Η εργατική τάξη έχει χιλιάδες λόγους να οργίζεται, να στοχάζεται και δίπλα στο δράμα του ανθρώπινου πόνου να υψώνει τη γροθιά της. Διότι το έγκλημα στη βιομηχανία μπισκότων «Βιολάντα» έχει όλα τα ταξικά σημάδια της δολοφονίας στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους. Πέντε απανθρακωμένες εργάτριες, της βραδινής βάρδιας, 6 τραυματίες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε ρόλο γομολάστιχας, τα ΜΜΕ να συγκαλύπτουν και η εργατική τάξη να παρακολουθεί αδύναμη, αμήχανη, άνευρη. Διότι χωρίς πολιτικό εγκέφαλο θα άγεται και θα φέρεται σαν αποκεφαλισμένο κοτόπουλο. Ο ιδιοκτήτης της «Βιολάντα», αυτοδημιούργητος κατά τους κυβερνητικούς παπαγάλους. Ας παρακολουθήσουμε το παρακάτω απόσπασμα:

«Όταν το κεφάλαιο έχει το ανάλογο κέρδος γίνεται τολμηρό. Με 10% κέρδος αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο και μπορεί να το χρησιμοποιήσει κανείς παντού, με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% θετικά παράτολμο, με 100% τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύσει να το πράξει» (Παράθεση του Κ. Μαρξ από τον T.J.Dunning).

Και αυτή τη φορά το κεφάλαιο στη «Βιολάντα» έχοντας τις πλάτες των τραπεζών, τις κυβερνητικές επιδοτήσεις και τις εξαγωγές, αισθάνθηκε αρκετά αδηφάγο για να διοχετεύει προπάνιο στον αέρα και τη γη, να τρομοκρατεί τους εργάτες για να μη συνδικαλιστούν και να αποφεύγει τους «ελέγχους» των νομοθετημένων οργανισμών. Μετά την Πύλο, τα Τέμπη, η «Βιολάντα»! Μακρύς ο κατάλογος των δολοφονημένων φίλων μας, μακρύς ο κατάλογος των εγκλημάτων. Και αναμφίβολα η «Βιολάντα», ανεξάρτητα από τα φέρετρα που γέννησε, βρίσκεται στο ζενίθ τον αναλύσεών μας.

Όμως δεν έφτανε αυτό το έγκλημα. Δίπλα στους τάφους ανοίχτηκε μεγαλύτερο ρήγμα. Όπως δίπλα στις εκτελέσεις των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή χάσκει ο βόρβορος των δωσίλογων προδοτών και των κουκουλοφόρων της Κατοχής. Ορισμένοι εργαζόμενοι της «Βιολάντα» και δίπλα τους αντιανθρώπινες υπογραφές τάσσονται στο πλευρό του εργοδότη. Διότι ήταν «ανθρώπινος» και «φιλεργατικός». Εδώ ο ανθρώπινος νους μένει άοπλος, τα χείλη άλαλα, τα συναισθήματα μετέωρα! Τα ταξικά αδέλφια των θυμάτων, αντί να διαδηλώσουν για την τάξη τους, για την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς και να απαιτήσουν δικαιοσύνη, να ορκιστούν αιώνια εκδίκηση, να σκάψουν το γεγονός, γίνονται παραστάτες του καπιταλιστή! Ακόμα και αν είναι απόγονος του καλού Άβελ. Ακόμα και αν η πόρτα του γραφείου ήταν πάντα ανοιχτή στους εργάτες/τριες.

Σ’ αυτό το σημείο έρχεται ξανά ο Μαρξ και η διορατική σκέψη του: Ο εργάτης πλάθει τον κόσμο με τα υλικά της κυρίαρχης ιδεολογίας. Σκέφτεται και συμπεριφέρεται όχι όπως θα άρμοζε σε ένα μέλος της εργατικής τάξης αλλά με την ιδεολογία των αστών που, επειδή είναι κυρίαρχη, τρυπώνει σε όλους τους πόρους του προλεταριάτου. Αυτή είναι η ψευδής/ψεύτικη συνείδηση. Ακριβώς όπως ο δούλος και ο δουλοπάροικος συνέπασχαν με τις βαρυγκώμιες των αφεντικών και των βασιλιάδων, χαίρονταν με τις ευθυμίες τους και ταύτιζαν της ζωή τους με τη ζωή των «από πάνω».

Η ψευδής συνείδηση που λειτουργεί σαν ανεστραμμένο και σπασμένο κάτοπτρο, έχει τη δύναμη ενός συντάγματος στρατιωτών και χωροφυλάκων. Ο εργάτης ταυτίζεται με τους εκμεταλλευτές του, απαρνείται την ταξική του θέση, ξεπέφτει σε έναν πολιτικό «γενιτσαρισμό». Στο ζήτημα της Πύλου, της Χίου, βλέπει τον πρόσφυγα σαν εισβολέα. Στα Τέμπη περιμένει δικαίωση από το σύστημα. Στη «Βιολάντα» πάει με τ’ αφεντικό. Στην Κατοχή του φταίνε οι αντάρτες του ΕΛΑΣ. Αυτό δεν σημαίνει ότι βγάζουμε από το κάδρο της κριτικής μας όλο το πολυπλόκαμο και πολυδαίδαλο σύστημα με το σχολείο, την οικογένεια, τη θρησκεία, το στρατό, τα ΜΜΕ κλπ, που γανώνουν τα κεφάλια των ανθρώπων με τα σάπια υλικά τους. Η υπόθεση της δημιουργίας αυθεντικής ταξικής εργατικής συνείδησης είναι υπόθεση του κινήματος και δευτερευόντως των διανοουμένων του. Ως τότε οι εργάτες θα ανατινάζονται από το προπάνιο και ένα μέρος της τάξης μας θα προσκυνάει τα αφεντικά.

Θανάσης Τσιριγώτης

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος