Στα 76 του χρόνια «έφυγε» από τη ζωή ο αγωνιστής Παναγιώτης Παπαπαναγιώτου, εκπαιδευτικός που άφησε έντονο αποτύπωμα στην Αριστερά.

Υπήρξε φυσικός, συνδικαλιστής στην ΕΛΜΕ και μέλος του ΕΑΜ, ενώ ήταν στενός φίλος του αείμνηστου Νίκου Τεμπονέρα. Ένας από τους ανθρώπους που διακρίνοταν για τη συνέπεια και το ήθος του. Αληθινός αγωνιστής συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία και την ανάπτυξη των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ. Οι πιο παλιοί τον θυμόμαστε παρέα με τον Νίκο Τεμπονέρα και άλλους συντρόφους από την Πάτρα να πηγαινοέρχονται στην Αθήνα συμμετέχοντας στις συσκέψεις των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ προσφέροντας ουσιαστικά στον διάλογο, την προώθηση των θέσεων και την οργανωτική τους ανάπτυξη. 

Α ΕΛΜΕ Αχαΐας

Η Α΄ΕΛΜΕ ΑΧΑΪΑΣ, αποχαιρετά τον συνάδελφο και συναγωνιστή Παναγιώτη Παπαπαναγιώτου,που έφυγε από τη ζωή χθες μετά από πολύχρονη ασθένεια.

Ο Παναγιώτης υπήρξε υπόδειγμα εκπαιδευτικού ο οποίος εκτός από δάσκαλος ,παρέμενε  για όλα τα χρόνια της εκπαιδευτικής του πορείας οραματιστής και ιδεολόγος, ενεργό μέλος του συνδικαλιστικού κινήματος σε όλες τις διεκδικήσεις του κλάδου για μια καλύτερη εκπαίδευση, για μια δικαιότερη  κοινωνία. Πάντα καλοδιάθετος και αλληλέγγυος, ενέπνευσε πολλούς νεότερους και απέδειξε με τη στάση του πως ο καλός δάσκαλος είναι  πρωτίστως ον πολιτικό.

Φίλε Παναγιώτη θα σε θυμούμαστε πάντα για το πηγαίο χιούμορ σου και για την σεμνότητά  που πάντα σε διέκρινε. Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο ατομοκεντρικός, εσύ μας απέδειξες πως ένα καλύτερο μέλλον συμβαδίζει πάντα με τα   συλλογικά οράματα και τις διεκδικήσεις.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Καλό ταξίδι συνάδελφε  Παναγιώτη.

Από την πλευρά της η πρώην δημοτική σύμβουλος, Ουρανία Μπίρμπα, τον αποχαιρέτησε με βαθιά συγκίνηση αναφέροντας τα εξής: «Παρακολουθούσαμε με αγωνία τη στιγμή να πλησιάζει. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποχαιρετάς έναν τόσο αγαπημένο φίλο, έναν μοναδικό σύντροφο, τον δικό μας Παναγιώτη. Ήταν ο δάσκαλος που υπηρέτησε το δημόσιο σχολείο με αστείρευτο πάθος.

Όλοι όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε, να τον συναντήσουμε, να τον αγαπήσουμε και να αγωνιστούμε στο πλάι του στην ΕΛΜΕ, στη γειτονιά, στους δρόμους, στην Αριστερά, στο ΕΑΜ από τις δύσκολες μέρες του ’91 μέχρι και σήμερα, για τα μεγάλα όνειρα και τις ιδέες της νιότης μας, τον αποχαιρετάμε με δακρυσμένα μάτια.

Θα μας λείψεις, ακριβέ μας σύντροφε.

Κρατώ βαθιά χαραγμένα τα λόγια σου: “Τα όνειρά μας δεν θα μας ξεγελάσουν, θα τα δούμε ξανά να παίρνουν τον δρόμο τους.” Κουράγιο και δύναμη στην Ολυμπία και τα παιδιά.»