"Η Εθνική Κοινωνική Οργάνωσις Φοιτητών (ΕΚΟΦ) καλεί όλους τους εθνικόφρονας φοιτητάς να την πλαισιώσουν είς τον κοινόν αγώνα εναντίον του κομμουνισμού":

Σαν σήμερα, 9 Δεκεμβρίου 1959, εμφανίζεται για πρώτη φορά, με διακήρυξη, η νεοφασιστική ΕΚΟΦ, δημιούργημα της ΕΡΕ του Καραμανλή και του (παρα) κράτους της εποχής.

Ήταν περίοδος που η κυβέρνηση Καραμανλή κλιμάκωνε την αντιεκπαιδευτική πολιτική της (διπλασιασμός διδάκτρων Ανώτατης Παιδείας, τριπλασιασμός διδάκτρων Μέσης Εκπαίδευσης, περιστολή κρατικής ενίσχυσης προς το Πανεπιστήμιο, κ.α).

Η νεολαία έχει αρχίσει να κατεβαίνει στους δρόμους. Οι φοιτητές, ιδιαίτερα στην Αθήνα, συμμετέχουν σε μεγάλες αγωνιστικές κινητοποίησεις το 1954-1955 και σε ακόμα μεγαλύτερες το 1956-157 για το Κυπριακό, την μείωση των διδάκτρων και τον καθορισμό τρίτης εξεταστικής περιόδου. Το 1957, συνέρχεται το Α' Πανσπουδαστικό Συνέδριο, συγκροτείται φοιτητικός συνδικαλισμός σε πανελλαδικό επίπεδο.

Απέναντι στις διεκδικήσεις των φοιτητών, ο Καραμανλής, η ΕΡΕ και η κυβέρνηση τους, απαντούν με ένταση της κρατικής τρομοκρατίας. Απο τα μέσα της δεκαετίας του 1950, η αστυνομία κλιμακώνει τις επεμβάσεις στα Πανεπιστήμια (Το 1956 θα φτιάξει η ίδια εκλογικούς συνδυασμούς για τις εκλογές στην Φιλοσοφική!). Το 1958, συγκροτείται ειδικό Σπουδαστικό Τμήμα της Υποδιεύθυνσης Γενικής Ασφάλειας.

Την ίδια περίοδο, εμφανίζονται νεοφασιστικές παρακρατικές οργανώσεις, που δρούν σε συντονισμό με τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής ενάντια στο κίνημα της νεολαίας. Στις γραμμές τους-η την καθοδήγηση τους-συγκεντρώνεται όλος ο "ανθός" της "εθνικοφροσύνης": Πατριδέμποροι, δωσίλογοι, τυχοδιώκτες, τραμπούκοι του υποκόσμου η συνεργάτες τους κ.α.

Καθώς οι φοιτητές συνεχίζουν τους αγώνες, η ΕΡΕ δημιουργεί και μια δήθεν "φοιτητική" νεοφασιστική οργάνωση με στόχο να χτυπήσει το φοιτητικό κίνημα απο τα μέσα και να ενισχύσει και το έργο της αστυνομίας. Είναι η αντιφοιτητική οργάνωση"Εθνική Κοινωνική Οργάνωσις Φοιτητών (ΕΚΟΦ)", η οποία δημοσιεύει την διακήρυξη της 9 Δεκεμβρίου 1959.

Γρήγορα, φανερώνει τους πραγματικούς σκοπούς της,που δεν έχουν σχέση με τις διεκδικήσεις των φοιτητών αλλά με την υποστήριξη-με όλα τα μέσα-του Καραμανλή και της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής του, την υπονόμευση κάθε φοιτητικού συνδικαλισμού, το χτύπημα κάθε δημοκρατικής φωνής στις σχολές, την υποστήριξη του Σπουδαστικού της Ασφάλειας.

Τα γραφεία της ΕΚΟΦ (Ακαδημίας 63) τα παραχωρούσε ο καθηγητής Άγγελος Προκοπίου (εμφανίστηκε στην επιτροπή του Καραμανλή για την "παρακολούθηση του κομμουνιστικού προβλήματος"-στην οποία συμμετείχε και ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος-και η οποία οργάνωσε το όργιο βίας και νοθείας στις εκλογές του 1961), δωρεάν, μαζί με το τηλέφωνο του.

Η "Ηχώ των Σπουδαστών", όργανο της ΕΚΟΦ, τυπωνόταν στο Στρατιωτικό Τυπογραφείο. Φοιτητικές Ενώσεις που ελέγχονταν απο την ΕΚΟΦ χρηματοδοτούνταν απο την κυβέρνηση. Οι καθοδηγητές της ΕΚΟΦ ήταν μέρος του κρατικού/κυβερνητικού μηχανισμού (ΚΥΠ, Υπουργείο Προεδρίας).

Η ΕΚΟΦ ήταν ο βασικός συνεργάτης του Σπουδαστικού της Ασφάλειας. Με την βοήθεια της ΕΚΟΦ, σε κάθε σχολή εισχώρησαν "φοιτητές" με πλαστές ταυτότητες, αστυνομικοί, που παρακολουθούσαν τον κάθε φοιτητή.

Αυτό το δίκτυο δεν λειτουργούσε μόνο προς την μια πλευρά. Η ΕΚΟΦ, στα έντυπα της έδινε συνεχώς βήμα στους υπουργούς της ΕΡΕ, εκθειάζοντας το έργο τους και κυρίως το έργο του Καραμανλή ενώ πραγματοποιούσε "διαφωτιστικού" χαρακτήρα εκστρατείες στην επαρχια για λογαριασμό της ΕΡΕ.

Η ιδεολογία της ήταν ο "ελληνοχριστιανικός" πολιτισμός, η "εθνικοφροσύνη",ο φανατικός αντικομμουνισμός, το μίσος για κάθε κοινωνικό αγώνα, η επίκληση δήθεν "εθνικής πολιτικής" πέρα από κόμματα κ.α.

Άπο τις αρχές του 1960, με την στήριξη του κρατικού/κυβερνητικού μηχανισμού και τον χαφιεδισμό, την δωροδοκία, την πλαστογραφία και την προπαγάνδα, η ΕΚΟΦ αρχίζει να δικτυώνεται στις σχολές. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς, θα περάσει και σε δράση.

Τον Δεκέμβρio του 1960 η ΕΚΟΦ, μαζί με την κυβέρνηση και την αστυνομία, στήνουν μια συγκέντρωση ακροδεξιών στην Θεσσαλονίκη που την βαφτίζουν "Γ Πανσπουδαστικό Συνέδριο". Στο "Συνέδριο" (που μόνο στόχο είχε να παρουσιάσει την ΕΚΟΦ ως μοναδικό "εκπρόσωπο" των φοιτητών) απαγορεύεται η είσοδος σε οποιονδήποτε δεν έχει..πρόσκληση απο την ΕΡΕ και την ΕΚΟΦ (δηλαδή το Σπουδαστικό της Ασφάλειας).

Το "Συνέδριο" συνοδεύεται απο ξυλοδαρμούς φοιτητών απο ομάδες "εθνικοφρόνων"της ΕΚΟΦ κ.α. Όταν η εφημερίδα "Μακεδονία" θα δημοσιεύσει τα γεγονότα, τα γραφεία της θα γίνουν στόχος επίθεσης απο 100-120 τραμπούκους της ΕΚΟΦ.

Το 1961, κλιμακώνει την δράση της. Ξυλοδαρμοί συνδικαλιστών φοιτητών, είτε μεμονωμένα, είτε κατά την διάρκεια φοιτητικών αρχαιρεσιών (για να δημιουργείται κλίμα τρομοκρατίας), υφαρπαγή Διοικητικών Συμβουλίων με την βοήθεια Δικαστηρίων κ.α.

9 Μαίου 1961, κατά τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς απο το Συλλόγο Εργαζόμενων Φοιτητών Σπουδαστών (ΣΕΦΣ) στο "Νέο Θέατρο" "ομάδα κρούσης" της ΕΚΟΦ εισβάλλει στο χώρο, ξυλοκοπεί όποιον βρίσκει μπροστά της και φωνάζει συνθήματα υπέρ του αρχιναζί Άιχμαν!

Δύο μέρες μετά, 11 Μαίου 1961, ΕΚΟΦίτες εισβάλλουν ανενόχλητοι στο κοινοβούλιο και απειλούν,βρίζοντας, τον βουλευτή της Ένωσης Κέντρου Νικόλαο Ζορμπά, επειδή είχε ζητήσει την διάλυση της ΕΚΟΦ και άλλων νεοφασιστικών οργανώσεων.

Την επόμενη χρονιά, το 1962, οι φοιτητικοί αγώνες συνεχίζονται και η τρομοκρατία ΕΚΟΦ-Σπουδαστικού Ασφάλειας κλονίζεται. Ο μηχανισμός της Καραμανλικής τρομοκρατίας κλιμακώνει την βία: Τραμπούκοι της ΕΚΟΦ επιτίθονται στις αρχαιρεσίες της Νομικής τον Μάρτιο του 1962 και αργότερα της Παντείου, της Ανωτάτης Βιομηχανικής, της Ανωτάτης Εμπορικής και αλλού. Ταυτόχρονα, αρχίζουν επιθέσεις και σε πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια.

Η ήττα του Καραμανλή το 1963 και η φυγή του στο εξωτερικό, η άνοδος του λαικού κινήματος και οι αποκαλύψεις για την δράση της ΕΚΟΦ θα την οδηγήσουν σε "αμυντική στάση".

Ωστόσο, δεν θα διαλυθεί και προς τα τέλη του 1966, θα ξαναγυρίσει στα γνωστά της μονοπάτια, συνδεδεμένη με έναν πυρήνα της ΕΡΕ με εκφραστή τον Π.Πιπινέλη, στενό συνεργάτη του Καραμανλή (και αργότερα πρώτο πολιτικό που θα συνεργαστεί με την χούντα).

Με την επιβολή της δικτατορίας, η ΕΚΟΦ θα διαλυθεί (και τυπικά) αφού τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας δεν υπάρχουν αγωνιστικές φοιτητικές οργανώσεις για να τους επιτεθεί.

Tα περισσότερα ιδρυτικά και δραστήρια στελέχη της θα "αξιοποιηθούν" σε σημαντικές θέσεις της κρατικής διοίκησης ενώ τα περισσότερα μέλη της θα εξελιχθούν σε μέλη διορισμένων επαγγελματικών συλλόγων και "επόπτες-διαφωτιστές", με παχυλούς μισθούς και προνόμια.

Όταν το φοιτητικό κίνημα εμφανιστεί ξανά (1972),η χούντα θα νεκραναστήσει την ΕΚΟΦ, με άνδρες των μυστικών υπηρεσιών και της ΕΣΑ.

Στην μεταπολίτευση, πολλά μέλη/στελέχη αυτής της κεντρικής οργάνωσης του Καραμανλικού παρακράτους, θα επιστρέψουν ως"δημοκράτες".

Πηγές: Ζορμπαλάς Σταύρος, "Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)", Αντωνίου Αντώνης-Τσικρίκης Νίκος, "Η ΕΚΟΦ στους διαδρόμους του Πανεπιστημίου..", Λεντάκης Ανδρέας, "Παρακρατικές Οργανώσεις και 21η Απριλίου", Κάτρης Γιάννης, "Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα 1960-1970".

ΠΗΓΗ: Praxis Review