Σαν σήμερα, το 1967, λίγες μόλις ημέρες μετά την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών το καθεστώς εντείνει τη βίαιη καταστολή απέναντι σε κάθε φωνή αντίστασης. Σε μια από τις πρώτες μαζικές επιχειρήσεις εκφοβισμού και εξουδετέρωσης των πολιτικών του αντιπάλων, περίπου 6.000 πολίτες —πολιτικοί αγωνιστές, συνδικαλιστές, διανοούμενοι και απλοί πολίτες με δημοκρατικά φρονήματα— εκτοπίζονται στη νήσο Γυάρο. Το άνυδρο και απομονωμένο αυτό νησί μετατρέπεται σε τόπο εξορίας και καταναγκασμού, συνεχίζοντας μια σκοτεινή παράδοση πολιτικών διώξεων που είχε ξεκινήσει ήδη από προηγούμενες δεκαετίες.

Παράλληλα, με διαταγή του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Οδυσσέα Αγγελή, διαλύονται συνολικά 280 οργανώσεις κάθε είδους: πολιτικές, συνδικαλιστικές, πολιτιστικές, φοιτητικές και κοινωνικές. Η κίνηση αυτή αποσκοπεί στην πλήρη αποδόμηση της οργανωμένης κοινωνίας των πολιτών και στην επιβολή απόλυτου ελέγχου σε κάθε συλλογική δραστηριότητα. Ταυτόχρονα, οι αρχές προχωρούν στην κατάσχεση των αρχείων και της περιουσίας αυτών των οργανώσεων, επιχειρώντας να εξαφανίσουν όχι μόνο τη δράση τους αλλά και τη μνήμη και το αποτύπωμά τους στην κοινωνία.

Τα γεγονότα αυτά εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο της αυταρχικής πολιτικής που ακολούθησε η δικτατορία, η οποία χαρακτηρίστηκε από μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, λογοκρισία και την κατάργηση θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η εξορία στη Γυάρο, ειδικότερα, έμεινε ως σύμβολο της καταπίεσης και της απανθρωπιάς του καθεστώτος, αλλά και της αντοχής και αξιοπρέπειας όσων υπέστησαν τις διώξεις.

Η μνήμη αυτών των γεγονότων λειτουργεί μέχρι σήμερα ως υπενθύμιση της σημασίας της δημοκρατίας και της ανάγκης διαρκούς επαγρύπνησης απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού.