Γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Την ώρα που η πραγματική ζωή τραβά την ανηφόρα, με φτώχεια, εθνική υποτέλεια, άλματα στο κενό, έδρανα κάθε λογής γεμάτα μαφιόζους, γεωπολιτικό τρόμο και μια Γενοκτονία σε εξέλιξη, όλα όσα δηλαδή θα μπορούσαν να αφυπνίσουν μια κοινωνία και να την οδηγήσουν σε δυναμική αντιπαράθεση με τους αίτιους και τις αιτίες,

τα social media έχουν γίνει προεκλογικά μπαλκόνια, με λογύδρια, αναλύσεις, εκτιμήσεις, δημοσκοπήσεις και πλαστικές σημαίες.

Κάτι σαν τα μπαλκόνια ακατοίκητων διαμερισμάτων, πολλών εξ αδιαιρέτου κληρονόμων, που τα έχουν καταχέσει τα περιστέρια γιατί, ακόμη κι αυτά κατάλαβαν πως οι πλαστικές κορδέλες που κρέμονται στα κάγκελα και κάποτε φάνταζαν σπουδαίες, είναι πια ακίνδυνες.

Στο προεκλογικό παζάρι στήνονται σιγά- σιγά οι πάγκοι, με ληγμένα προϊόντα, δεύτερο χέρι αποφόρια, φθαρμένα λόγια και οι πολιτικοί εμπορομανάβηδες ξελαρυγγιάζονται, διαλαλώντας ο καθένας την πραμάτεια του προς άγρα πελατών.

Από τότε που ο πολίτης έπαψε να είναι ενεργός διεκδικητής της μοίρας του κι έγινε πελάτης του political market, οι πολιτικοί έπαψαν να είναι εκπρόσωποί του, πρωτοπορία του, ταξικοί του σύμμαχοι, κι έγιναν «επιχειρηματίες» συνθημάτων, έμποροι κάλπικων προσδοκιών, κράχτες φτηνής δημαγωγίας, συναλλάκτες της ψήφου ψοφοδεών ψηφοφόρων.

Ξεχάστηκαν οι μεγάλοι στοχαστές, που προειδοποιούσαν για τη φενάκη της ψευτοδημοκρατίας, που την επόμενη των εκλογών γίνεται ολιγαρχία.

Ο Μαρξ, που υποστήριξε, ότι στους καταπιεσμένους επιτρέπεται μια φορά κάθε λίγα χρόνια να αποφασίζουν ποιοι εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης θα τους παραπλανήσουν και θα τους καταπιέσουν.

Ο Mark Twain, που είχε τη διορατικότητα να πει, πως αν η ψήφος μας είχε κάποια σημασία, θα τη απαγόρευαν.

Ακόμη κι ο Σωκράτης, που προειδοποίησε πως η ψήφος απαιτεί πολιτική παιδεία και πως, χωρίς αυτήν, οι εκλογές οδηγούν στη δημαγωγία, όπου οι πολιτικοί εκμεταλλεύονται την επιθυμία του κόσμου για εύκολες απαντήσεις.

Έτσι ξεμείναμε με τα «ευκολάκια» στις εξετάσεις των επικείμενων εκλογών.

Την ανάθεση σε «συμβούλια ειδικών», σε «επιτροπές σοφών», «σε αναστηλωτές των θεσμών» ή την πολιτική προέκταση μιας παλιάς διαφήμισης χλωρίνης, «αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε».

Γιατί, στο παζάρι των εκλογών κυριαρχούν όλοι οι νόμοι της αγοράς.

Το αμπαλάρισμα, η διαφήμιση, η συναλλαγή και κυρίως, “το ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, μετα τη απομάκρυνση εκ του ταμείου”.

Η πολιτική δράση, όπως λέει ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αντικαταστάθηκε από την κατανάλωση.

Οι άνθρωποι έπαψαν να είναι πολίτες κι έγιναν «καταναλωτές πολιτικών προϊόντων», αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στις γραφειοκρατικές ελίτ όλων των κομμάτων.

Αν δεν περάσουμε από την ετερονομία – τη φενάκη της ανάθεσης σε θεούς, δαίμονες, πολιτικάντηδες κι επιχειρηματίες της πολιτικής, να διαχειρίζονται τη μοίρα μας – στην αυτονομία, τη διαρκή ασυμβίβαστη πολιτική διεκδίκηση, μας περιμένει άλλη μια διάψευση.

Όποιο πρόσημο κι αν έχει, θα είναι μια νέα απόγνωση, μια πιο ανεπούλωτη πληγή.