Η φιλοδοξία του Αλέξη Τσίπρα να ανατρέψει τον Μητσοτάκη δεν είναι ουσιαστική πολιτική αλλά διάθεση να τον διαδεχτεί.

Κώστας Βαξεβάνης - documentonews.gr

Στην πολιτική το να έχεις την ευχέρεια να επιλέγεις και να αναδεικνύεις ο ίδιος τους εχθρούς σου είναι εξίσου σηµαντικό µε το να επιλέγεις τους φίλους σου.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πολιτικός που κατάφερε να εγκαθιδρύσει καθεστώς σε χώρα µιας ευρωπαϊκής δηµοκρατίας, αφού κυβέρνησε κάνοντας ό,τι επέλεγε χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές αντιστάσεις, σήµερα έχει την πολυτέλεια να επιλέξει τους εχθρούς του. Τους τοποθετεί µάλιστα απέναντί του µε αρίθµηση και βολική κατάταξη ώστε να τους επιδεικνύει ως κίνδυνο που πρέπει να αντιµετωπίσει.

Πατώντας πάνω στη δική του στρατηγική, τις διαθέσεις ενός κοµµατιού της µιντιακής και επιχειρηµατικής ελίτ αλλά και τις φιλοδοξίες των αντιπάλων του ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει ως αντίπαλό του τον Αλέξη Τσίπρα.

Το νέο κόµµα Τσίπρα (και ο ίδιος ως µοναδικός και αδιαµφισβήτητος ηγέτης) χαίρει από την πρώτη στιγµή της δηµιουργίας του προνοµιακής αντιµετώπισης από συστηµικά µέσα ενηµέρωσης, δηµοσκοπικές εταιρείες αλλά και τους άσπονδους εχθρούς του.

Η σκηνοθέτηση της αποδοχής Τσίπρα, που επεκτάθηκε µετά την εκδήλωση στο Θησείο, προφανώς έχει κι άλλες εξηγήσεις. Ενα κοµµάτι της επιχειρηµατικής ελίτ δεν θέλει τον Μητσοτάκη ή, στο πιο light σενάριο, θέλει να του δώσει ένα µήνυµα.

Η νεόκοπη ΕΛΑΣ Τσίπρα βασίζεται κατά τα πρότυπα Μητσοτάκη στην ανάδειξη της επικοινωνίας ως πολιτικής, άρα χρησιµοποιεί όλα τα στοιχεία εντυπωσιασµού, κινηµατογραφικού τύπου κλιµάκωσης και σκηνοθετικής αδείας. Ο βασικός όµως δηµιουργός της επικράτησης Τσίπρα στη δεύτερη θέση των δηµοσκοπήσεων είναι η Ν∆ και ο Μητσοτάκης που τον προτιµούν ως αντίπαλο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, χρησιµοποιώντας όλα τα εργαλεία ανάλυσης και ψηφιακής χειραγώγησης, καταλήγει ότι στην τελευταία ευθεία πριν από τις εκλογές δεν µπορεί να επενδύσει στη χαοτική και αδύναµη αντιπαλότητα µε την αντιπολίτευση. Χρειάζεται έναν στόχο και ορατό εχθρό για να µην ενεργοποιηθούν τάσεις προς αντισυστηµικές και µη διαχειρίσιµες λύσεις.

Το κόµµα της Μαρίας Καρυστιανού, για παράδειγµα, ή ένα κόµµα Σαµαρά θα µπορούσαν να εξελιχθούν σε απρόβλεπτο παράγοντα, που αποσπώντας ψηφοφόρους από το σώµα της Ν∆ βάζουν σε περιπέτεια τον ίδιο τον Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης αποφάσισε να επιλέξει ως αντίπαλό του τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, πέρα από την προσωπική φιλοδοξία να επικρατήσει, ταυτόχρονα έχει όλα τα στοιχεία εκείνα που µπορούν να τον περιορίσουν σε ένα ασφαλές πλαίσιο.

