Η φθαρτή πλευρά της ανθρώπινης φύσης επιβάλλει να βλέπουμε το θάνατο ως φυσικό και αναπόφευκτο γεγονός. Ωστόσο, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου έχει τη μοναδικότητά της, πόσο δε μάλλον όταν αυτός/ή άφησε βαθύ αποτύπωμα στην ατέλειωτη ανθρώπινη πορεία.

Ο αδόκητος χαμός του Παναγιώτη Παπαπαναγιώτου (ο ίδιος σάρκαζε το επίθετό του) μας αφήνει μια γεύση πίκρας, ιδιαίτερα σ’ αυτούς τους σακάτικους καιρούς.

Διότι ο Παναγιώτης γνώριζε καλά το λεξικό της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς και δεν δίσταζε να μουλαρώνει όταν έπρεπε.

Η απώλειά του είναι κάτι παραπάνω από το χάσιμο ενός γόνιμου σπόρου και -τηρουμένων των αναλογιών- σηματοδοτεί την αναχώρηση μιας γενιάς που σημάδεψε τη νεότερη ιστορία μας.

Αυτή τη γενιά του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης που τόσο αγαπήθηκε και τόσο μισήθηκε, ακριβώς όπως άξιζε στις στροφές και τα ιστορικά γυρίσματα.

Το ιδιαίτερο με τον Παναγιώτη Παπαπαναγιώτου είναι ότι εκκίνησε, μεγάλωσε, και τελείωσε τη ζωή του στο ίδιο μετερίζι. Αυτό της Αριστεράς. Σ’ αντίθεση με πολλούς άλλους που ξέχασαν, εξαργύρωσαν ή διέστρεψαν τα νοήματα της μαχητικής και απελευθερωτικής Αριστεράς. Ο Παναγιώτης Παπαπαναγιώτου, σε πείσμα των καιρών και των εύκολων λύσεων, προτίμησε να παραμείνει όρθιος, σαν την ελιά που αντέχει στο χρόνο, σαν κυπαρίσσι που λυγάει από τον αέρα αλλά δεν πέφτει.

Έτσι ο Παναγιώτης δικαιώνει τον τίτλο του σκεπτόμενου και μαχόμενου ανθρώπου, του ανθρώπου που ζυμώνεται μέσα στο λαό με τα ορθά και τις παραξενιές του και με τη βαθιά πεποίθηση ότι θα ξημερώσουν καλύτερες μέρες, φτιαγμένες ακριβώς από το άλικο αίμα και τον άφθονο ιδρώτα των εργαζομένων.

Ο Παναγιώτης Παπαπαναγιώτου, σύντροφος του Νίκου Τεμπονέρα, τυπικός και ουσιαστικός εκπρόσωπος της γενιάς του, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή όλων των μεγάλων γεγονότων και περιφρόνησε βαθιά τη θαλπωρή της ύποπτης ησυχίας. Αυτής που μαλακώνει το παξιμάδι και το κάνει αγνώριστο.

Έτσι θα θυμόμαστε τον Παναγιώτη και έτσι θα λογαριάζουμε το μέγεθος της απώλειάς του.

Καλό ταξίδι Παναγιώτη.