• Αργυράδες - Κέρκυρας
  • Thursday , Feb 1 , 2018

Η τερατώδης αγγλική βία στα Επτάνησα με τα μάτια του Φρανσουά Λένορμαν

May 23, 2023 2896

Του Πέτρου Κόρφη*

Αν ο Καρλ Μαρξ με το ευρύτερα γνωστό πια άρθρο του το 1859 για τα Ιόνια Νησιά σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης με εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες και στις δύο όχθες του Ατλαντικού είναι, λόγω της φήμης του, ο πιο διάσημος Ευρωπαίος απ’ όλους όσοι ύψωσαν τη φωνή τους για να καταγγείλουν στη διεθνή κοινή γνώμη την καταπίεση των προγόνων μας στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα την περίοδο της υποτιθέμενης βρετανικής «Προστασίας», κάθε άλλο παρά μικρότερη ήταν η συμβολή ενός σπουδαίου Γάλλου διανοούμενου.

 

Φρανσουά Λένορμαν, το όνομά του. Με αρκετά πιο συντηρητικές πολιτικές απόψεις, μα εξίσου θερμός, τολμηρός, φλογερός υποστηρικτής των δικαίων του λαού των Ιονίων Νήσων στην Ευρώπη, είναι ο μακράν σημαντικότερος, πολυγραφότερος κι εγκυρότερος Ευρωπαίος μάρτυρας των βρετανικών φρικαλεοτήτων και κήρυκας της ακατάβλητης γενναιότητας και της θέλησης των προγόνων μας για την ένωση των Εφτά Νησιών με την υπόλοιπη, ελεύθερη Ελλάδα.

Είναι απίστευτο, φίλες και φίλοι, πόσα έγραψε, πόσα αποκάλυψε στην Ευρώπη, πόσα έφερε στο φως εκείνα τα χρόνια ο Φρανσουά Λένορμαν, που μια προτομή του κανένα πλούσιο «Ίδρυμα Κερκυραϊκής Κληρονομιάς», σαν αυτό που εμάθαμε από την καλή και την ανάποδη τις τελευταίες ημέρες, δεν εφιλοτιμήθηκε ακόμη να φτιάξει. Αυτός, ο Φρανσουά Λένορμαν, όπως έχει επικρατήσει να αποδίδουμε στην Ελλάδα το επίθετό του, αντί Λενορμάν, ήταν ο καλύτερος πρεσβευτής των δικαίων του λαού μας στην Ευρώπη, σε μια περίοδο που «παιζόταν» για τα καλά η υπόθεση της αποτίναξης του βρετανικού ζυγού από τα Επτάνησα και η ένωσή μας με την Ελλάδα.

Οπαδός της διακρατικής συνεργασίας Γαλλίας-Βρετανίας και ιδεολογικά τοποθετημένος μάλλον στο συντηρητικό στρατόπεδο της εποχής ήταν, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ως πνευματική και πολιτική προσωπικότητα. Ήταν αντίθετος ίσως και προς το ιταλικό δημοκρατικό κίνημα των οπαδών του Μαντσίνι, που όχι λίγοι τους είχαν καταφύγει κυνηγημένοι στα Επτάνησα και αρκετοί έτυχαν της υποστήριξης του κύκλου του Διονύσιου Σολωμού στην Κέρκυρα. Ακριβώς όμως για τους λόγους αυτούς, η εγκυρότητα των θέσεών του πολύ δύσκολα μπορούσε να αμφισβητηθεί. Αν οι επτανησιακές καταγγελίες αντιμετωπίζονταν συχνά ως υπερβολικές και οι θέσεις του Μαρξ για την κατάσταση στα Επτάνησα γίνονταν επιφυλακτικά δεκτές στον κυρίαρχο ευρωπαϊκό Τύπο, λόγω της επαναστατικής φιλοσοφίας του και της πάγιας τοποθέτησής του στο πλευρό των λαών που αγωνίζονταν για τα δίκαιά τους, οι απόψεις του Λένορμαν συναντούσαν, όπως ήταν φυσικό, μεγαλύτερη απήχηση σε ευρύτερο ίσως κοινό.

Ο Σαρλ Λένορμαν

Για έναν ακόμη, ακαταμάχητο λόγο. Γιος του εικονιζόμενου Γάλλου αρχαιολόγου και ερευνητή-μελετητή της αρχαίας ελληνικής τέχνης Σαρλ Λένορμαν που πέθανε στην Αθήνα το 1859 και το όνομά του έχει δοθεί σε λεωφόρο της Αθήνας, ο γεννημένος στο Παρίσι το 1837 Φρανσουά Λένορμαν, αρχαιολόγος και ιστορικός της τέχνης σαν τον πατέρα του, μα συνάμα και ιστορικός και ανθρωπολόγος, συγκέντρωσε στα ίδια τα Επτάνησα τις γνώσεις του γι’ αυτά.

Από «πρώτο χέρι».

Αν ο Μαρξ στο Λονδίνο εβασίστηκε για τις κρίσεις του σε επτανησιακές πηγές εκ του μακρόθεν, καθώς και σε «βγαλμένες» από τα βρετανικά αρχεία πηγές για να μας τείνει αλληλέγγυα το χέρι, ο Λένορμαν την ίδια χρονική περίοδο ήρθε από την Αθήνα στα νησιά μας. Συνέγραψε το διεθνώς σημαντικότερο ίσως ανεξάρτητο, μη επτανησιακό και μη βρετανικό, ιστορικό κείμενο-ντοκουμέντο για τη βρετανική βία στα νησιά μας.

 

Εμίλησε με τους προγόνους μας.

Έγραψε από τα χείλη τους αυτά που ετράβαγαν.

Αναζήτησε επιτόπιες πηγές στοιχείων και -για να παραφράσουμε κάπως τα λόγια του εξαίρετου Κερκυραίου δημοκράτη φιλόλογου Γιώργου Π. Στεριώτη που το 1961 μετέφρασε κάποια από τα κείμενά του για λογαριασμό των «Κερκυραϊκών Χρονικών» του έτους 1962- το ανθρωπιστικό, ουμανιστικό πολιτικό πνεύμα του επαναστάτησε.       

Ως «τίμιο τέκνο της Γαλλίας» εκάθησε κι έγραψε κι εδημοσίευσε, μεταξύ άλλων, μια μακροσκελέστατη αναφορά-καταγγελία προς το υπουργείο Εξωτερικών του βρετανικού Στέμματος. «Στα Εφτάνησα είδε τις καταπιέσεις του πληθυσμού από τους προστάτες του, είδε τους διωγμούς που δοκίμαζαν όσοι δεν παραδέχονταν αδιαμαρτύρητα να είναι υποτελείς μιας μεγάλης δύναμης, προτιμώντας να είναι πολίτες ενός μικρού και αδύνατου μα λεύτερου κράτους, είδε τον οικονομικό μαρασμό στον οποίο η κακή Αγγλική διαχείριση είχε καταδικάσει αυτό το λαό, τον άξιο για καλλίτερη μεταχείριση, και δε βάσταξε», συμπέρανε ο Γ. Π. Στεριώτης. «Η αγανάκτηση του τίμιου ανθρώπου έβρασε μέσα του».

Ήταν «τερατώδης» σύμφωνα με τον Φρανσουά Λενορμαν και το γράμμα του προς τον λόρδο υπουργό Εξωτερικών και μετέπειτα πρωθυπουργό της Βρετανίας John Russel με τον τίτλο «Η Διοίκηση των Νησιών του Ιονίου», φίλες και φίλοι, η βία και η λεηλασία που αντιμετώπισαν οι πρόγονοί μας από τους τοποτηρητές του βρετανικού Στέμματος.

Σαν να ‘ξερε μάλιστα, θα ‘λεγε κανείς, ότι 150 χρόνια μετά θα βρεθούν Έλληνες ιστορικοί αναλυτές να διδάσκουν τα παιδιά μας ότι η ένωση των νησιών μας με την Ελλάδα δήθεν ήταν δώρο του βρετανικού Θρόνου στην Ελλάδα, σημείωνε ότι με την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί «καταντά αδύνατο στη Βρεττανική Κυβέρνηση (…) να διατηρήση στα Ιόνια νησιά, παρά τη θέληση του λαού και τις αποφάσεις της βουλής, τη δεσποτική εξουσία που η Αγγλία ασκεί εκεί εδώ και 45 χρόνια με τ’ όνομα της Προστασίας, και την αφόρητη διαχείριση που βαραθρώνει αυτή την όμορφη χώρα». Όπως εξηγούσε, «τα πραγματικά γεγονότα πρέπει να βγουν στο φως». 

Με στοιχεία τον κατηγορούσε, μεταξύ άλλων, για μια πολύ λίγο σωσμένη στη συλλογική μνήμη εξέγερση στην εικονιζόμενη Ζάκυνθο γύρω στα 1850: «Όταν μια αιματηρή σύρραξη που την προκάλεσαν οι Βρεττανοί στρατιώτες ξέσπασε στη Ζάκυνθο, εξουσιοδοτήσατε τον Λόρδο Αρμοστή να κηρύξη, όταν θα έκρινε σκόπιμο, το στρατιωτικό νόμο σ’ όλη την έκταση της Επτανήσου και να πνίξη στο αίμα με την πιο άγρια καταπίεση, όπως στα 1849, την εκδήλωση των φρονημάτων», καθώς στην Κέρκυρα οι Ριζοσπάστες της Ιονίου Βουλής είχαν καταθέσει ψήφισμα για την ένωση των νησιών και ο Βρετανός αρμοστής «ανέβαλε τις εργασίες της βουλής για έξη μήνες». 

Του έγραφε του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών:

«Με κάποια στενοχώρια βέβαια και με μεγάλη συστολή, απευθύνομαι, νέος άνθρωπος άγνωστος, σ’ έναν πολιτικό σας και σας, που άπρισαν τα μαλλιά του από τις έγνοιες της κυβέρνησης, και δικαιολογημένα ξακουστό. Χρειάστηκε για να τ’ αποφασίσω το θάρρος που δίνει το πάθος να υπερασπίσω την παραγνωρισμένη και παραμορφωμένη αλήθεια. Δε θα τολμούσα βέβαια να το κάνω αν επρόκειτο ν’ αντιτάξω στα λόγια σας πολιτικές κρίσεις. Θα εκθέσω όμως αποκλειστικά σ’ αυτό μου το γράμμα γεγονότα και για να παρουσιάση κανείς γεγονότα δε χρειάζεται νάναι πολιτικός. Αρκεί νάναι τίμιος».

Η έρευνά του τον εσυγκλόνισε:

«Πριν ακόμα υπάρξη μια μικρή γωνιά γης ελεύθερης, που ωνομάστηκε Βασίλειο της Ελλάδας, πόσο αίμα δεν αναγκάστηκε να χύση ο Sir Tomas Maitland για να κάμη τους κατοίκους των 7 νησιών να δεχτούν τη μετατροπή της Αγγλικής Προστασίας σε πραγματική και τυραννική κυριαρχία; Αν η Μεγάλη Βρεττανία λησμόνησε αυτά τα γεγονότα που τα παραδέχεται η Ιστορία, ας ρωτήση τη Ζάκυνθο και την Κεφαλλωνιά. Δεν θα της απαντήσουν μόνο οι άνθρωποι, αλλά και οι ίδιοι οι βράχοι, που τόσον καιρό έμειναν φορτωμένοι με τ’ άταφα πτώματα όσων μαρτύρησαν την ολέθριαν αυτή εποχή (…) Ύστερ’ από λίγα χρόνια ξέσπασε ο αγώνας για την Ελληνικήν Ανεξαρτησία. Πόσο πάλι αίμα τότε για δεύτερη φορά δεν αναγκάστηκε να χύση ο ίδιος ο Θωμάς Maitland για να πνίξη την ακατάσχετη ροπή της κοινής γνώμης που ξεσήκωναν στα Επτάνησα οι κρότοι του πολέμου που ο αέρας έφερνε από τη γειτονική στεριά, για να ‘μποδίση τους επτανήσιους να υποστηρίξουν τ’ αδέρφια τους του Μωρηά και της Ηπειρωτικής Ελλάδας στην προσπάθεια της εθνικής απελευθέρωσης; Και εν τούτοις, μ’ όλες τις εκτελέσεις, τις εξορίες, τις φυλακίσεις, τις δημεύσεις που χρησιμοποίησε ο Λόρδος Ύπατος Αρμοστής, μεγάλη και δοξασμένη στάθηκε η συμμετοχή των Ιονίων σ’ αυτό τον αγώνα που προκάλεσε τη συμπάθεια ολόκληρης της Ευρώπης».

