Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τον εγκλωβισμό των εκπαιδευτικών, τον εξοστρακισμό τους από την φυσική τους θέση που είναι η ανυπακοή στον αυταρχισμό του ΥΠΑΙΘΑ και την αποδυνάμωση του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση; Ποιοι δίνουν βορά τους συναδέλφους στα “πειθαρχικά δόντια” των Στελεχών του συστήματος Μητσοτάκη;

Από τη συντριπτική συμμετοχή στην απεργία-αποχή, που έφτανε το 2020 σύμφωνα με τα στοιχεία της περιόδου περίπου στο 95%, περάσαμε στην σταδιακή υποχώρηση υπό το βάρος των απειλών και των πιέσεων για διώξεις. Και αντί η ΔΟΕ να θωρακίσει και να οργανώσει τη συλλογική αντίσταση, επέλεξε τα ενιαία κείμενα, αφήνοντας την απεργία-αποχή εκτός της κεντρικής συνδικαλιστικής γραμμής. Το αποτέλεσμα; Ο αγώνας αποδυναμώθηκε και οι εκπαιδευτικοί έχουν μείνει εκτεθειμένοι μπροστά στις τρομοκρατικές πιέσεις/απαιτήσεις του ΥΠΑΙΘΑ που θυμίζουν εποχές επιθεωρητισμού.

Ας τελειώνουμε με τις υπεκφυγές. Τα ενιαία κείμενα δεν είναι απεργία-αποχή. Δεν υποκαθιστούν την άρνηση συμμετοχής στις διαδικασίες αξιολόγησης και στην ουσία είναι μισή αξιολόγηση (“κουλτούρα αξιολόγησης” κατά τον Γαβρόγλου), και δεν μπορούν να αποτελούν τη μοναδική επιλογή για έναν κλάδο που έδειξε έμπρακτα ότι θέλει να αντισταθεί.
Τι απαντά η ΔΟΕ στους συναδέλφους που δεν αποδέχονται τα ενιαία κείμενα, δεν θέλουν να συμμετάσχουν στις διαδικασίες αξιολόγησης και βλέπουν εκείνους τους Συλλόγους Διδασκόντων που προχωρούν σε αξιολόγηση να εκβιάζουν τρόπον τινά τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς και να τους φέρνουν προ τετελεσμένων;

Τους αφήνει να επιλέξουν ανάμεσα στη συνείδησή τους και στις πιέσεις της διοίκησης λερώνοντας τα χέρια τους σε πρακτικό Συλλόγου με αξιολόγηση; Τους ζητά να αναλάβουν ατομικά το κόστος μιας σύγκρουσης, την ώρα που η ίδια αρνείται να τους προσφέρει την αναγκαία συνδικαλιστική κάλυψη;

Η ΔΟΕ οφείλει να απαντήσει καθαρά πια βγαίνοντας από τον γυάλινο κόσμο της: Γιατί, ενώ η απεργία-αποχή συσπείρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, επιλέχθηκε η διέξοδος των ενιαίων κειμένων αντί της επαναπροκήρυξής της και τελικά πόσα είναι τα σχολεία που ανεβάζουν τα ενιαία κείμενα αλλά και οι μειοψηφίες εντός τους; Ποια είναι η αποδοχή των ενιαίων κειμένων εφόσον διαρκώς μιλάμε για τα στατιστικά της “άλλης πλευράς”; Γιατί μια μορφή αγώνα που έδειξε τη δύναμή της εγκαταλείφθηκε, ενώ το υπουργείο αμάθειας και καταστολής κλιμάκωνε τις απειλές και τις πιέσεις προς τους εκπαιδευτικούς;

Τα στοιχεία εκείνης της περιόδου π.χ. για την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι αποκαλυπτικά. Στην Ολομέλεια των Προέδρων των ΕΛΜΕ, στις 25 Σεπτεμβρίου του 2021, 72 από τις 78 ΕΛΜΕ τάχθηκαν υπέρ της συνέχισης της απεργιακής κινητοποίησης. Στη συνέχεια, 35 ΕΛΜΕ ζήτησαν νέες Γενικές Συνελεύσεις και Ολομέλεια Προέδρων. Η διάθεση για συνέχιση του αγώνα υπήρχε. Δεν έλειπε η θέληση των εκπαιδευτικών αλλά έλειψε η αντίστοιχη αποφασιστικότητα της συνδικαλιστικής ηγεσίας.

Την ίδια στιγμή τότε, το ΥΠΑΙΘΑ, με έγγραφα του γενικού γραμματέα Κόπτση, απαιτούσε παράλληλα εξατομικευμένες εκθέσεις αξιολόγησης και απειλούσε ουσιαστικά με διοικητικές συνέπειες όσους δεν συμμορφώνονταν. Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονταν αντιμέτωποι με πιέσεις, ενώ η συνδικαλιστική κάλυψη αποδυναμωνόταν. Έτσι, η υποχώρηση δεν ήταν απλώς μια αλλαγή τακτικής. Δημιουργούσε πραγματικό πρόβλημα για όσους αρνούνταν να συμμετάσχουν στις διαδικασίες αξιολόγησης.

Τα ενιαία κείμενα δεν είναι απεργία-αποχή. Το τονίζουμε. Δεν εξασφαλίζουν από μόνα τους την αποχή από τις ειδικές συνεδριάσεις και τις διαδικασίες αξιολόγησης και απλά προετοιμάζουν τους εκπαιδευτικούς για την ομαλή μετάβαση στην καθολική αξιολόγηση. Όταν προβάλλονται ως μοναδική επιλογή, οι συνάδελφοι που δεν τα αποδέχονται κινδυνεύουν όντας ακάλυπτοι και τελικά εγκλωβίζονται: είτε να συμπράξουν σε διαδικασίες που απορρίπτουν είτε να αντιμετωπίσουν ατομικά τις πιέσεις/εκβιασμούς της διοίκησης.

Γιατί πρωτοβάθμια σωματεία, όπως π.χ. ο “Περικλής” και η “Ηρώ Κωνσταντοπούλου”, προχώρησαν σε πρωτοβουλίες απεργίας-αποχής, καλύπτοντας νομικά τα μέλη τους, ενώ η ΔΟΕ επιμένει στα ενιαία κείμενα; Γιατί να μην υπάρχει η Απεργία-Αποχή ως σαφής, διακριτή επιλογή για κάθε εκπαιδευτικό που αρνείται την αξιολόγηση;

Και ας μας πουν ανοιχτά ποιοι πλειοψήφισαν κατά παρέκκλιση των πρωτοβάθμιων σωματείων καπελώνοντας τον αγώνα και “δείχνοντας” ότι αυτή η επιλογή πρέπει να αποκλειστεί από την κεντρική γραμμή του κλάδου και γιατί η ΔΟΕ επιμένει σε αυτήν την αρνητική στάση και δεν διεκδικεί αντίστοιχη συλλογική δυνατότητα σε κεντρικό επίπεδο;

Γιατί και σχεδόν πάνω από είκοσι σωματεία Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα δίνουν αυτήν την επιλογή στα μέλη τους και η ΔΟΕ επιμένει να επικαλείται μια διαδικασία παλαιοκομματικού τύπου;
Η επίκληση διαδικασιών, συνελεύσεων και συσχετισμών δεν μπορεί να γίνεται άλλοθι για την αδράνεια. Όταν υπάρχουν πρωτοβάθμια σωματεία που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, η Ομοσπονδία οφείλει να εξηγήσει γιατί δεν προχωρά σε αντίστοιχη απόφαση, με την απαιτούμενη συνδικαλιστική και νομική προετοιμασία.

