Με πανηγυρικούς τόνους υποδέχτηκε ο Μητσοτάκης την πρόταση 88 χωρών στην UNESCO για την καθιέρωση της 9ης Φεβρουαρίου ως παγκόσμιας μέρας της ελληνικής γλώσσας.

Στην ανάρτησή του ο Μητσοτάκης μίλησε «για μία επιτυχία της πολιτισμικής μας διπλωματίας».
Ανέφερε πως «… στο εξής, ολόκληρη η υφήλιος θα τιμά, κάθε χρόνο, το όχημα με το οποίο ταξιδεύουν μέσα στους αιώνες οι αξίες της χώρας που γέννησε τη Δημοκρατία και θεμελίωσε τη φιλοσοφία και τις επιστήμες…» και πως αισθάνεται υπερήφανος που μπορούν «… όλοι οι πολίτες του κόσμου να κρατούν στη σκέψη τον στίχο του Οδυσσέα Ελύτη: “τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική“».

Η ολοφάνερη έπαρση του Μητσοτάκη για την ελληνική γλώσσα είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι πως αυτός και όλοι οι εκπρόσωποι της χώρας, σε κάθε συνάντηση με ξένους ηγέτες και με ξένες αντιπροσωπείες, σε κάθε διεθνή συζήτηση, σε οποιοδήποτε σώμα και αν βρίσκονται, επιλέγουν ως γλώσσα για να μιλήσουν τα αγγλικά ή κάποια άλλη γλώσσα, πάντως όχι τα ελληνικά. Από τον ΟΗΕ μέχρι την ΕΕ, από διμερείς συναντήσεις μέχρι την πρόσφατη ομιλία του Μητσοτάκη στο αμερικάνικο κογκρέσο, οι εγχώριοι ηγέτες επιδίδονται στην επίδειξη ξενόγλωσσων ικανοτήτων, στην επίδειξη αγγλομάθειας και στην πραγματικότητα στην επίδειξη υποτέλειας στη δύση.

Σε αντίθεση με τους ηγέτες άλλων χωρών που επιλέγουν, καθόλου τυχαία, να μιλήσουν στη εθνική τους γλώσσα. Κανείς δε θα δει τον Ερντογάν να μιλάει κάτι άλλο πέρα από την τουρκική γλώσσα, όπως κανείς δε θα δει τους κινέζους ή τους ρώσους, τους γάλλους ή τους γερμανούς κ.ο.κ. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μεγάλη πλειοψηφία των ξένων ηγετών που επιλέγουν να μιλήσουν στις διεθνείς συναντήσεις στις εθνικές τους γλώσσες.

Στη χώρα μας το αστικό πολιτικό σύστημα προβάλλει από τη μία την προγονοπληξία και την προγονολατρεία, την έπαρση και τον κομπασμό για την ιστορική διάσταση της ελληνικής γλώσσας, και από την άλλη σπεύδει σαν κομπλεξικός επαρχιώτης να μιμηθεί και να αντιγράψει, να λατρέψει και να εκστασιαστεί από οτιδήποτε προέρχεται από τη δύση.

Ο Τσίπρας με τη γνωστή αδυναμία του στη γνώση της αγγλικής, αφού δέχτηκε τα περιπαικτικά σχόλια όλων των εγχώριων υποτακτικών της δύσης, έσπευσε με ταχύρρυθμα μαθήματα να τελειοποιήσει τα αγγλικά του για να μπορεί να πλασαριστεί ισότιμα στην επίδειξη ξενοδουλείας και να μπορεί τώρα -σε διαλέξεις στο Χάρβαρντ και αλλού- να υποβάλει τα διαπιστευτήρια της υποτέλειας στη «μητρική» της γλώσσα.

Το ΠΑΣΟΚ, όταν ήρθε στην εξουσία στη δεκαετία του ’80 στα πλαίσια μιας κούφιας και δημαγωγικής εθνικοανεξαρτησιακής ρητορικής, τότε που υποτίθεται θα έβγαζε τη χώρα από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ (ΕΕ) και θα έδιωχνε τις ξένες στρατιωτικές βάσεις, είχε προωθήσει καιροσκοπικά στην κοινωνία την καμπάνια τού «ομιλείτε ελληνικά». Λίγα χρόνια μετά, από τα σπλάχνα του βγαλμένη η Διαμαντοπούλου, παραλίγο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές, είχε κάνει από τη θέση της ελληνίδας επιτρόπου στην ΕΕ την πρόταση να γίνει η αγγλική δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο του ντόπιου πολιτικού συστήματος, που βλέπει το λαό, τη γλώσσα του αλλά και τη χώρα σαν επαρχία της δύσης. Και για την ακρίβεια, σαν τουριστική επαρχία της δύσης.

Μπορεί η πρόταση της Διαμαντοπούλου να μην προχώρησε με κάποια επίσημη ανακήρυξη και θεσμοθέτηση, αλλά προχώρησε και προχωράει ανεπίσημα.
Η εικόνα που αναδύεται από τον ελληνικό τουρισμό -της βαριάς και αποκλειστικής βιομηχανίας- είναι η εικόνα μιας ξενοκρατούμενης και αποικιοκρατούμενης χώρας. Είναι η κυριαρχία των ξένων γλωσσών, των ξένων πινακίδων, των ξένων ονομάτων και ο εξοστρακισμός της ελληνικής γλώσσας.

Ακόμη και στο καθημερινό εμπόριο οι πολίτες της χώρας, αν δεν ξέρουν ξένες γλώσσες, πολλές φορές δεν μπορούν να διαβάσουν ούτε τις οδηγίες χρήσης.
Από όλους τους πόρους του πολιτικού και μιντιακού, του εκπαιδευτικού και πολιτιστικού συστήματος αναδύεται η οσμή της ξενομανίας και της εκτεταμένης απαξίωσης της ελληνικής γλώσσας που κατά τα άλλα οι εκπρόσωποί του δηλώνουν θαυμαστές της.

Αναδύεται η τάση που πριονίζει στο γραπτό και τον προφορικό λόγο τον εκφραστικό πλούτο, η τάση που υποβαθμίζει και υπονομεύει την ελληνική γλώσσα και, αντίστοιχα, η τάση που εξυψώνει και επιβάλλει με το μανδύα του μοντέρνου και του «προχωρημένου» τη χρήση κάθε ξενικής έκφρασης και ορολογίας που προέρχεται από το δυτικό πολιτισμό, διαμορφώνοντας ιδιαίτερα για τη νεολαία ένα νέο γλωσσικό σύστημα μιας μεικτής ελληνικής και ξενικής γλώσσας, μιας γλώσσας πιο φτωχής, με πιο ανάπηρα εκφραστικά μέσα.

Η γλώσσα που μιλάει ένας λαός και κάθε λαός είναι το μέσο που με αυτό εκφράζεται, παράγει, επικοινωνεί, αγωνίζεται και διαμορφώνει τον πολιτισμό του. Όταν αυτό το μέσο ροκανίζεται και φτωχαίνει, όταν απαξιώνεται, τότε είναι βέβαιο ότι αυτό αντανακλά αρνητικά σε κάθε πτυχή της δραστηριότητας του λαού, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής. Αντανακλά στο αίσθημα και στην απομείωση των δημιουργικών του δυνατοτήτων, των δικών του δυνατοτήτων.

Και εμπεδώνει πιο έντονα την ψυχολογία της ανημπόριας και της εξάρτησης από άλλες δυνάμεις. Και αυτό είναι που επιθυμούν να επιβάλουν μεθοδικά οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της δύσης μέσω της εξάπλωσης ενός πολιτιστικού ιμπεριαλισμού.

Και αυτό είναι που πραγματικά κάνει και το πολιτικό και πολιτιστικό σύστημα της εθελοδουλίας στη χώρα μας, αυτό κάνουν και οι Μητσοτάκηδες, παρά τα κούφια και υποκριτικά πανηγύρια για την ελληνική γλώσσα που διεθνώς καταξιώνεται αλλά εσωτερικά απαξιώνεται.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος