του Ιράν πληρώνει με το αίμα αθώων κοριτσιών και αμάχων πολιτών, με καταστροφές πολιτικών υποδομών, πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και του περιβάλλοντος. Η αντίσταση του Ιράν δεν έχει καμφθεί. Ο πόλεμος έχει μετατραπεί ήδη σε περιφερειακό, εγκυμονώντας μεγάλους κινδύνους για όλη την περιοχή της Δυτικής Ασίας (όπως σωστά ονομάζεται πλέον η Εγγύς και Μέση Ανατολή) και της Ανατολικής Μεσογείου. Όλες οι αμερικανονατοϊκές βάσεις της περιοχής έχουν άμεση συμμετοχή στην επίθεση κατά του Ιράν και αποτελούν «νόμιμο στόχο» για την άμυνά του.

Στο φάσμα του πολέμου έχει μπει πια και η χώρα μας. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αντί να κρατήσει μια στάση, έστω όπως αυτή της Ισπανίας, που απαγόρευσε τη χρήση των βάσεων για την επίθεση κατά του Ιράν, έχει δώσει «γη και ύδωρ» στις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ιδιαίτερα, η βάση της Σούδας έχει μετατραπεί σε ορμητήριο της δολοφονικής επίθεσης κατά του Ιράν. Πύραυλοι και ντρόουνς έχουν εκτοξευθεί κατά της βρετανονατοϊκής βάσης στην Κύπρο, ενώ δυο από αυτούς είχαν τροχιά προς τη βάση της Σούδας, σύμφωνα με βάσιμες καταγγελίες του γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα.

Αποδεικνύεται καθαρά ότι η υποταγή στις ΗΠΑ, η συμμαχία με το Ισραήλ, η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η ύπαρξη των βάσεων και ιδιαίτερα, της Σούδας, δεν αποτελούν «ομπρέλα προστασίας», αλλά μαγνήτη πυραύλων και πολέμου. Μια στάση «δεν με ενδιαφέρει – ο πόλεμος είναι μακριά», δεν υπάρχει πλέον. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι ο πόλεμος χτυπάει την πόρτα μας. Για αυτό η κυβέρνηση έχει ρίξει το βάρος στο αφήγημα της προστασίας. Πρόκειται, όμως, για μια προστασία των αμερικανονατοϊκών βάσεων και όχι του λαού.

Οι διαθέσεις των λαών είναι καθαρά κατά της ιμπεριαλιστικής επίθεσης. Οι λαοί είναι υπέρ της ειρήνης, ακόμη και μέσα στις ΗΠΑ (με εξαίρεση το Ισραήλ, για τους γνωστούς λόγους).

Ωστόσο, βλέπουμε ότι το αντιπολεμικό κίνημα στη χώρα μας, αλλά και σε όλο τον κόσμο, δυσκολεύεται να αναπτυχθεί. Η προηγούμενη επιτυχία των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, το σοκ της αιφνιδιαστικής επίθεσης, η στρατιωτική και τεχνολογική υπεροπλία των ΗΠΑ και του Ισραήλ, η μαζική και επεξεργασμένη τηλεοπτική και σοσιαλ-μιντιακή προπαγάνδα, έχουν δημιουργήσει μια αίσθηση ανημπόριας, που παραλύει τη σκέψη και τη δράση.

Δυσκολίες δημιουργούν και οι ιδεολογικές αγκυλώσεις μας. Δυσκολεύει μια στάση «ίσων αποστάσεων» μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, που πατά πάνω σε αλήθειες για το ιρανικό καθεστώς. Όμως έτσι, δεν μπορούμε να πείσουμε τον κόσμο για το άδικο και παράνομο της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης.

Χρειάζεται να επικεντρωθούμε στην ήττα της αμερικανονατοϊκής επίθεσης και στην αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν για να πείσουμε να κινητοποιηθεί περισσότερος κόσμος από τα μέλη και τον κοντινό περίγυρο των αριστερών δυνάμεων.

Δυσκολεύει και μια φανερή υποτίμηση του αγώνα κατά της επίθεσης στο Ιράν, στο όνομα του πραγματικού γεγονότος, ότι έρχεται η σειρά της Κούβας. Είναι απαραίτητη η αλληλεγγύη μας στην Κούβα, όπως αυτή που οργανώνουν σωματεία και μαζικοί φορείς.

