Σημείωση drepani.gr: 

Σχεδόν τρεις μήνες μετά από την εκτέλεση του Ν. Μπελογιάννη, το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ πήρε απόφαση «Για τον Νίκο Πλουμπίδη (Μπάρμπα)» (25/7/1952), με την οποία χαρακτήρισε τον Πλουμπίδη «παλιό προβοκάτορα».

Ο Πλουμπίδης, απομονωμένος και χαρακτηρισμένος από την ηγεσία του Κόμματος ως πράκτορας, όχι μόνο δεν αποκήρυξε, αλλά και υπεράσπισε το ΚΚΕ. 

Αφιέρωμα από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Η Υπόθεση Πλουμπίδη, θα μείνει στην ιστορία, και θα συζητηθεί όσο λίγες.

Σαν σήμερα στις 3 Αυγούστου του 1953 απαγγέλθηκε η καταδικαστική απόφαση με την οποία το μετεμφυλιακό αντιδραστικό καθεστώς έστελνε στο απόσπασμα τον Νίκο Πλουμίδη. Βασική κατηγορία του καθεστώτος εναντίον του –όπως και της υπόλοιπης ηγεσίας του ΚΚΕ που δικαζόταν ερήμην, Ν. Ζαχαριάδης, Γ. Ιωαννίδης, Β. Μπαρτζιώτας, Μ. Πορφυρογένης, Π. Ρούσος, Λ. Στρίγγος κ.α- ήταν η «παραβίαση» του ΑΝ 375 της μεταξικής δικτατορίας περί κατασκοπίας.

https://vathikokkino.gr/wp-content/uploads/2025/08/Screenshot_2-7-1-300x293.jpg 300w" alt="" width="843" height="824" decoding="async" />

Ο Ν. Πλουμπίδης έπεσε δολοφονημένος από τις σφαίρες του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος στις 14 Αυγούστου 1954. .Οι εφημερίδες της εποχής θα γράψουν: «Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ, αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος» και «δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση, ούτε να του δέσουν τους οφθαλμούς του».

https://vathikokkino.gr/wp-content/uploads/2025/08/Screenshot_6-2-1-300x137.jpg 300w" alt="" width="835" height="382" decoding="async" />

Ο Ν. Πλουμπίδης ήταν και παρέμεινε μέχρι την τελευταία στιγμή ένας κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης θα γράψει για αυτόν:

Σήμερα, ο Νίκος Πλουμπίδης κατέχει μια περίοπτη θέση στο πάνθεον των ηρώων του ΚΚΕ. Στο θαυμάσιο πολυτελές λεύκωμα που εξέδωσε το ΚΚΕ το 1976 οι φωτογραφίες του Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη έχουν τοποθετηθεί αντικριστά σε δυο σελίδες. Αυτοί οι δύο άνθρωποι αποτελούν δίδυμο, δε χωρεί καμία αμφιβολία. Είναι τα δύο σκέλη της ίδιας τραγικής ιστορίας. Ωστόσο ακόμα και σήμερα το φωτοστέφανο του Μπελογιάννη είναι περισσότερο λαμπερό. Τότε τον τραγούδησαν οι ποιητές και τον έκαναν σύμβολο ζωγράφοι σαν τον Πικάσο. Τον Πλουμπίδη εκτός απ’ το κόμμα τον αγνόησε τότε και η στρατευμένη τέχνη.

Ας ελπίσουμε πως τώρα που εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει πια στρατευμένη τέχνη, κάποιος ταλαντούχος αστράτευτος δημιουργός θα τον κάνει ήρωα τραγωδίας. Σας βεβαιώ, το μαρτύριο του ουδόλως υπολείπεται εκείνου του Οιδίποδα Τύραννου. Θα βρεθεί κάποτε ένας Σοφοκλής για τον Νίκο Πλουμπίδη; Μια τραγωδία με ήρωα τον Πλουμπίδη, θα ήταν η τραγωδία της σύγχρονης Ελλάδας.