Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού, η ΟΙΕΛΕ αναδεικνύει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί: χαμηλές απολαβές, αυξανόμενη εργασιακή πίεση, γραφειοκρατία, ανασφάλεια και περιορισμό της παιδαγωγικής ελευθερίας. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στους εκπαιδευτικούς της ιδιωτικής εκπαίδευσης και στις πιέσεις που δημιουργεί η επιχειρηματική λογική. Η ΟΙΕΛΕ ζητά αξιοπρεπείς μισθούς, σταθερές εργασιακές σχέσεις, προστασία των δικαιωμάτων και της παιδαγωγικής αυτονομίας, επιμόρφωση και ισχυρή εποπτεία στην ιδιωτική εκπαίδευση. Χωρίς αξιοπρεπή και ελεύθερο εκπαιδευτικό, υπογραμμίζει, δεν μπορεί να υπάρξει ποιοτικό και δημοκρατικό σχολείο.

Αναλυτικά η ανακοίνωσητης ΟΙΕΛΕ (Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ελλάδας):

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού: Χωρίς αξιοπρεπή εκπαιδευτικό, δεν υπάρχει αξιοπρεπές σχολείο

Η 5η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα του Εκπαιδευτικού, δεν μπορεί να είναι μια ακόμη ημέρα εορταστικών μηνυμάτων και τυπικών ευχών. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια ευκαιρία να μιλήσουμε για τον άνθρωπο που βρίσκεται στην καρδιά της εκπαίδευσης και για τις συνθήκες μέσα στις οποίες καλείται να επιτελέσει το έργο του.

Πίσω από κάθε σχολείο, κάθε μάθημα, κάθε μαθητή και κάθε εκπαιδευτική προσπάθεια υπάρχει ένας εκπαιδευτικός. Ένας άνθρωπος που δεν μεταδίδει απλώς γνώσεις, αλλά διαμορφώνει συνειδήσεις, καλλιεργεί την κριτική σκέψη, ενθαρρύνει τη συνεργασία, εμπνέει αξίες και δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε η νέα γενιά να μπορεί να σταθεί με αυτοπεποίθηση και ευθύνη απέναντι στον κόσμο. Κι όμως, ενώ η κοινωνία αναγνωρίζει αυτή την αποστολή, στην πράξη η πολιτεία οδηγεί τον  εκπαιδευτικό ολοένα και περισσότερο στην απαξίωση.

Οι μισθοί παραμένουν αναντίστοιχοι με την ευθύνη και τις απαιτήσεις του επαγγέλματος. Η ακρίβεια και το κόστος ζωής κάνουν ιδιαίτερα δύσκολη την καθημερινότητα των νέων εκπαιδευτικών. Η εργασιακή πίεση αυξάνεται, η γραφειοκρατία πολλαπλασιάζεται, οι απαιτήσεις διογκώνονται και ο χρόνος που θα έπρεπε να αφιερώνεται στην ουσιαστική παιδαγωγική εργασία περιορίζεται.

Την ίδια στιγμή, επιχειρείται να μετατραπεί ο εκπαιδευτικός από επιστήμονα και παιδαγωγό σε εκτελεστή οδηγιών, στόχων και μετρήσιμων δεικτών. Η παιδαγωγική αυτονομία και η ελευθερία της σκέψης υποχωρούν μπροστά σε μια αντίληψη για το σχολείο που αντιμετωπίζει την εκπαίδευση με όρους αγοράς, ανταγωνισμού και «αποτελεσματικότητας».

Όμως η εκπαίδευση δεν είναι επιχείρηση και ο εκπαιδευτικός δεν είναι αναλώσιμος εργαζόμενος.

Στην ιδιωτική εκπαίδευση η πίεση είναι ακόμη μεγαλύτερη

Οι εκπαιδευτικοί των ιδιωτικών σχολείων γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει να επιχειρείται η υποκατάσταση της παιδαγωγικής λειτουργίας από την επιχειρηματική λογική. Η εντατικοποίηση της εργασίας, η ανάθεση ολοένα και περισσότερων καθηκόντων, οι πιέσεις για αύξηση των «επιδόσεων» του σχολείου, η αμφισβήτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, η ανασφάλεια και, σε αρκετές περιπτώσεις, η στοχοποίηση εκπαιδευτικών που υπερασπίζονται την επιστημονική και συνδικαλιστική τους αξιοπρέπεια, δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά. Αποτελούν πλευρές ενός μοντέλου που θέλει τον εκπαιδευτικό φοβισμένο, εξαρτημένο και σιωπηλό.

ΒρείτεΣεμινάρια

Η ΟΙΕΛΕ έχει επανειλημμένα επισημάνει ότι η προστασία της εργασιακής αξιοπρέπειας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών δεν είναι ένα στενά συντεχνιακό ζήτημα. Είναι ζήτημα ποιότητας της ίδιας της εκπαίδευσης. Ο εκπαιδευτικός που εργάζεται σε καθεστώς φόβου και ανασφάλειας δεν μπορεί να ασκήσει με τον ίδιο τρόπο το παιδαγωγικό του έργο. Και ένα σχολείο όπου η οικονομική σκοπιμότητα υπερισχύει της παιδαγωγικής αποστολής παύει σταδιακά να υπηρετεί τον πραγματικό σκοπό της εκπαίδευσης. Το εκπαιδευτικό επάγγελμα δεν πρέπει να γίνει επάγγελμα χωρίς μέλλον. Η πιο ανησυχητική εξέλιξη, ίσως, είναι ότι όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι απομακρύνονται από το εκπαιδευτικό επάγγελμα. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί.

Πώς μπορεί να προσελκύσει νέους επιστήμονες ένα επάγγελμα που απαιτεί υψηλή μόρφωση, διαρκή επιμόρφωση, τεράστια ψυχική και πνευματική προσπάθεια και καθημερινή ευθύνη για παιδιά και εφήβους, όταν την ίδια στιγμή προσφέρει χαμηλές απολαβές, αυξανόμενη πίεση και περιορισμένη αναγνώριση;

Πώς μπορεί να υπάρξει ποιοτική εκπαίδευση όταν η Πολιτεία επιτρέπει να απαξιώνεται ο ίδιος ο άνθρωπος που καλείται να την υπηρετήσει;

Η απάντηση είναι αυτονόητη: δεν μπορεί.

Η κρίση του εκπαιδευτικού επαγγέλματος είναι κρίση της ίδιας της εκπαίδευσης. Και τελικά είναι κρίση δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής.

Γιατί ένα σχολείο χωρίς εκπαιδευτικούς με αξιοπρέπεια, αυτονομία και ελευθερία σκέψης δεν μπορεί να δημιουργήσει πολίτες με κριτική σκέψη, δημοκρατική συνείδηση και κοινωνική ευθύνη.

Δεν ζητάμε προνόμια. Απαιτούμε τα αυτονόητα.

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα του Εκπαιδευτικού ας γίνει αφορμή για μια διαφορετική συζήτηση.

Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα ευχολόγια. Χρειαζόμαστε πολιτικές που θα κάνουν ξανά το εκπαιδευτικό επάγγελμα ελκυστικό.

ΒρείτεΣεμινάρια

Χρειαζόμαστε:

• αξιοπρεπείς μισθούς και ουσιαστική οικονομική στήριξη των εκπαιδευτικών,
• σταθερές και ασφαλείς εργασιακές σχέσεις,
• σεβασμό στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα,
• προστασία της παιδαγωγικής ελευθερίας και αυτονομίας,
• περιορισμό της γραφειοκρατίας και της αχρείαστης επιβάρυνσης,
• ουσιαστική επιμόρφωση και επιστημονική στήριξη,
• ισχυρή κρατική εποπτεία στην ιδιωτική εκπαίδευση,
• αποτελεσματική προστασία των εκπαιδευτικών από αυθαιρεσίες, πιέσεις και εκδικητικές πρακτικές,
• και, πάνω απ’ όλα, μια διαφορετική κοινωνική αντίληψη για το τι σημαίνει να είσαι εκπαιδευτικός.

Η ΟΙΕΛΕ τιμά σήμερα όλους τους εκπαιδευτικούς που, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουν να βρίσκονται καθημερινά μέσα στις τάξεις, να στηρίζουν τους μαθητές τους και να υπερασπίζονται την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Τιμά ιδιαίτερα εκείνους που αρνούνται να συμβιβαστούν με την αυθαιρεσία, την απαξίωση και τη λογική ότι το σχολείο πρέπει να λειτουργεί με μοναδικό κριτήριο το κέρδος.

ΒρείτεΣεμινάρια

Γιατί ο εκπαιδευτικός δεν είναι κόστος. Είναι επένδυση στην κοινωνία. Δεν είναι υπάλληλος μιας επιχείρησης. Είναι παιδαγωγός. Δεν είναι αναλώσιμος. Είναι ο άνθρωπος που κρατά ζωντανή την ελπίδα ότι η εκπαίδευση μπορεί να αλλάξει τη ζωή των παιδιών και, μαζί τους, την ίδια την κοινωνία.

Αυτή την Παγκόσμια Ημέρα του Εκπαιδευτικού, λοιπόν, δεν λέμε απλώς «χρόνια πολλά».

Λέμε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό:

• Σεβασμός στον εκπαιδευτικό.
• Αξιοπρέπεια στην εργασία.
• Ελευθερία στην παιδαγωγική πράξη.
• Δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση στην υπηρεσία των παιδιών και της κοινωνίας.

Γιατί χωρίς αξιοπρεπή εκπαιδευτικό, δεν υπάρχει αξιοπρεπές σχολείο.