Όμως, εάν νικήσουν οι ΗΠΑ στο Ιράν, θα έρθει, σίγουρα, μια ώρα αρχύτερα και με ενδυναμωμένο τον Τραμπ, η επίθεση ενάντια στο νησί της επανάστασης. Αυτή τη στιγμή, η καλύτερη αλληλεγγύη στην Κούβα είναι να βοηθήσουμε να ηττηθεί ο αμερικανοϊσραηλινή ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επιθετικότητα στη Δυτική Ασία.

Στις δυσκολίες αυτές προστίθεται και ακόμη μια: το γεγονός ότι η μικροκομματική αντιπαράθεση μέσα στην ανατρεπτική κι ριζοσπαστική Αριστερά, έχει πάρει τη μορφή μιας ενδοκινηματικής βίας που συνεχίζεται με διάφορες μορφές. Κοινή δράση με τους πολιτικούς φορείς της δεν μπορεί να υπάρξει.

Σήμερα, απαιτείται να μπει στο στόχαστρο του αντιπολεμικού κινήματος ιδιαίτερα η βάση της Σούδας. Με κέντρο και με σεβασμό στο μαζικό κίνημα των Χανίων, της πόλης που πρώτη κινδυνεύει να γίνει στόχος πυραύλων, μπορούμε να οργανώσουμε μια πανελλαδική ημέρα δράσης, με μαζική κάθοδο στα Χανιά και με πορεία προς τη βάση της Σούδας. Που θα προετοιμαστεί με μια ενωτική καμπάνια, για να απαγορευτεί η χρήση της στην επίθεση κατά του Ιράν και για να κλείσει.

Για να ξεπεραστεί το κύριο εμπόδιο για το αντιπολεμικό κίνημα, δηλαδή το αίσθημα ανημπόριας, χρειάζεται να δώσουμε στον κόσμο έναν στόχο που δεν θα του φαίνεται άπιαστος. Ο στόχος για άμεση απαγόρευση της χρήσης της Σούδας στην επίθεση φαίνεται εφικτός: αφού το κάνει η Ισπανία, γιατί όχι και η Ελλάδα;

Φυσικά, δεν μπορεί να αναπτυχθεί ένα μαζικό κίνημα με μονοστοχία. Κάθε δράση, όσο απλή κι αν είναι χρειάζεται ένα γενικότερο πλαίσιο. Ένα πλαίσιο κοινής δράσης για μια κάθοδο στη Σούδα, που δεν θα χωρίζει, αλλά θα ενώνει, μπορεί να συνδιαμορφωθεί πάνω σε τρεις απλούς και βασικούς άξονες:

Πρώτο, να σταματήσει άμεσα η αμερικανο-ισραηλινή ιμπεριαλιστική και σιωνιστική επίθεση κατά του Ιράν. Αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν. Ειρήνη, συνεργασία και φιλία των λαών. Δεύτερο: Καμία διευκόλυνση της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην επίθεση, κανένας φαντάρος και καμία στρατιωτική δύναμη έξω από τα σύνορα. Να κλείσουν όλες οι βάσεις  και όλα τα στρατηγεία του ΝΑΤΟ. Έξω οι βάσεις, τα πυρηνικά και το ΝΑΤΟ από τη χώρα.

Γνωρίζουμε ότι μια τέτοια μαζική «κάθοδος στη Σούδα» απαιτεί κάποιο χρόνο. Ακόμη, όμως και αν σταματήσει στο μεταξύ η επίθεση κατά του Ιράν, το αίτημα «να κλείσει η βάση», παραμένει επίκαιρο και απαραίτητο. Αντιπολεμικό κίνημα δεν οικοδομείται με δράσεις μόνον στη διάρκεια ενός πολέμου.

Για όλα αυτά μας δίνει κουράγιο το γεγονός ότι επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ των μαχόμενων αριστερών οργανώσεων για τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις της Πέμπτης 12 Μαρτίου, αλλά και της παγκόσμιας ημέρας δράσης, το Σάββατο 28 Μαρτίου.

Πιο πολύ μας γεμίζει με ελπίδες το γεγονός ότι συνδικάτα και μαζικοί φορείς των Χανίων αναδεικνύουν το αίτημα να κλείσει η βάση της Σούδας με ένα επαρκές κοινό πλαίσιο και καλούν σε κινητοποιήσεις.

Έχουμε πολύ δρόμο και δυσκολίες μπροστά μας. Αλλά ας κάνουμε ότι μπορούμε για να τις ξεπεράσουμε αναζητώντας ενωτικούς δρόμους κατακτήσεων και νίκης.