Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας αυτή την Κυριακή σε όλη τη χώρα. Και η λίστα μεγαλώνει

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

Π. ΡΟΥΤΣΙ: Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΕΚΤΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

Από τις 14 Σεπτεμβρίου, ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου θύματος των Τεμπών Ντένις, κάνει απεργία πείνας στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη. Εκεί όπου έχει στηθεί το ανεπίσημο μνημείο για τα θύματα των Τεμπών και για την πάνδημη απαίτηση για Δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων

.

Ο Π. Ρούτσι ζητάει το αυτονόητο: να επιτραπεί η εκταφή και εξέταση της σορού του γιου του. Ώστε να μπορέσει να γίνει μια πραγματική έρευνα για τα αίτια του θανάτου και, κατ’ επέκταση του δυστυχήματος.

Αυτό το νόμιμο αλλά και στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα του Π. Ρούτσι, το απορρίπτει μέχρι στιγμής η δήθεν «Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη». Με αυτόν τον τρόπο, συμβαδίζει με τις μεθοδεύσεις και εντολές της κυβέρνησης για ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ. Μετά από τόσα και τόσα «μπαζώματα», πριν από μερικές μέρες, με εξόφθαλμα προκλητικό και εξοργιστικό τρόπο, έγινε προσπάθεια να κλείσει άρον άρον μια δικογραφία 60.000 σελίδων, με ένα πόρισμα που βγάζει λάδι την κυβέρνηση και τους ενόχους.

Από την πρώτη μέρα, η Αστυνομία επιχείρησε να τρομοκρατήσει τον απεργό πείνας, ζητώντας του δήθεν «εξακρίβωση στοιχείων» και δείχνοντας ότι θέλει να σταματήσει την «ενοχλητική» δράση του. Τον υπερασπίστηκαν αποφασιστικά επί τόπου άλλοι συγγενείς θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών και ο κόσμος που περνάει από το Σύνταγμα.

Όπως έχει πει ο ίδιος: «Αντί να βλέπουμε μια δικαιοσύνη που θα έκανε σωστά τη δουλειά της, βλέπουμε τα πάντα να μπαζώνονται από την πρώτη μέρα… ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ. ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ».

Η συνεχιζόμενη αντίσταση των συγγενών των θυμάτων, οι μεγάλες κινητοποιήσεις όπως στις 28 Φεβρουαρίου 2025, δείχνουν ότι η κοινωνική απαίτηση για Οξυγόνο και Δικαιοσύνη δε θα υποχωρήσει! Μπορούμε και πρέπει να τιμωρήσουμε τους ενόχους των Τεμπών και της Συγκάλυψης, αλλά και της ακρίβειας, της φτώχειας, των σκανδάλων, της καταστολής.

Να στηρίξουμε έμπρακτα τον Π. Ρούτσι, κάνοντας την απεργία πείνας του ένα κέντρο αγώνα και συντονισμού.

Να προχωρήσουμε στις επόμενες μεγάλες κινητοποιήσεις. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από την κοροϊδία των κυβερνητικών, επίσημων και στημένων «επιτροπών», «πορισμάτων» και «θεσμών». Το καθεστώς της Συγκάλυψης μπορεί και πρέπει να σπάσει στην πράξη, με τους αγώνες μας.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Μ - Λ ΚΚΕ

Το έγκλημα στα Τέμπη να μην συγκαλυφθεί!

Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας Πάνο Ρούτσι, Δημήτρη Οικονομόπουλο και Αναστασία Τσαλαμίδα!

Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα όλων των οικογενειών εδώ και τώρα!

Με διαδικασίες εξπρές, μία εβδομάδα αφότου παρέλαβε στα χέρια του τη σχετική δικογραφία για τα Τέμπη, ο προϊστάμενος της εισαγγελίας εφετών συνέταξε την πρότασή του και την απέστειλε στους αρμόδιους στις 15/09. Μέσα σε μόλις 7 ημέρες κατόρθωσε να ολοκληρώσει την επεξεργασία μιας δικογραφίας 60.000 σελίδων, ενώ κατέληξε σε μία πρόταση που αριθμεί 996 σελίδες! Το άρον-άρον κλείσιμο του σχετικού δικαστικού φακέλου από τον ανακριτή και η επακόλουθη, στο άψε-σβήσε, σύνταξη της εισαγγελικής πρότασης καταδεικνύει την «αγωνία» των «λειτουργών» της… τυφλής(!) δικαιοσύνης (και προφανώς της κυβέρνησης) να ολοκληρωθεί το κεφάλαιο «ΤΕΜΠΗ», με όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο πολιτικά για τη ΝΔ τρόπο. Προχειρότητα, ανεπάρκειες, σοβαρές ελλείψεις, μη συμπερίληψη πορισμάτων, όπως αυτό για την προβληματική πυρασφάλεια ή αυτό του Γενικού Χημείου του Κράτους, καταγγέλλονται από τους συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι αντιμετωπίζονται με κυνικό και απαξιωτικό τρόπο από το πολιτικό και δικαστικό προσωπικό.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντένις, ενός από τα 57 θύματα του εγκλήματος των Τεμπών, ξεκίνησε απεργία πείνας απαιτώντας με αυτό τον τρόπο να ικανοποιηθεί το αίτημά του για την εκταφή του παιδιού του. Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα δεν είναι μόνος του καθώς δύο ακόμα άτομα ο Δημήτρης Οικονομόπουλος και η Αναστασία Τσαλαμίδα ξεκίνησαν επίσης απεργία πείνας, δίπλα στον Πάνο Ρούτσι. Όλο αυτό το διάστημα βρίσκεται αντιμέτωπος με τον χυδαίο εμπαιγμό, την απαξίωση και τη χλεύη της κυβέρνησης, την ώρα που φουντώνει το κύμα της αλληλεγγύης και της συμπαράστασης. Αυτή η πράξη του χαροκαμένου πατέρα αποκαλύπτει το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται τόσο ο ίδιος όσο και οι 57 οικογένειες απέναντι στην κυβερνητική αναλγησία και την μεθοδευμένη επιχείρηση να θαφτεί το έγκλημα και να μην αποδοθούν οι ευθύνες στους πραγματικούς υπαίτιους. Έχουμε χρέος να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους απεργούς πείνας και στις οικογένειες των 57 νεκρών, που εδώ και πάνω από δύο χρόνια αγωνίζονται ενάντια στην κυβερνητική συγκάλυψη.

Οι πανελλαδικές συγκεντρώσεις στις 06/09, ημέρα των εγκαινίων της ΔΕΘ που συσπείρωσαν ξανά πλήθος λαού και νεολαίας σε ένα κάλεσμα μόλις 2 ημερών σε πολλές πόλεις της χώρας εκφράζουν τις πραγματική παλλαϊκή απαίτηση να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Αποτέλεσαν αγωνιστικό βήμα ενάντια στην πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, των ιδιωτικοποιήσεων, των σκανδάλων, την ώρα που ο Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ έταζε ψίχουλα στο λαό και αμύθητα κέρδη στο μεγάλο κεφάλαιο. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η απουσία του ΚΚΕ, το οποίο ενώ δημόσια δεν έκανε κάποια επίσημη τοποθέτηση ωστόσο στα σωματεία υπονόμευσε και συκοφάντησε τις διαδηλώσεις με το επιχείρημα ότι «αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης»(!) γιατί -τάχα- θα λειτουργούσαν «αποπροσανατολιστικά» και «υπονομευτικά» προς την αντικυβερνητική διαδήλωση στη ΔΕΘ. Λες και η πολιτική που γεννά τα Τέμπη δεν είναι η άλλη όψη της αντεργατικής-αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής. Αυτή η υπονομευτική στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στα συνδικάτα αποτελεί το πραγματικό «βούτυρο στο ψωμί» της κυβέρνησης.

Το σύνθημα «ΟΧΙ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ» που επανέρχεται το τελευταίο διάστημα, όσο κι αν εκκινεί από ένα συναίσθημα απογοήτευσης του λαού απέναντι στα κυβερνητικά κυρίως κόμματα, καταλήγει σε έναν επικίνδυνο συμψηφισμό που οδηγεί σε σκοτεινά μονοπάτια. Είναι αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα κάθε ανθρώπου να συμμετέχει στους αγώνες του λαού είτε ως ανένταχτος είτε ως ενταγμένος σε μια συλλογικότητα. Ιδιαίτερα τα συνδικάτα και οι οργανώσεις της Αριστεράς ήταν, είναι και θα παραμείνουν στους δρόμους στηρίζοντας και ενισχύοντας τους μικρούς και τους μεγάλους αγώνες του λαού ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική.