8-8-2023

"δε πουγιεται" VII

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΙΙΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Και το μιτσό τι θ’ απογίνει;

- Πάρτο!

- Να το κάμω τι;

- Κάμετο ό,τι θέλεις!

Είπε κι έφυγε. Ανέβηκε πέντε-πέντε τα σκαγιά τση Μαντρακίνας. Καπνός εγίνηκε.

Και τώρα; Το μιτσό στο καύκαλο τση χελώνας θα τ’ άφηνε; Να γίνει μαύρο σα κι αυτόνε; Αμαρτία ήτανε. Του πόνουνε. Αλλά τι να το κάμει; Να καταλήξει κι αυτό χωρίς όνομα σε κάνα κάτεργο, να βαρεί όλη μέρα κουπί; Έβαλε τσι φωνές.

- Ορές παιδιά… Εδώ είναι ένα μιτσό. Για ελάτε…

Εμαζωχτήκανε. Εκαθόντανε από πάνου του και το κοιτάανε.

- Ορές, δε κλαίει…, γελάει κιόλας. Κι είναι κι όμορφο το σκασμένο. Κοίταξε το… Ασκώνει και τσι γροθίτσες του. Αυτό θα γίνει ψαράς αξίας.

- Δε το παίρνεις σπίτι που δεν έχετε και παιδιά, Ανέστη; Χαρές που θα κάνει η σιόρα Μπία.

- Να την αρωτήξω πρώτα.

- Μωρέ τι να ρωτήξεις. Εν τω άμα και το θάμα. Πάρτο!

Από το μουράγιο απάνου ακούστηκε μια φωνή. Τι φωνή… Προσταγή! Πάρτο!

- Μπία μου, το κύμα τόβγαλε. Θα πέθαινε. Μούπανε να το πάρουμε. Το θέλεις;

- Πρέπει να του κάμω πάνες. Πανί δεν έχω.

- Θα σου βρω.

Όλη η Κόντρα Φόσα έβαλε πλάτη. Ό,τι ήθελε το μιτσό τόχε. Καλά κουνάργια. Ο Μαύρος επήγαινε κάθε μέρα και τόβλεπε. Όλο κάτι τούφερνε. Παιδί του ήτανε. Και τούχε πει κι αυτός πάρτο! Αυτουνού δε τόπε; Μετά τόπε του Ανέστη. Πρώτα σ’ αυτόνε τόπε.

Η Μπία πια το μοστράριζε σ’ όλες τσι ρούγες. Έλαμπε ολόκληρη. Ο μπέμπης μου κι ο μπέμπης μου.

- Να το βαχτίσετε. Έχει βγάλει δόντια.

- Πρέπει να το βαχτίσουμε, Ανέστη. Πώς να το βγάλουμε;

- Ν’ αρωτήξουμε το Μαύρο. Αυτός το πρωτόβρηκε.

- Να του πεις να το βαχτίσει αυτός.

- Εγώ; Εγώ δε τάχω καλά με τσ’ εκκλησιές. Εγώ δεν εβαχτίστηκα ποτές μου. Τι μου λες;

- Έτσι πρέπει.

Τόνε ζώσανε τα φίδια το Μαύρονε. Πώς γίνετ’ αυτή η δουγειά; Δεν ήξερε. Πρι φέξει επήγε στον Άγιο. Κλειστή η πόρτα. Αλλά μόλις την άγγιξε άνοιξε. Σκοτάδι πίσα. Τόνε φώναξε.

- Τι χαλεύεις;

- Ά! εδώ είσαι;

- Λέγε!

- Μου λένε να βαχτίσω το πάρτο! Αλλά ούτ’ γω δεν είμαι βαχτισμένος. Τι να κάμω;

- Γι αυτό σκας; Έχεις βαχτιστεί απάνου στο Σκάρπονα. Σωτήρης. Δε θυμάσαι;

- Εγώ; πότε; Κι εσύ από πού το ξέρεις;

- Εγώ σε βάχτισα. Με το νερό τση βροχής. Δε θυμάσαι;

- Τότε που σ’ έψαχνα; Παναπεί Σωτήρη με λένε; Και μπορώ να βαχτίσω το πάρτο;

- Νάρθετε αύριο τέτοια ώρα να το βαχτίσουμε. Το μιτσό, ο Ανέστης, η Μπία κι εσύ. Δε θέλω πόμπες εγώ.

- Θα θέλει νάρθει κι όλη η Κόντρα Φόσα. Κι όλο το Καμπιέλο.

- Μετά θα κατεβείτε κάτου.

Έτσι εγίνηκε. Τσου περιμένανε όλα τα μπατέλα σημαιοστολισμένα. Κι όλα τα καντούνια μ’ ένα σωρό φαγιά. Εψήσανε και σαρδέλες στα καλάμια. Γιορτή ολόκληρη.

- Να το γράψετε. Να είναι γραμμένο.

Το γράψανε. Σπυρίδων Μαύρος του Σωτηρίου.