Ο Φρανσουά Λένορμαν αναφέρεται με  ονοματεπώνυμα σε, ας το πούμε με αλφαβητική σειρά, Ζακύνθιους, Κερκυραίους, Κεφαλονίτες, Λευκαδίτες και άλλους Επτανήσιους προγόνους μας αγωνιστές-ήρωες που υπέφεραν τα πάνδεινα, ειδικότερα τις δεκαετίες 1840 και 1850, στον αγώνα τους για τις ελευθερίες, τα δικαιώματα και ένα φωτεινό μέλλον του λαού μας, ενωμένου με τον υπόλοιπο ελληνικό λαό.

Τέτοιαν ημέρα, χαρμόσυνη, δεν θέλουμε να κουράσουμε με γεγονότα λεπτομερή και στοιχεία πολλά που παραθέτει στο συγκλονιστικό δεκάδων σελίδων κείμενό του ο Φρανσουά Λένορμαν και που, δυστυχώς, το όνομά του και το έργο του δεν ξανακούστηκε στα Επτάνησα, εξ όσων γνωρίζουμε, μετά το σχετικό δημοσίευμα του 1962 σ’ εκείνα τα, πολλά χρόνια τώρα, δυσεύρετα πια «Κερκυραϊκά Χρονικά» του Κώστα Δαφνή.

 

Θα παραθέσουμε, εδώ, μόνο μια μοναδική, αφού δεν γνωρίζουμε καμιάν άλλη με τόση δύναμη, περιγραφή όσων ετράβηξαν πολλοί πρόγονοί μας απ’ όλα τα Επτάνησα, αντιμετωπίζοντας πραγματική «Ιερή Εξέταση», όπως αναφέρει, εξορισμένοι το 1851 κι επί πολλά χρόνια από τους τοποτηρητές του βρετανικού Στέμματος στα εικονιζόμενα Αντικύθηρα:

Τα Αντικύθηρα

«Πιάστηκαν από την αστυνομία στα σπίτια τους

και ρίχτηκαν χωρίς δίκη στο νησάκι των Αντικυθήρων. Ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς αγρότες και αστοί, γεωργοί και έμποροι που η εξορία αυτή τους τσάκισε ανεπανόρθωτα (…) Βουλευτές πιάστηκαν και εξορίστηκαν κατά την διάρκεια της θητείας τους (…) Σε κάθε πολιτισμένη χώρα η κυβέρνηση θεωρεί τουλάχιστον σαν ένα από τα πρώτα ανθρωπιστικά της καθήκοντα, να φροντίση για στέγη και τροφή των καταδίκων που φυλακίζει ή εξορίζει, και για την ιατρική τους περίθαλψη σε περίπτωση αρρώστειας και ζητάει με κάθε μέσο ν’ αποφύγη τη φοβερήν ηθικήν ευθύνη που θα την βάραινε αν από ανάγκη πέθαιναν οι κρατούμενοι όσο βρίσκονταν στα χέρια της. Δεν έγινε όμως αυτό για τους εξόριστους των Αντικυθήρων. Τους έριξαν σ’ ένα νησί σχεδόν έρημο, που κατοικείται μόλις από καμιά τριανταριά σε άθλια κατάσταση οικογένειες ψαράδων, που το έδαφός του δεν σηκώνει κανενός είδους καλλιέργεια και τους είπαν: Τραφήτε και στεγαστήτε όπως θέλετε, αυτό δεν μας ενδιαφέρει. Έτσι αυτούς τους ανθρώπους που τους κατέστρεφαν απομακρύνοντάς τους άξαφνα από τις περιουσίες τους και τις δουλειές τους, τους υποχρέωναν ν’ αγοράζουν μόνοι τους, όταν μπορούσαν, τα λίγα τρόφιμα που κάπου κάπου έφταναν πανάκριβα από τη στεριά, πούταν αρκετά μακρυά, ή να τα στερηθούν αν δεν είχαν τα μέσα να τ’ αγοράσουν. Πολλές φορές, όταν η κακοκαιρία εμπόδιζε τα καΐκια νάρθουν και τους ψαράδες του νησιού να ξανοιχτούν, οι εξόριστοι, και απ’ αυτούς μερικοί είχαν ζήσει πλούσια ως τότε, τράβηξαν για πολλές μέρες όλα τα μαρτύρια της πείνας».

Εξεγέρθηκε η συνείδησή του. Τους συνάντησε όλους!

«Σ’ ένα τόπο που η σύγκρουση των ανέμων της Αδριατικής και του Αρχιπελάγους τον κάνουν σταθερά βροχερό συσσωρεύοντας τα σύννεφα που έρχονται από τη μια ή την άλλη μεριά, σ’ ένα βράχο όπου φτωχοκάλυβα στεγάζουν τις τριάντα οικογένειες που αποτελούν τον πληθυσμό, χωρίς άλλα υλικά για να χτίσουν καλύβες παρά λίγη λάσπη και λίγες πέτρες, τους καλούσαν να στεγαστούν όπως μπορούσαν, αλλά στέγη δεν τους έδιναν, αυτό δεν αφορούσε την Κυβέρνηση. Και έτσι όλο τον πρώτο χειμώνα, γιατί στην καρδιά του χειμώνα τους εγκατέλειψαν χωρίς καμιά βοήθεια, οι εξόριστοι αναγκάστηκαν να στεγαστούν, όλοι μαζί, σε μια στάνη, όπου η βροχή έμπαινε παντού από τις χαραμάδες της στέγης. Τους είδα όλους στο ταξείδι μου στα Ιόνια νησιά και μπορώ να βεβαιώσω πως δεν υπάρχει ένας τους που να μην έχη χάσει την υγεία του ανεπανόρθωτα. Εξάλλου, αν κανείς τους αρρώσταινε, μόνο η φύση μπορούσε να τον σώση. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε γιατρός στ’ Αντικύθηρα και η Υψηλή Αστυνομία εμπόδιζε νάρθη κανείς από τα Κύθηρα ή από την Ελλάδα. Αυτό το τελευταίο εκλεπτυσμένο μαρτύριο εστάθηκε υπερβολικά βδελυρό. Ένας από τους εξόριστους, ο κ. Πυλαρινός, ήταν άρρωστος από βαρειά οφθαλμία όταν τον ξεσήκωσαν από το σπίτι του. Ο πρώτος γυιός πιάστηκε ταυτόχρονα και ρίχτηκε στη φυλακή όπου τον κρατούν δέκα οκτώ ολόκληρους μήνες χωρίς να τον δικάζουν, χωρίς καν να τον ανακρίνουν. Ο δεύτερος γυιός του εξόριστου, κ. Όθων Πυλαρινός, ξεχωριστός νέος που δεν ανακατευόταν καθόλου στην πολιτική και που, τον τελευταίο χρόνο κέρδισε ύστερ’ από λαμπρό διαγωνισμό, μίαν από τις έδρες του δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Κερκύρας, ζήτησε να μοιραστή την εξορία του πατέρα του για να μπορέση να τον περιποιηθή. Σκαιά του αρνήθηκαν αυτό το θλιβερό προνόμιο και από έλλειψη περιποίησης ο κ. Πυλαρινός έχασε ανεπανόρθωτα την όρασή του στο νησάκι όπου τον εξώρισαν. Το βλέπετε, μιλόρδε, η σκληρή φυλακή της Αυστρίας ήταν σχεδόν παιγνίδι αν την συγκρίνη κανείς με τη μοίρα των εξόριστων των Αντικυθήρων (…) Από καιρό σε καιρό έρχονταν από μέρος του Λόρδου Ύπατου Αρμοστή να προσφέρουν στους καταδικασμένους τη λευτεριά, αν δέχονταν ν’ αναλάβουν ενυπόγραφα την υποχρέωση να μην ανακατευτούν άλλο στην πολιτική. Πάντα η απάντησή τους στάθηκε η ίδια, μιά άρνηση».

Η γνωστή ως χειρότερη ευρωπαϊκή φυλακή, μία στην Αυστρία για την οποία εβοούσε η Ευρώπη, κατά τον Λένορμαν ήταν σχεδόν παιγνίδι μπροστά σ’ αυτά στα Αντικύθηρα! «Η φιλελεύθερη Αγγλία δεν μπορούσε να κατηγορήση σε τίποτε τις δύο δεσποτικώτερες κυβερνήσεις της Ευρώπης» της Αυστρίας και της Ρωσίας, εκείνη την εποχή.

Μέχρι και γυναίκες και παιδιά πρόγονοί μας εμαστιγώνονταν, όπως έγραψε ο Καρλ Μαρξ από το Λονδίνο στις ΗΠΑ και όπως ο Φρανσουά Λένορμαν με τον μοναδικό δικό του τρόπο έφερε στο φως στην Ευρώπη, καταγγέλλοντας και ότι στα 1849 σε νησιά μας «οι περιουσίες των πολιτικών καταδίκων δημεύτηκαν, τα σπίτια τους γκρεμίστηκαν, τα δέντρα από τους δεντρόκηπους και τ’ αμπέλια τους ξερριζώθηκαν».

Να το τρομερό συμπέρασμά του:

 «Η Αγγλία, και μόνο αυτή, φέρνει μπροστά στον πολιτισμένο κόσμο την βαρειάν ευθύνη πως διατηρεί στα Εφτάνησα την πιο καταπιεστική αντισυνταγματικότητα, που ξεπερνάει τη μοσχοβίτικη απολυταρχία και τον ασιατικό δεσποτισμό»!

Ο Λένορμαν εξεσκόνισε τους προϋπολογισμούς και τους λογαριασμούς εσόδων και εξόδων της Αρμοστείας, αποκαλύπτοντας όσο κανείς πριν από αυτόν, μια τρομερή λεηλασία του λαού των νησιών μας, όπως και ότι την ενδιέφεραν μόνον υποδομές συνυφασμένες με την καλοπέραση της ίδιας και του παχυλά αμειβόμενου από την ίδια πολιτικού και γραφειοκρατικού μηχανισμού της στην Κέρκυρα. Με συντριπτικά στοιχεία το αποκάλυψε.

Ο Μητροπολίτης Αθανάσιος (Πολίτης) (Κέρκυρα, 1803 – 1870)

Χρειάζονται όμως και λίγα λόγια του Λένορμαν που θα ενδιαφέρουν ίσως ειδικά τον ηρωικό Κλήρο στα νησιά μας, μα και τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Κέρκυρας που δεν ξέρουμε για ποιους λόγους και με ποιες ιστορικές μνήμες εδοξολόγησε τις προάλλες* το βρετανικό Στέμμα στα γνωστά άθλια τρισάγια, δεδομένου ότι ο Γάλλος ουμανιστής επιστήμονας στο ίδιο κείμενό του αναφέρεται και στον εικονιζόμενο  αείμνηστο Αθανάσιο Πολίτη:

«Ένας νόμος, που ξεφύτρωσε κάτω από την τυραννία του Sir Thomas Maitland, δίνει στους Επισκόπους το δικαίωμα, ανεξέλεγκτα και με μιάν απλή διαταγή, που δεν είναι υποχρεωμένοι να αιτιολογήσουν, να εξορίζουν τους παπάδες της Επισκοπής τους. Άλλος ένας τρόπος διαδικασίας που αρμόζει σε Υψηλήν Αστυνομία. Γιατί οι Λόρδοι Ύπατοι Αρμοστές ξέρουν πάντα να βολεύωνται, ώστε οι Επίσκοποι νάναι πειθήνια όργανα των θελήσεών τους. Στα Ιόνια Νησιά, όπως σ’ όλα τ’ άλλα μέρη που επικρατεί το Ελληνικό Δόγμα, ακολουθούν ακόμα την αρχαία τάξη της εκλογής των Επισκόπων από τους ιερείς. Ο Λόρδος Ύπατος Αρμοστής όμως έχει το δικαίωμα του αποκλεισμού των υποψηφίων που δεν του αρέσουν. Ακόμα, όταν ο υποψήφιος που εκλέγεται, δεν έχει την τύχη να του αρέση, δε διστάζει να χρησιμοποιήση τα μέσα που χρησιμοποίησε για τον τωρινόν Αρχιεπίσκοπο της Κεφαλωνιάς (Σπυρίδων Κοντομίχαλος, που αφώρισε τον Λασκαράτο). Πέτυχε ένας υποψήφιος που δεν τον ήθελε ο Βρεττανός υπάλληλος. Ο Λόρδος Ύπατος Αρμοστής δε δίστασε να πλαστογραφήση, όταν έγραφε στην Κωνσταντινούπολη και ζητούσε από τον Πατριάρχη την έγκρισή του. Ανάγγειλε λοιπόν την εκλογή τού δικού του υποψηφίου που είχε καταψηφιστή, και με τον τρόπον αυτόν διώρισε άλλον και όχι εκείνον που διάλεξε ο κλήρος. Τέλος όταν ένας Επίσκοπος δεν είναι πολύ πειθήνιος, οι Ύπατοι Αρμοστές παραβιάζουν με θρασύτητα τους κανόνες της Εκκλησίας, διώχνουν από την έδρα τους με τη βία τον απείθαρχο στις θελήσεις τους ιεράρχη και υποχρεώνουν τους Παπάδες να διαλέξουν άλλο χωρίς παραίτηση του πραγματικού Επισκόπου. Αυτό έκανε ο Maitland στα 1821 στον Αρχιεπίσκοπο της Κεφαλωνιάς Αγαθάγγελο Τυπάλδο, επειδή εύρισκε πως ευνοούσε πολύ τους επαναστάτες της Ελλάδας. Κάτω από τέτοιες συνθήκες απέναντι της εξουσίας, οι Επίσκοποι των νησιών του Ιονίου (μ’ όλο που ο ελληνικός κλήρος αυτής της χώρας διαθέτει μερικούς ιεράρχες πολύ αξιοσέβαστους, όπως ο τωρινός Αρχιεπίσκοπος της Κέρκυρας Αθανάσιος Πολίτης), ασκώντας το δικαίωμά τους της εξορίας δεν μπορεί να θεωρηθούν παρά σαν απλοί πράκτορες της Υψηλής Αστυνομίας του Λόρδου Ύπατου Αρμοστή».

*Απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 24 Μάη 2021

Καββαδίας

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Argyrades - News

argyrades.gr

Σελίδες για τη ζωή, την ιστορία, τον πολιτισμό, στην Κέρκυρα. Με κριτική ματιά στην επικαιρότητα.

drepani.gr

Μια από τις ονομασίες με τις οποίες ήταν γνωστή η Κέρκυρα στην αρχαιότητα ήταν και η Δρεπάνη. Όνομα που χρησιμοποιήθηκε λόγω του σχήματός της. Η Δρεπάνη ταυτίζεται με το όπλο με το οποίο ο Κρόνος σκότωσε τον πατέρα του τον Ουρανό.

logo

© 2018 Your Company. All Rights Reserved. Designed By Your Company

Search