Το σύνολο των στελεχών της κυβέρνησης, µε προεξάρχοντα τον Αδωνη Γεωργιάδη, δηλώνουν την αποδοχή του Αλέξη Τσίπρα ως πιο σοβαρού αντιπάλου τον οποίο και προτιµούν. Τον τοποθετούν δεύτερο µάλιστα στο (εκλογικό) βάθρο και διαβλέπουν το λαµπρό µέλλον του. ∆εν πρόκειται για µεγαθυµία ή πολιτική ανωτερότητα και ευγένεια.

Ο Αλέξης Τσίπρας, χρόνια µετά την εµφάνισή του, αποκοµµένος από πραγµατικά απειλητικά πολιτικά στοιχεία και εκπαιδευµένος πλέον στο παιχνίδι του διπολισµού για ίδιον και όχι πολιτικό όφελος, είναι ο κατάλληλος εχθρός στην κατάλληλη δεύτερη θέση.

Ας δούµε όµως γιατί βολεύει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει έναν εχθρό για να µπορέσει όχι µόνο να µη χάσει δυνάµεις, αλλά να συσπειρώσει και τους ψηφοφόρους του. ∆εν υπάρχει πιο κατάλληλος για τη θέση από τον Αλέξη Τσίπρα. ∆εν απειλεί επί της ουσίας την πολιτική του Μητσοτάκη, παρά µόνο τη θέση του ως πρωθυπουργού µέσα από την προσωπική του φιλοδοξία και µπορεί να περιοριστεί σε ποσοστά όταν έρθει η ώρα.

Τα επικοινωνιακά επιτελεία του Μητσοτάκη θα ανασύρουν από το παρελθόν όλα εκείνα τα ενοχοποιητικά στοιχεία που µε επιµέλεια κατασκεύασαν για τον Τσίπρα και τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και θα τα επισείουν ως µελλοντικό κίνδυνο. Πόσο µάλλον όταν ο ίδιος ο Τσίπρας µε τη νέα δηµόσια παρουσία του δεν φαίνεται διατεθειµένος να υπερασπιστεί ούτε την τότε πολιτική του ούτε τους ανθρώπους του.

Αντιθέτως εµφανίζεται ως άµωµος σύλληψη και παρθενογένεση. Επιπλέον ο ίδιος ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ έχει φροντίσει να επιβεβαιώσει το αφήγηµα και τις κατηγορίες του Μητσοτάκη προκαταβολικά. Τα επιφανή στελέχη του κόµµατός του είναι πρόσωπα που τον λοιδορούσαν στο παρελθόν, που τον εµφάνιζαν επικίνδυνο για τη χώρα και έφταναν ακόµη και σε απαξιωτικούς χαρακτηρισµούς για το πρόσωπό του.

Από τον στρατηγό του αντιΤσίπρα µετώπου Νίκο Μαραντζίδη, που είναι πλέον δεξί χέρι του Τσίπρα, έως τον Γιώργο Σιακαντάρη που υπήρξε σύµβουλος του Αντρέα Λοβέρδου, τον Αντώνη Σαουλίδη και τον Νίκο Νυφούδη που τον έβριζαν σκαιότατα αποτελούν υλικό για τον αυτόµατο προεκλογικό εξευτελισµό του πρώην πρωθυπουργού.

Παραθέτω µια ανάρτηση µόνο του Νίκου Νυφούδη από το παρελθόν, η οποία αναφέρει τον Αλέξη Τσίπρα ως «καραγκιόζη». Εγραφε ο νυν αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του Τσίπρα Νίκος Νυφούδης για τον αρχηγό του: «ζητώ συγνώµη προκαταταβολικά, αλλά κύριε Τσίπρα είσαι καραγκιόζης και πιο καραγκιόζηδες αυτοί που σε ψήφισαν για να κάνεις κυβέρνηση αυτούς τους ηλίθιους. Και ναι, αυτή είναι µια πολιτική δήλωση µε ηρεµία και γαλήνη».

Τέτοιες δηλώσεις, ων ουκ έστι αριθµός, από πολλά νυν στελέχη του Τσίπρα αποτελούν υλικό που θα φιλοτεχνήσει προεκλογικά τον Τσίπρα-καρτούν από τις περιγραφές των ίδιων των νέων και ελπιδοφόρων συνεργατών του.

Γιατί όμως ο Μητσοτάκης προτιµά τον Τσίπρα ως νούµερο δύο στο ταµπλό; Οφείλεται στο ότι είναι προκαταβολικά αυτοναρκοθετηµένος µε νέα λάθη από τα αποδυτήρια; Είναι γιατί αποτελεί µια κατά φαντασίαν Μπαρτσελόνα που προετοιµάζει την ήττα; ∆εν είναι τόσο αθώα η ανάγνωση.

Καταρχάς ο Τσίπρας δρα διαλυτικά για την αντιπολίτευση και καταστροφικά για τον παλιό πολιτικό χώρο που τον ανέδειξε. ∆εν είναι συνεχιστής ή στρατηγός µιας πολιτικής. Είναι ένας τακτικιστής, που περιφέρεται από θέση σε θέση κατά το δοκούν, για να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του. ∆εν ξεκίνησε καµιά συζήτηση για συµµαχίες ή συνένωση προοδευτικών δυνάµεων όπως άφηνε να εννοηθεί.

Αντιθέτως απείχε από την ενεργή αντιπαράθεση µε τον Μητσοτάκη επί χρόνια και επανήλθε για να διαλύσει, για να απαξιώσει νυν και πρώην συντρόφους και συνεργάτες του στο όνοµα πάντα της αντιµετώπισης του Μητσοτάκη. ∆εν έχει αντιπαράθεση πολιτικής µε τον µητσοτακισµό, αλλά ξεκαθαρίσµατος λογαριασµών που αφορούν ποιος θα κατέχει την εξουσία. ∆εν φιλοδοξεί να δηµιουργήσει όραµα ή πολιτική, αλλά να καρπωθεί τη δυσαρέσκεια και τον φόβο της πολιτικής µαταίωσης που κατατρέχει τους πιο συνειδητοποιηµένους πολιτικά.

Πίσω από όλα αυτά υπάρχει κάποιο σχέδιο που, ακόµη κι αν δεν ξέρει, το υπηρετεί. Η διαπλοκή και ο Μητσοτάκης θέλουν το αντίπαλο δέος για να συσπειρώσουν τη Ν∆. Ο Τσίπρας το παρέχει. Επίσης θέλουν το ΠΑΣΟΚ µακριά από τον στόχο του Νίκου Ανδρουλάκη, τη δεύτερη θέση.

Ένα τέτοιο αποτέλεσµα θα αµφισβητήσει την ηγεσία Ανδρουλάκη, θα διασπάσει το ΠΑΣΟΚ και θα κάνει ένα τµήµα του (υπό τη ∆ιαµαντοπούλου ή άλλον) να οδηγηθεί σε συνεργασία µε τη Ν∆. Σε άλλο σενάριο ο Μητσοτάκης µε την πίεση αλλεπάλληλων εκλογικών αναµετρήσεων και τον µπαµπούλα του Τσίπρα µπορεί να εξασφαλίσει την απαιτούµενη αυτοδυναµία.

Η φιλοδοξία του Αλέξη Τσίπρα να ανατρέψει τον Μητσοτάκη δεν είναι ουσιαστική πολιτική αλλά διάθεση να τον διαδεχτεί. Όπως σωστά έχει γράψει ο Νίκος Κοτζιάς, «δεν αρκεί το σύνθηµα να πέσει ο Μητσοτάκης (σκέτο)». Αυτό το θέλουν και οι εσωκοµµατικοί του αντίπαλοι. Το θέµα είναι να πέσει µαζί του ο µητσοτακισµός και όχι να παραµείνει όπως παρέµεινε ο τραµπισµός παρά την πτώση του Τραµπ.

Ο «έεερχεται» Τσίπρας είναι πλέον ο πόλος σε ένα δίπολο κατευνασµού, το οποίο ξεκίνησε από το 2019, όταν απέφυγε να κάνει αντιπολίτευση, περιµένοντας να πέσει ο Μητσοτάκης ως ώριµο φρούτο.