Χωρίς να έχουν προκηρυχθεί εκλογές, διανύουμε μια παράδοξη κατάσταση έντονου προεκλογικού αγώνα, άγνωστης διάρκειας. Συγκεντρώσεις, περιοδείες, νέα κόμματα και άλλα υπό εκκόλαψη, κινήσεις εντυπωσιασμού, ανούσιες ατάκες και κοκορομαχίες, μπαράζ δημοσκοπήσεων, μετεκλογικά σενάρια δίνουν και παίρνουν. Και φλυαρούν -όλοι τους- ακατάπαυστα· εκτοξεύουν επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, μοιράζουν και κάποιες υποσχέσεις, κάνοντας φτηνό εμπόριο ελπίδας. Την ίδια στιγμή, κινδυνολογούν, επιστρατεύοντας ψεύτικα διλήμματα και εκβιασμούς.

Το περιεχόμενο της πολιτικής που πρόκειται να εφαρμόσουν, στην πραγματικότητα, δεν έχει σοβαρές διαφορές. Το επικοινωνιακό περιτύλιγμα και το ύφος -κυρίως- αλλάζουν. Αυτή ακριβώς η στρατηγική σύγκλιση διαμορφώνει και επιβάλλει έναν λόγο γεμάτο κενολογίες, βολικές γενικεύσεις και αοριστολογίες.
Σε μια εξουθενωμένη κοινωνία, με τη φτώχεια και την ανασφάλεια να θεριεύουν, σε μια λεηλατημένη από τους δανειστές χώρα, βαθιά υποταγμένη στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και της ΕΕ, τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας απουσιάζουν εκκωφαντικά από το δημόσιο διάλογο.

Το ασφυκτικό πλαίσιο της εξάρτησης και της δημοσιονομικής πειθαρχίας είναι δοσμένο και απαραβίαστο. Γι’ αυτό και οι όποιες «υποσχέσεις» όλων είναι εξαιρετικά συγκρατημένες, φειδωλές, ανώδυνες.

Μια καλοστημένη πολιτική παράσταση ξετυλίγεται, η οποία αποσκοπεί στην εκτόνωση της λαϊκής οργής, με το λαό να καλείται απλώς να επιλέξει τον επόμενο διαχειριστή της κακοδαιμονίας του. Στα αστικά κοινοβουλευτικά καθεστώτα, η διενέργεια των εκλογών προϋποθέτει πάντα τη χειραγώγηση και την υφαρπαγή της ψήφου του λαού. Αυτό συμβαίνει και σήμερα στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη ένταση, σε μια συγκυρία όπου το αστικό πολιτικό σύστημα βρίσκεται -για άλλη μια φορά- σε τροχιά μεγάλης ρευστότητας και βαθιάς κρίσης.

Όσο θα πλησιάζουμε προς τις κάλπες, οι εκβιασμοί θα γίνονται όλο και πιο ασφυκτικοί, για να υποσκαφθεί η χειραφέτηση του λαού από τα κυρίαρχα αστικά ιδεολογήματα και τα αντιδραστικά διλήμματα, να παραλύσει η ογκούμενη οργή και αντίστασή του.

Παλιοί και επίδοξοι διαχειριστές στο ίδιο αντιλαϊκό έργο

Η «μάχη της σταθερότητας» και το δίλημμα «εγώ ή το χάος» προτάσσονται σε διάφορες παραλλαγές, αλαζονικά από τον Κ. Μητσοτάκη. Στον αντίποδα, η «πολιτική αλλαγή» και το σύνθημα «να φύγει ο Μητσοτάκης», κυριαρχούν στην προπαγάνδα σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Τι εννοούν στην πραγματικότητα και οι δυο πλευρές;

Τίποτα απολύτως που να αφορά ή να αγγίζει τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και τα φλέγοντα προβλήματα της χώρας. «Ομαλότητα» και «σταθερότητα» ονομάζει και εννοεί η ΝΔ τη διαιώνιση της αντιλαϊκής κυριαρχίας της, επιχειρώντας μέσω του φόβου να αποσπάσει το επιθυμητό εκλογικό αποτέλεσμα. «Πολιτική αλλαγή» εννοούν ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ -για να αναφερθούμε στους επίδοξους μνηστήρες της κυβερνητικής εξουσίας- την κατάληψη των κυβερνητικών θώκων από αυτούς, επιστρατεύοντας εύηχα συνθήματα και καλλιεργώντας αυταπάτες για να ανατρέψουν τους δυσμενείς γι’ αυτούς εκλογικούς συσχετισμούς.

Κοινός τους παρονομαστής, όμως, είναι η αδιατάρακτη διασφάλιση των συμφερόντων της ντόπιας πλουτοκρατίας και των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων, με την πειθήνια υλοποίηση όλων των εξοντωτικών δεσμεύσεων που βύθισαν το λαό μας στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την ανεργία, που ξεθεμελίωσαν τη δημόσια Παιδεία, Υγεία και Πρόνοια, που επέβαλαν τη νεοαποικιακή υποδούλωση της χώρας μας.

Η αλήθεια είναι μία: είναι όλοι τους φρουροί του αντιδραστικού συστήματος που επικρατεί. Συναγωνίζονται για το ποιος είναι ο πιο ικανός, ο πιο «αποτελεσματικός» να συνεχίσει το έργο της λεηλασίας, κρατώντας το λαό στο περιθώριο και την ελπίδα εγκλωβισμένη στις κάλπες.

Η δική τους «Ελλάδα» και ο κάλπικος πατριωτισμός τους δεν έχουν καμιά σχέση με τα λαϊκά συμφέροντα, με τις αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, με την Ελλάδα και το γνήσιο πατριωτισμό του λαού. Είναι η παλιά, γνώριμη Ελλάδα τους, που από τα γεννοφάσκια της διαφεντεύεται από τους πλουτοκράτες και τους εκάστοτε ισχυρούς της γης, πρόθυμη πάντοτε να θυσιάσει το λαό της στο βωμό των ξένων συμφερόντων.

Ένας διαρκής εμπαιγμός επιδομάτων και εξαγγελιών

Στην Ελλάδα της «ευημερίας» του Κ. Μητσοτάκη και των πρόσφατων ψευδών θριαμβευτικών ισχυρισμών του πως κηρύχθηκε το «επίσημο τέλος κάθε επιτήρησης», μια σκληρή ταξική πολιτική είναι σε πλήρη εξέλιξη. Το λαϊκό εισόδημα συρρικνώνεται από τις συνεχείς, εξωφρενικές ανατιμήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης. Ο πληθωρισμός καλπάζει αγγίζοντας το 5%, με αποτέλεσμα η λαϊκή οικογένεια να στερείται, πλέον, βασικά είδη διατροφής. Τέσσερα στα πέντε νοικοκυριά βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Η υπερφορολόγηση του λαϊκού εισοδήματος και η υποχρηματοδότηση των κοινωνικών δαπανών και αναγκών -της Υγείας, της Παιδείας, της Πρόνοιας και του Πολιτισμού- είναι εξοργιστικές. Το ύψος των «κόκκινων» δανείων ανήλθε στα 80 δισ. και το συνολικό ποσό των ληξιπρόθεσμων οφειλών στην εφορία σκαρφάλωσε στα 114 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του 2025! Το κόστος της στέγασης έχει εκτιναχθεί, ενώ οι πλειστηριασμοί και οι κατασχέσεις πολλαπλασιάζονται. Ένα νέο πλαίσιο στεγαστικής βίας ισχύει για τις εξώσεις από την 1η Μαΐου. Η ανθρωπιστική κρίση εξαπλώνεται δραματικά. Τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα συρρικνώνονται και ο αυταρχισμός, η αστυνομοκρατία και η καταστολή είναι στην ημερήσια διάταξη. Η χώρα μας καταλαμβάνει, μονίμως, τις πρώτες θέσεις σε όλους τους ευρωπαϊκούς δείκτες που δηλώνουν μεγάλες κοινωνικές ανισότητες και διευρυνόμενη φτωχοποίηση και τις τελευταίες σε αυτούς που αφορούν την ποιότητα ζωής, την αγοραστική δύναμη και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Την ίδια στιγμή, το μεγάλο κεφάλαιο απολαμβάνει συνθήκες που του επιτρέπουν να συσσωρεύει προκλητικά υπερκέρδη σε κάθε νέα κρίση που εμφανίζεται, πλήθος φορολογικών «ευεργετημάτων» και απαλλαγών, καθώς και ένα νομικό πλαίσιο που ενθαρρύνει και απογειώνει την εργοδοτική αυθαιρεσία. Σε έναν καπιταλισμό που δοκιμάζεται από ολόπλευρη κρίση και διανύει μια σκοτεινή εποχή μεγάλης παρακμής, η οικονομική ολιγαρχία συσσωρεύει αμύθητα πλούτη και η εκμετάλλευση των εργαζομένων γίνεται όλο και πιο άγρια. Το νεοφιλελεύθερο αφήγημα της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη για «οικονομική ανάπτυξη» δεν αφορά την κοινωνική πλειοψηφία. Οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι κοινωνικές παροχές καταρρέουν και όλο και μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού φτωχοποιούνται, με τα επιδόματα ελεημοσύνης να αποτελούν ένα διαρκή, προκλητικό εμπαιγμό.

Σε αυτές τις συνθήκες, οι προεκλογικές εξαγγελίες της αντιπολίτευσης για δωρεάν συγκοινωνίες, κατάργηση των πανελλαδικών, φτηνό ρεύμα κ.ο.κ. κινούνται στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο προκλητικού εμπαιγμού. Αφήνουν στο απυρόβλητο τη δραματική κατάσταση και τα τεράστια προβλήματα που βιώνουν τα πλατιά εργατολαϊκά στρώματα. Με τη βεβαιότητα των μετεκλογικών «διορθώσεων» και «προσαρμογών» στις «δημοσιονομικές δυνατότητες» της χώρας -ακόμη και αυτών των ελάχιστων διακηρύξεων- να είναι η αναμενόμενη εξέλιξη σύμφωνα με τα αδιάψευστα τεκμήρια του παρελθόντος, τόσο από τη διακυβέρνηση του Α. Τσίπρα όσο και από την εν γένει «διαδρομή» του ΠΑΣΟΚ.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος