Ήταν Φεβρουάριος του 1929, όταν η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου αποφάσιζε την δημιουργία μιας νέας υπηρεσίας της αστυνομίας με τίτλο «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους».

Η υπηρεσία είχε σκοπό-μεταξύ άλλων-την παρακολούθηση προσώπων «σκοπός των οποίων ήθελεν είσθε η μεταφύτευσις και καλλιέργεια εν την Ελληνική κοινωνία…δοξασιών η ιδεών, αίτινες θα απέβλεπον εις την μεταβολή η ανατροπήν των υφιστάμενων σήμερον νομίμως εν την Χώρα τοιούτων». Στην πραγματικότητα η νέα υπηρεσία ήταν ενίσχυση της ανασυγκρότησης όλων των κρατικών μηχανισμών ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» δηλαδή το εργατικό κίνημα και τον λαό με όχημα τον αντικομμουνισμό. Λίγες εβδομάδες μετά την ίδρυση της «Ειδικής» η κυβέρνηση έφερε στην Βουλή το «Ιδιώνυμο» και ξεκίνησε νέο πογκρόμ κατά των ταξικών συνδικαλιστών, των κομμουνιστών και δημοκρατικών αγωνιστών.

Η «Ειδική» γρήγορα εξελίχθηκε σε ομάδα παρακρατικών χαφιέδων-δολοφόνων που έφτασε στο σημείο να προσπαθήσει να δολοφονήσει ακόμα και τον ιδρυτή της. Από τις έρευνες που έγιναν μετά την απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου (6 Ιουνίου 1933) αποκαλύφθηκε ότι ο οργανωτής της απόπειρας δολοφονίας ήταν ο τότε ο Διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας μαζί με τον Διοικητή της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών. 

Οι φασίστες/φιλοναζιστές του Μεταξά πήραν «προίκα» από τις «δημοκρατικές» κυβερνήσεις την Ειδική και-όπως και με άλλους αντιδραστικούς νόμους και υπηρεσίες-την ανέπτυξαν σε βασική υπηρεσία για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου». Ενισχυμένη ακόμα περισσότερο από την φασιστική δικτατορία η Ειδική Ασφάλεια εντάχθηκε κατευθείαν δωσιλογικό μηχανισμό και την υπηρεσία των ναζί στην διάρκεια της κατοχής.

Το Φθινόπωρο του 1943, λίγους μήνες μετά την ίδρυση των «Ελληνικών Ες-Ες», των Ταγμάτων Ασφαλείας από την «κυβέρνηση» Ράλλη, ο δωσίλογος διευθυντής της αστυνομίας Πόλεων Άγγελος Έβερτ πρότεινε να αναλάβει η Ειδική  εξολοκλήρου τη «δίωξη των κομμουνιστών». Ο Έβερτ γνώριζε καλά πως σημαντικό τμήμα της Αστυνομίας Πόλεων επηρεαζόταν από το ΕΑΜ και έτσι έκανε αυτήν την πρόταση-για να αποποιηθεί ευθύνες αλλά και να δώσει «υπηρεσιακή λύση».

Για να ανταποκριθεί στα νέα της «καθήκοντα», η δωσιλογική «κυβέρνηση» Ράλλη και η Διοίκηση της Ειδικής ανασυγκρότησαν την υπηρεσία, παραμερίζοντας ακόμα και αξιωματικούς της για να στρατολογήσουν,σύμφωνα με την μαρτυρία του Διοικητή της Σχολής Χωροφυλακής στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων «καθάρματα, άλλα μεν χρησιμοποιήθηκαν ως προδότες και άλλα πήγαν εις τα ΕΣ-ΕΣ». Αυτά τα  καθάρματα εντάχθηκαν κατευθείαν στην Ειδική είτε ως χωροφύλακες άνευ θητείας, είτε ως ιδιώτες που συγκρότησαν «ομάδες κρούσης», που δρούσαν αυτόνομα και με την ενθουσιώδη στήριξη των SS.

Με ομάδάρχες τους Παρθενίου, Πουλή, αδελφούς Μαντά, Παναγιωτόπουλο και άλλους, η Ειδική Ασφάλεια εξελίχθηκε σε «Ελληνική Γκεστάπο», που αιματοκύλισε την Αθήνα, με την ενθουσιώδη υποστήριξη και συνεργασία των SS: Συλλήψεις χωρίς εντάλματα, βασανισμοί μέχρι θανάτου, εκτελέσεις χωρίς καν καταδικαστικές αποφάσεις. Δικτυώθηκε σε συνοικίες δίνοντας ταυτότητες της σε μέλη της «Χ» του Γρίβα η άλλες «εθνικόφρονες» οργανώσεις.  

Αυτό το δίκτυο χαφιέδων και δολοφόνων ανέλαβε αμέσως δράση ενάντια στην Εθνική Αντίσταση μέσα στις συνοικίες. Παράλληλα έστησε κέντρο βασανιστηρίων στο επιταγμένο ξενοδοχείο Κριστάλ της οδού Ελπίδος,όπου ξεπέρασε σε βαρβαρότητα ακόμα και τους ναζί.  Με αυτόν τον τρόπο πολλά μέλη της Ειδικής πετύχαιναν τον στόχο τους, την απόσπαση στα SS από τα οποία, όπως κατέθεσαν αξιωματικοί της Χωροφυλακής μετά την απελευθέρωση, αρνούνταν να επιστρέψουν.

Η Ειδική είχε κομβικό ρόλο και σε όλο το εγκληματικό δίκτυο που συγκρότησαν οι ναζί και οι δωσίλογοι, μαζί με άλλες υπηρεσίες η ναζί κατασκόπους. Στην δράση της Ειδικής στηρίχθηκαν όλες οι εγκληματικές επιχειρήσεις των Ταγμάτων Ασφαλείας, με πρώτο μαζικό έγκλημα τις εκτελέσεις και φυλακίσεις χιλιάδων αναπήρων ηρώων του πολέμου του 40, το Φθινόπωρο του 1943.

Λίγες εβδομάδες μετά ο υποστράτηγος της Ειδικής Λάμπου ενημέρωσε την υπηρεσία ότι ο Αρχηγός των Σωμάτων Ασφαλείας Στρατηγός των SS Βάλτερ Σιμάνα «επιθυμών εμπράκτως να διατρανώση την προς αυτούς εκτίμησην του …παρεχώρησε ως δώρον δια τας εορτάς των Χριστουγέννων 10 σάκκους νήματος» και ότι η διανομή θα γίνει ανάλογα με τις «επιτυχίες» του καθενός (δηλαδή πόσους αντιστασιακούς η και απλούς πολίτες είχε σφάξει, βασανίσει η καταδώσει στους ναζί).

Οι ομάδες κρούσης της Ειδικής δολοφονούσαν απεργούς στους χώρους δουλειάς, νεολαίους που κολλούσαν αφίσες για την Αντίσταση, αντιστασιακούς κ.ά. ενώ πολλούς τους δολοφονούσαν στα κρατητήρια μετά από βασανιστήρια και πετούσαν τα πτώματα σε δρόμους και υπονόμους. Άλλες φορές προσπαθούσαν να αποσπάσουν χρήματα από τα θύματα.

Το καλοκαίρι του 1944, γύρω από την πλατεία Βικτωρίας βρισκόντουσαν κάθε πρωί κακοποιημένα πτώματα. Μέχρι και τις τελευταίες μέρες της λειτουργίας της, η Ειδική βασάνιζε και δολοφονούσε. 24/9/1944, τέσσερις μέρες πριν διαλυθεί, εκτέλεσε, αφού πρώτα βασάνισε, τρεις φοιτητές της ΕΠΟΝ που είχε συλλάβει την προηγούμενη μέρα στο Χημείο. Τα πτώματα βρέθηκαν στην είσοδο του Ζαππείου.

Τα θύματα της Ειδικής Ασφάλειας δεν βρήκαν ποτέ δικαιοσύνη. Μετά την απελευθέρωση, ο αστικός κρατικός μηχανισμός προστάτευσε τα κτήνη της Ειδικής. Στις λίγες περιπτώσεις που επιβλήθηκαν ποινές θανάτου η ισοβίων, μετατράπηκαν σε ποινές λίγων ετών. Σε λίγα χρόνια, όλοι οι δολοφόνοι της «Ελληνικής Γκεστάπο» (όσους δεν είχαν προλάβει ο ΕΛΑΣ και η ΟΠΛΑ στην κατοχή και τον Δεκέμβρη του 1944) κυκλοφορούσαν ελεύθεροι.

Πχ ο Λάμπου αποφυλακίστηκε το 1952 ενώ ο αρχιβασανιστής Παρθενίου, αργότερα έγινε και μοίραρχος της Χωροφυλακής. Η ιστορία της Ειδικής Ασφάλειας των Βενιζέλου-Μεταξά-Ράλλη (και ναζί) είναι άλλο ένα παράδειγμα ότι η εξουσία της αστικής τάξης και το κράτος της, ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και συνθήκες έχουν συνέχεια, με στόχο πάντα τον «εχθρό λαό» και όσους αγωνίζονται.

Πηγές/Βιβλιογραφία: «Ιστορία της Αντίστασης 1940-45», Συλλογικό έργο, «Διεύθυνση Ειδικής Ασφάλειας του Κράτους», Μενέλαος Χαραλαμπίδης, «Το τιμωρό χέρι του λαού: Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα» Ιάσονας Χανδρινός, «Η 4η Αυγούστου», Σπύρος Λιναρδάτος

πηγή: praxisreview.gr