Δήλωση των εκπροσώπων των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ-ΚΙΝΗΣΕΩΝ - ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ

Αΐντα Γκικουρία & Νίκου Γκλαρνέτατζη

Συγκρότηση ΔΣ ΔΟΕ: Προγραμματική σύγκλιση του κυβερνητικού συνδικαλισμού με ... ολίγη αναλογικότητα

Η συγκρότηση του ΔΣ της ΔΟΕ πραγματοποιήθηκε στην τελευταία συνεδρίαση στις 15 Ιούλη και με απλή πλειοψηφία, όπως ορίζει το καταστατικό. Είχε προηγηθεί συνεδρίαση στις 7 Ιούλη, στην οποία οι δυνάμεις των ΑΣΕ, ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥ, πρότειναν, διεκδίκησαν και ψήφισαν η καθεμία τον εαυτό της για τη θέση του προέδρου. Οι Παρεμβάσεις και το ΔΙΚΤΥΟ ψηφίσαμε λευκό. Οι τρεις υποψηφιότητες για τη θέση του προέδρου (σε αντίθεση με τους μέχρι τώρα όρκους των παραπάνω δυνάμεων για αντιπροσωπευτικό αναλογικό προεδρείο) επιβεβαίωσαν την ορθότητα της θέσης των Παρεμβάσεων ότι το προεδρείο συγκροτείται σε πολιτικό-συνδικαλιστική προγραμματική βάση καθώς η διαχείριση του συνδικάτου δεν αποτελεί μια ουδέτερη διαδικασία αλλά είναι κατά βάση πολιτική. Αποδείχτηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια, και την τελευταία διετία, στον τρόπο που λειτούργησε το ΔΣ της ΔΟΕ, αφού τελικά προγραμματική ήταν η λειτουργία του διοικητικού συμβουλίου. Δεν ήταν ούτε αντιπροσωπευτικό, ούτε διαχειριστικό, ούτε λειτουργικό το προεδρείο και αυτό είναι σαφέστατο από τον τρόπο με τον οποίο προχώρησε στις αποφάσεις και ιδιαίτερα στις μη αποφάσεις. Όλες οι αποφάσεις, ακόμα και οι τυπικά διαχειριστικές όπως οι συνεδριάσεις του ΔΣ, η -θεωρητικά αυτονόητη- συμμετοχή σε κινητοποιήσεις υπεράσπισης των διωκόμενων, ο μηνιαίος έλεγχος των οικονομικών από το ΔΣ της ομοσπονδίας κι ο κατάλογος των παραδειγμάτων είναι ατελείωτος, όλα καταστρατηγούνταν από την πλειοψηφία. Τελευταία απόδειξη σε αυτό είναι η πρόταση απόφασης που στάλθηκε στην ηλεκτρονική διαβούλευση από τον νέο ταμία της Ομοσπονδίας για αύξηση των μηνιαίων αποζημιώσεων για έξοδα διαμονής των μελών του ΔΣ και των αιρετών και των ορίων εξόδων των ξενοδοχείων, προτάσεις που δεν ήρθαν ποτέ στο σώμα των αντιπροσώπων, ενώ η ΓΣ πραγματοποιήθηκε μόλις πριν από 20 μέρες.

Όλα αυτά αναδεικνύουν και τις σοβαρές πολιτικές ευθύνες συνδιαχείρισης που ακολουθεί η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ, η οποία στηρίζει το αντιπροσωπευτικό αναλογικό και αρνείται την πρόταση των Παρεμβάσεων για προγραμματικό αγωνιστικό προεδρείο.

Η απόφαση των ΔΑΚΕ/ΔΗΣΥ να διεκδικήσουν στην πρώτη συνεδρίαση την προεδρία ήταν σαφής επιδίωξη να στείλουν πολλαπλό μήνυμα συναίνεσης, υποχώρησης με πολλούς αποδέκτες: μήνυμα προς την κυβέρνηση ότι είναι αποφασισμένοι να κλείσουν όλα τα εκκρεμή ζητήματα αντιπαράθεσης με την κυβερνητική πολιτική (και κυρίως την αξιολόγηση), μήνυμα προς τον κλάδο ότι οφείλει να «συνετιστεί» και να σταματήσει τον αγώνα ειδικά ενάντια στην αξιολόγηση και μήνυμα προς την ΑΣΕ δηλώνοντας καθαρά «ποιος κάνει κουμάντο».

Έτσι, στην τελική συνεδρίαση του ΔΣ της ΔΟΕ τα 3Δ (ΔΗΣΥ, ΔΑΚΕ, ΔΙΚΤΥΟ) προσήλθαν με διάθεση επίδειξης της δύναμης που τους προσφέρει η πλειοψηφία στο όργανο. «Επέτρεψαν» στην ΑΣΕ να διατηρήσει τον Πρόεδρο – αλλά με τον -σαφούς μηνύματος- αριθμό των 3 ψήφων- και κατέλαβαν, όλες τις θέσεις που διεκδίκησαν με την συμπαγή και ομόθυμη πλειοψηφία των 6 ψήφων/εδρών, που κατέχουν. Πλειοψηφία, που διατηρήθηκε συμπαγής ακόμα και στην ψηφοφορία για την δευτερεύουσα θέση του Οργανωτικού Γραμματέα όπου υπήρχε υποψήφιος και από την ΑΣΕ, εκτός τον υποψήφιο της ΔΗΣΥ (που τελικά εκλέχτηκε).

Το ότι, τελικά, δεν προχώρησαν σε ωμό αποκλεισμό της ΑΣΕ και από τη θέση του Προέδρου, οφείλεται και στις ενδοπαραταξιακές τους μικροτριβές, αλλά και στην τοποθέτηση των Παρεμβάσεων, στην πρώτη συνεδρίαση, ότι δε θα επιτρέψουμε με τη στάση μας να χρησιμοποιηθεί ένας τέτοιος αποκλεισμός, για να δώσουν τα 3Δ τα μηνύματα υποταγής και συμμόρφωσης , που προαναφέραμε.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ακόμα και στο επίπεδο του συμβολισμού της συγκεκριμένης ψηφοφορίας, ο κυβερνητικός συνδικαλισμός των 3Δ, μέσα από την επιλογή ενός στην πραγματικότητα «προγραμματικού -μεταξύ τους- προεδρείου», έκανε φανερή την πρόθεσή του να χρησιμοποιήσει την πλειοψηφία του, για να σύρει την Ομοσπονδία στην κατεύθυνση ενός απροκάλυπτου συμβιβασμού. Ακόμα χαμηλότερα, , από τις «χαμηλές πτήσεις» της προηγούμενης περιόδου.

Από την άλλη, βέβαια, έγιναν φανερά και τα όρια της διαχειριστικής λογικής του «αναλογικού» προεδρείου, που εμμονικά υποστήριξε η ΑΣΕ, αρνούμενη κάθε συζήτηση για την προσπάθεια αναζήτησης μιας προγραμματικής αγωνιστικής σύγκλισης, που πρότειναν οι Παρεμβάσεις. Ο συνδικαλιστικός αριβισμός της, που καταγράφηκε και στο Συνέδριο με την προσφυγή στην αστική δικαιοσύνη ενάντια στις αποφάσεις της 95ης Γενικής Συνέλευσης, είχε ως αποτέλεσμα να χρησιμοποιηθεί ως το άλλοθι των 3Δ στην διαδικασία εκλογής του προεδρείου της ΔΟΕ.

Από τη μεριά μας και στην τελική συνεδρίαση (όπως και σε όσες προηγήθηκαν) καταθέσαμε την πάγια θέση των Παρεμβάσεων για τη προγραμματική συγκρότηση σε αγωνιστική κατεύθυνση. Και μάλιστα σε μια προσπάθεια συν-οπτικής (αλλά και συνεκτικής) αποτύπωσης της πρότασής μας καταθέσαμε ως βάση μια πιθανής προγραμματικής σύγκλισης εκείνους τους βασικούς άξονες διεκδίκησης, που θεωρούμε ότι αντιστοιχούν στην ευρύτερη συγκυρία και εκφράζουν τις ανάγκες των εκπαιδευτικών και της εκπαίδευσης/ δημόσιου σχολείου με κάποιους βασικούς άξονες διεκδίκησης και στο περιεχόμενο και στην οργάνωση του αγώνα.

Συγκεκριμένα:

(α) την προτεραιότητα της μάχης των οικονομικών διεκδικήσεων για τους μισθούς και τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης ενάντια την πολεμική οικονομία, τα σύμφωνα σταθερότητας της ΕΕ και τους δημοσιονομικούς κόφτες. Καθώς και για την υπεράσπιση συνολικά των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων σε όσα από αυτά έχουν ήδη επιβληθεί ή/και σχεδιάζεται να επιβληθεί και μάλιστα με τη «σφραγίδα» της συνταγματικής αναθεώρησης. Προφανώς μια τέτοια μάχη προϋποθέτει ένα ευρύτερο πανδημοσιοϋπαλληλικό - πανεργατικό κίνημα στην συγκρότηση του οποίου θα πρέπει να προσανατολιστεί και να συμβάλει η Ομοσπονδία.

(β) Την ανάδειξη και την πάλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και το σχολείο της αγοράς (όπως αυτά αποτυπώνονται στην ένταση των ταξικών φραγμών, στις εξετάσεις PISA, στο «πολλαπλό» βιβλίο, στην συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16 κλπ). Και φυσικά τον ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, που σήμερα συνιστά το κεντρικό πεδίο σύγκρουσης στην εκπαίδευση (πόσο μάλλον που επιχειρείται να συνταγματοποιήσει την αξιολόγηση και να την συνδέσει με την μονιμότητα). Προφανώς εδώ εντάσσεται και η μάχη ενάντια στις διώξεις και την τρομοκρατία με το νέο πειθαρχικό νόμο, αλλά και την συνολική επίθεση στην συνδικαλιστική δράση και τα δικαιώματα (ν. Χατζηδάκη κλπ)

(γ) Την σύγκρουση με την διατήρηση των ελαστικών μορφών εργασίας – αναπλήρωσης, αλλά και την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και των εργασιακών διακρίσεων καθώς και την διεκδίκηση του διορισμού και της μονιμοποίησης όλων των αναπληρωτών με μόνη προϋπόθεση το πτυχίο και την προϋπηρεσία με κατάργηση του «προσοντολόγιου» Γαβρόγλου και κάθε σκέψης για διαγωνισμό ΑΣΕΠ.

(δ) Τέλος θεωρούμε αναγκαία την έμπρακτη συμβολή του μεγαλύτερου συνδικάτου εκπαιδευτικών στη δημιουργία ενός αντιπολεμικού μετώπου ιδιαίτερα σήμερα που βρισκόμαστε σε περιβάλλον όξυνσης των πολεμικών ανταγωνισμών του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με πρωταγωνιστές ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ με δραματικότερο αποτέλεσμα την συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, αλλά και απέναντι στον συνεχιζόμενο – για πάνω από τέσσερα χρόνια- πόλεμο στην Ουκρανία.

Προφανώς δεν είχαμε αυταπάτες και γνωρίζαμε εξαρχής ότι δεν υπάρχουν οι όροι μιας τέτοιας προγραμματικής σύγκλισης. Και εντέλει αυτό αποτυπώθηκε από την στάση των άλλων παρατάξεων στην διαδικασία συγκρότησης, που περιγράφηκε παραπάνω. Γι’ αυτό και δεν θέσαμε υποψηφιότητα και δεν ψηφίσαμε κάποια άλλη, από αυτές που κατατέθηκαν για τα διάφορα «αξιώματα» της Ομοσπονδίας.

