Του Γιώργη Γιαννακέλλη - vathikokkino.gr

Τις τελευταίες μέρες τα social media έχουν πάρει φωτιά με το θέμα των αστρονομικών αυξήσεων στις αποδοχές των δεσποτάδων. Χιλιάδες σχόλια, αναρτήσεις, διαμαρτυρίες και εύλογα ερωτήματα από πολίτες που βλέπουν την ακρίβεια να συνθλίβει τα εισοδήματά τους και την καθημερινότητά τους να γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Κάνοντας μια πιο προσεκτική αναζήτηση στο διαδίκτυο για το συγκεκριμένο ζήτημα, διαπίστωσα κάτι που πραγματικά με προβλημάτισε. Ούτε ένα πολιτικό κόμμα δεν βρήκε τον χρόνο, την ανάγκη ή το πολιτικό θάρρος να εκδώσει μια ανακοίνωση διαμαρτυρίας. Ούτε μία.

Προφανώς οι πολιτικοί μας σχηματισμοί δεν ήθελαν να κατηγορηθούν για… λαϊκισμό. Άλλωστε αυτοί ασχολούνται μόνο με τα «μεγάλα» και «σοβαρά» ζητήματα. Τι σημασία έχει αν ένας εργαζόμενος ή ένας συνταξιούχος μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, ενώ οι υψηλόβαθμοι εκπρόσωποι της Εκκλησίας βλέπουν τις απολαβές τους να εκτοξεύονται;

Κι όμως, η εκκωφαντική αυτή σιωπή λέει πολλά. Ίσως περισσότερα απ’ όσα θα έλεγε μια ανακοίνωση καταγγελίας.

Άσχετο τώρα…

Για κάποιους αδιευκρίνιστους λόγους μού γεννήθηκε η επιθυμία να γράψω αυτή τη «λαϊκίστικη» ανάρτηση όταν έπεσα πάνω στη φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο. Πρόκειται για πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» της 10ης Ιούνη 1947, όπου διαβάζουμε τον ανατριχιαστικό τίτλο: «ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ 5 ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ – 4 ΘΑΝΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ»

Μια ιστορική υπενθύμιση ενός σκοτεινού κεφαλαίου, που έρχεται να θυμίσει ότι η σχέση Εκκλησίας και εξουσίας στη χώρα μας δεν υπήρξε ποτέ ούτε ουδέτερη ούτε αθώα. Μια σχέση που διαχρονικά απολάμβανε προνόμια, ασυλίες και πολιτική προστασία, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και κομματικών αποχρώσεων.

Γι’ αυτό ίσως δεν προκαλεί και τόσο μεγάλη έκπληξη η σημερινή σιωπή των πολιτικών κομμάτων. Όταν επί δεκαετίες κανείς δεν θέλει να αγγίξει το «ιερό» κατεστημένο, οι αυξήσεις στους δεσποτάδες μετατρέπονται απλώς σε μια ακόμη είδηση που θα κάνει λίγους θορύβους στα κοινωνικά δίκτυα και ύστερα θα χαθεί μέσα στην καθημερινή επικαιρότητα.

Η ιστορία όμως έχει κακή συνήθεια: επιστρέφει πάντα για να υπενθυμίζει όσα κάποιοι θα προτιμούσαν να ξεχαστούν.