Η ευθύνη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Όσο δεν υπάρχει ενεργή επιλογή Απεργίας-Αποχής, τόσο ενισχύεται ο κίνδυνος να απομονωθούν οι συνάδελφοι που αντιστέκονται, να ενταθούν οι πιέσεις/εκβιασμοί και να παγιωθεί η εφαρμογή της αξιολόγησης.
Απαιτούμε από τη ΔΟΕ να σταματήσει να κρύβεται πίσω από τα ενιαία κείμενα και να πάρει σαφή απόφαση για την επαναπροκήρυξη της Απεργίας-Αποχής. Με συγκεκριμένο σχέδιο, (τα πρωτοβάθμια σωματεία έχουν δείξει τον δρόμο), με νομική τεκμηρίωση και έμπρακτη στήριξη των εκπαιδευτικών.

Ο αγώνας δεν μπορεί να συνεχιστεί με μισές επιλογές και διαρκείς αναβολές.
Δεν ζητάμε διαχείριση της υποχώρησης. Δεν ζητάμε να βαφτίζεται η αδράνεια τακτική, ο συμβιβασμός αγωνιστική επιλογή και τα ενιαία κείμενα υποκατάστατο της Απεργίας-Αποχής. Δεν ζητάμε από τη ΔΟΕ να διαχειριστεί τη φθορά, να εξοικειώσει τον κλάδο με την ήττα και να παρουσιάσει ως μονόδρομο αυτό που η ίδια επέλεξε να περιορίσει. Ζητάμε να ξανανοίξει τον δρόμο της συλλογικής αντίστασης, αντί να τον κλείνει στο όνομα μιας δήθεν ρεαλιστικής τακτικής. Ζητάμε να ξαναδοθεί στον κλάδο η δυνατότητα να αγωνιστεί συλλογικά. Όταν οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με εκβιασμούς, απειλές και πειθαρχικές πιέσεις, η Ομοσπονδία δεν μπορεί να τους ζητά να συμβιβαστούν με όσα αρνούνται βάσει του αξιακού τους συστήματος και του πολιτικού τους πυρήνα, ούτε να τους αφήνει μόνους να σηκώσουν το βάρος της σύγκρουσης. Οφείλει να πάρει θέση, να αναλάβει την ευθύνη της και να δώσει ξανά στον κλάδο το συλλογικό όπλο της Απεργίας-Αποχής, με στάσεις εργασίας από τις ειδικές συνεδριάσεις, δίνοντας λύση-ελπίδα και στους άλλους που ταλανίζονται περιμένοντας κάλυψη.

Σε Συλλόγους Διδασκόντων όπου ο διευθυντής με τους κολαούζους του κρατούν κάποιες “ομάδες δράσης” για να δείξουν στο σύστημα ότι συμπράττουν στην αξιολόγηση και κάποιοι άλλοι παράλληλα να ανεβάζουν τα ενιαία κείμενα σε άλλες ομάδες όντας σε αγαστή συνεργασία τελικά, και σιωπηρή συμφωνία, πότε και πώς θα αντιστραφεί το κλίμα και κυρίως τι παράδειγμα παίρνουν οι νεότεροι συνάδελφοι και οι αναπληρωτές-νομάδες της εκπαίδευσης; Το μήνυμα της ήττας και της ανισχυρότητας;

Γιατί τελικά η συνδικαλιστική ηγεσία που απλώς διαχειρίζεται την υποχώρηση και δεν οργανώνει τον αγώνα αλλά οργανώνει ανερυθρίαστα την αποδοχή της ήττας καταλήγει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εργοδοσίας ως proditionis ministri. Αρνούμαστε να ταυτιστούμε με αυτήν την εκδοχή.

ΔΟΕ, η ευθύνη είναι δική σου. Απεργία-αποχή τώρα!

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Ανυποχώρητοι Εκπαιδευτικοί – Αυτόνομο σχήμα εκπαιδευτικών του Νομού Κορινθίας