Άλλωστε σε τελική ανάλυση γνωρίζουμε ότι οι συνεννοήσεις, ακόμα και οι όποιες συγκλίσεις μεταξύ των παρατάξεων σε επίπεδο «κορυφής» το καλύτερο που μπορούν να προσφέρουν είναι ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για την οργάνωση των διεκδικήσεων. Και υπό αυτό το πρίσμα θεωρούμε καταρχάς θετική εξέλιξη τις ομόφωνες αποφάσεις του Συνεδρίου. Γι’ αυτό, άλλωστε, συμβάλαμε αποφασιστικά στην τελική τους διαμόρφωση και στη λήψη τους. Γνωρίζουμε, όμως, και τα όρια που έχουν ακόμα και οι πιο «προωθημένες» αποφάσεις στην έμπνευση και την οργάνωση των αγώνων. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι πραγματικοί αγώνες γίνονται από πραγματικά συνδικάτα (δηλαδή από τα πρωτοβάθμια σωματεία) και από τα πραγματικά μέλη τους (δηλαδή τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους της «βάσης»), με πραγματικές και άμεσες διαδικασίες (δηλαδή τις Συνελεύσεις τους), στα πραγματικά πεδία της σύγκρουσης (δηλαδή στα σχολεία και στους δρόμους).

Γνωρίζουμε ότι -δυστυχώς- μια τέτοια προσέγγιση του συνδικάτου και μια τέτοια αντίληψη για τις διαδικασίες του είναι όχι απλώς ξένη, αλλά αντιπαραθετική με τις αντιλήψεις του κυβερνητικού κρατικού συναινετικού συνδικαλισμού της αντιπροσώπευσης και των «στελεχών» (που εναλλάσσουν τις «θέσεις ευθύνης» τους μεταξύ συνδικαλιστικής και διοικητικής ιεραρχίας), όσο και με τις σκοπιμότητες του συνδικαλισμού της ΑΣΕ, των χαμηλών πτήσεων και των συμβολικών διαμαρτυριών που δεν θέτουν προϋποθέσεις ανατροπής της πολιτικής αυτής, πάντα στα πλαίσια των κεντρικών αποφάσεων του ΔΣ της ΔΟΕ χωρίς πραγματική συμβολή στη δράση και τον συντονισμό των σωματείων, ενός «αποταμιευτικού» συνδικαλισμού που έχει ως κύριο μέλημα τον παραταξιακό/κομματικό έλεγχο των συνδικάτων, αλλά και έλεγχο των μορφών και των ορίων των διεκδικήσεών τους.

Για εμάς η συνδικαλιστική δράση νοηματοδοτείται μόνο στο πλαίσιο των πραγματικών συνδικάτων και των πραγματικών αγώνων τους. Ως Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Θα συνεχίσουμε όλη την επόμενη περίοδο, όπως άλλωστε κάναμε πάντοτε, να συμβάλλουμε με τη δράση, τις θέσεις και τις προτάσεις μας, στη βάση του προγράμματος δράσης που καταθέσαμε στο συνέδριο, σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος, στην οργάνωση ενός πολύμορφου ανυποχώρητου αγώνα διαρκείας για την ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής και αντιλαϊκής πολιτικής. Θα συμβάλλουμε πάντα για αγωνιστικές αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος (ΓΣ, πρωτοβάθμια σωματεία και ΔΣ ΔΟΕ) και ιδιαίτερα ενισχύοντας πρωτοβουλίες-συντονισμούς των πρωτοβάθμιων σωματείων. Η ισχυροποίηση της ΔΟΕ άλλωστε είναι ευθέως ανάλογη της ζωντάνιας και ανάπτυξης της δράσης των α/θμιων συλλόγων της ανάπτυξης δυναμικών αποφασιστικών αγώνων. Και για την αναζωογόνηση και την συγκρότηση τέτοιων συνδικάτων θα δώσουμε τις δυνάμεις μας και με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς, με πρώτο βήμα τις Γενικές Συνελεύσεις του Σεπτέμβρη.