Τρία χρόνια μετά το τραγικό αυτό έγκλημα που άφησε πίσω του 57 νεκρούς και ξεχείλισε την οργή της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει να συγκαλύπτει τις ευθύνες της, να «μπαζώνει» και να κοροϊδεύει τους συγγενείς και τον ελληνικό λαό.
«…Όλα δείχνουν πως το δράμα οφείλεται, δυστυχώς, κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος». Αυτή ήταν η δήλωση του πρωθυπουργού μία ημέρα μετά το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της Ελλάδας. Με αυτή τη δήλωση ο Κ. Μητσοτάκης έσπευσε να χειραγωγήσει τη κοινή γνώμη και να δώσει «γραμμή» όχι μόνο στην πολιτική αλλά και τη δικαστική εξουσία.

Ταυτόχρονα εκείνες τις μέρες, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, Χρήστος Τριαντόπουλος, μαζί με τον περιφερειάρχη Αγοραστό, σώματα της αστυνομίας, της πυροσβεστικής και ιδιώτες «ξεμπάζωναν» και μπάζωναν το χώρο του εγκλήματος κατά παράβαση κάθε πρωτοκόλλου. 1500 κυβικά χώμα μαζί με μπάζα, συντρίμμια αλλά ακόμα και ανθρώπινα μέλη πετάχτηκαν όλα μαζί σε ιδιωτικό οικόπεδο και στη συνέχεια σε χώρο του ΟΣΕ, στο Κουλούρι Λάρισας. Για να ολοκληρωθεί η αλλοίωση του χώρου του εγκλήματος -ο οποίος θα έπρεπε να μένει άθικτος μέχρι την ολοκλήρωση των ερευνών- αφού επιχωματώθηκε, χτίστηκε από πάνω εκκλησάκι!

Παρά τις προσπάθειες της πολιτικής εξουσίας να συγκαλύψει, να αποδώσει τα Τέμπη σε ατομική ευθύνη και να θαφτεί το γεγονός από την επικαιρότητα, οι αποκαλύψεις για την αδιανόητα επικίνδυνη και κερδοσκοπική λειτουργία του σιδηρόδρομου ήταν τέτοιες, που δεν γινόταν παρά να εντείνουν την οργή των συγγενών και ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.

Την ίδια στιγμή που ο Άδωνις Γεωργιάδης δικαιολογούσε με απίστευτο κυνισμό τον υπουργό Κώστα Καραμανλή, λέγοντας ότι «δεν είναι δυνατόν ο υπουργός Μεταφορών να πει στη βουλή ότι έχουν πρόβλημα τα τρένα, γιατί δεν θα μπει άνθρωπος την επόμενη μέρα» και άρα η Hellenic train δεν θα κόψει εισιτήρια, την ίδια στιγμή αποκαλυπτόταν ότι κανένα σύστημα από αυτά που διασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία των τρένων δεν λειτουργούσε.

Η σύμβαση 717 δεν είχε ολοκληρωθεί, η τηλεδιοίκηση δεν λειτουργούσε. Η φωτοσήμανση, που ενημερώνει τον οδηγό αν η γραμμή είναι ελεύθερη ή αν πρέπει να σταματήσει, δεν λειτουργούσε. Το σύστημα αυτόματης πέδησης, όπου σε περίπτωση που παραβιάσει ο οδηγός τη φωτοσήμανση σταματάει αυτόματα το τρένο, επίσης δεν λειτουργούσε.

Όλα αυτά, μαζί με τις περικοπές προσωπικού, την εντατικοποίηση της εργασίας, τη χειροκίνητη λειτουργία των τρένων σε μεγάλα τμήματα της διαδρομής Αθήνα – Θεσσαλονίκη και την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ μηχανοδηγών και σταθμαρχών είχαν καταγγελθεί και μάλιστα με την επισήμανση του κινδύνου σιδηροδρομικών ατυχημάτων, όχι μία αλλά δεκάδες φορές, ιδιαίτερα το 2022 και το 2023, και μάλιστα με εξώδικα.

Καθοριστικό ρόλο στην τραγική κατάσταση του σιδηρόδρομου έπαιξε φυσικά και το ξεπούλημα και η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που ξεκίνησε το 2017, στο πλαίσιο των μνημονιακών δεσμεύσεων, και υποβάθμισε απότομα την μετακίνηση των τρένων, προκειμένου να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη κερδοσκοπία.
Η συγκάλυψη του εγκλήματος καθώς και οι τρικλοποδιές και οι παραβιάσεις σχεδόν όλων των πρωτόκολλων στην έρευνα δεν ήρθαν στο φως της δημοσιότητας από νομικές ή εισαγγελικές παρεμβάσεις αλλά από την επιμονή των συγγενών.

Οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών ήρθαν με τραγικό τρόπο αντιμέτωποι με την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης και διαπίστωσαν πολύ γρήγορα ότι η δικαστική εξουσία όχι απλά δεν είναι ανεξάρτητη αλλά στρέφεται εναντίον τους. Συσπειρώθηκαν και δημιούργησαν το σύλλογο συγγενών θυμάτων των Τεμπών και έκτοτε ξεκίνησαν ένα μεγάλο και ποικιλόμορφο αγώνα, με νομικές ενέργειες, με εκδηλώσεις, συναυλίες και μαζικές διαδηλώσεις που συντάραξαν όλη τη χώρα και με την πρόσφατη απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι με αίτημα την εκταφή του παιδιού του.

Βασικό αίτημα αυτού του αγώνα να σταματήσει η συγκάλυψη και να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Όσο και αν προσπάθησε η κυβέρνηση να ξεπεράσει την πολιτική κρίση που δημιούργησε το τραγικό αυτό έγκλημα, δεν τα κατάφερε. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, η προπαγάνδα της ατομικής ευθύνης, η προκλητική προσπάθεια συγκάλυψης, η συστράτευση των συστημικών ΜΜΕ με το κυβερνητικό αφήγημα και ο ασφυκτικός έλεγχος της δικαστικής εξουσίας, η δολοφονία χαρακτήρων των συγγενών και η παρουσίαση τους ως ψεκασμένων δεν έπιασαν τόπο. Όλη αυτή η προ­σπάθεια σκόνταψε αφενός στον επίμονο αγώνα του συλλόγου συγγενών, αφετέρου στην οργή των πλατιών λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας απέναντι στη βάρβαρη, εγκληματική πολιτική που εφαρμόζεται σε όλους τους τομείς της ζωής.

Ακόμα και ο πολιτικός δρόμος που αποφάσισε να τραβήξει η Καρυστιανού, υιοθετώντας θέσεις της δεξιάς και ακροδεξιάς πολιτικής σκηνής, δεν έφερε τη διάσπαση που προσδοκούσε η κυβέρνηση. Στις 28 Φλεβάρη ο κόσμος ξαναβγήκε μαζικά στους δρόμους όλης της χώρας διεκδικώντας δικαίωση!

Στην κεντρική δίκη που αναμένεται στις 23 Μαρτίου, θα καθίσουν στο εδώλιο 36 κατηγορούμενοι, ο σταθμάρχης της Λάρισας, εργαζόμενοι στο σιδηρόδρομο και στε­λέχη του κρατικού μηχανισμού και των εταιρειών που διαχειρίζονταν το δίκτυο. Στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ, της Hellenic Train και της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων. Οι πραγματικοί υπαίτιοι αυτού του εγκλήματος, δηλαδή οι εκπρόσωποι της εγκληματικής πολιτικής που οδήγησε στα Τέμπη, και που ακόμα και σήμερα δεν έχουν φροντίσει για την ασφαλή λειτουργία του σιδηρόδρομου, απουσιάζουν.

Από την κεντρική δίκη επίσης απουσιάζουν τα στοιχεία για την έκρηξη και την ανάφλεξη, όπως επίσης και η υπόθεση της αλλοίωσης του χώρου, του μπαζώματος και της καταστροφής βασικών στοιχείων.

Παράλληλα με την κεντρική δίκη τρέχουν ήδη επιμέρους δίκες. Ο κατακερματισμός αυτός έχει ως στόχο το πετσόκομμα και την απόκρυψη όλων των αιτιών και των ενόχων. Αυτό καταγγέλλουν οι συγγενείς. Ήδη από τη δίκη για τα βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας διαπιστώνονται τραγικά κενά, αφού αρχεία που είχαν οι πραγματογνώμονες εδώ και τρία χρόνια δεν είχαν κατασχεθεί και προσκομιστεί.

«Να βρεθούμε ξανά για τη δικαίωση» είναι το μήνυμα που στέλνει ο Σύλλογος Συγγενών προς όλους τους φορείς, φοιτητικούς συλλόγους, σωματεία και όλη την τοπική κοινωνία, καλώντας σε συγκέντρωση στις 23 Μαρτίου στη Λάρισα κατά την έναρξη της δίκης.
Η αλληλεγγύη, ο παρατεταμένος μαζικός αγώνας και ο συντονισμός του συλλόγου συγγενών θυμάτων με το συνδικαλιστικό κίνημα, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να φέρει δικαίωση και να σταματήσει την εγκληματική πολιτική που γεννά Τέμπη.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος