Γράφει η Όλγα Τσιλιμπάρη

Το πρόσφατο περιστατικό της Πάτρας αναδεικνύει, για άλλη μια φορά, τον γενικότερο χαρακτήρα του σύγχρονου φασιστικού φαινομένου και την, ιστορικά βεβαιωμένη, συνύφανση έως ταυτίσεως αστικού κράτους και φασιστικού παρακράτους. Σε καιρούς κρίσης, η φασιστική ορδή ξεμυτίζει από τα ₋ πάντοτε φιλόξενα γι΄ αυτήν ₋ εκκολαπτήρια στα λαγούμια της δεξιάς πολυκατοικίας. Εφορμά,  προκειμένου να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια και, κυρίως, να ασκήσει, ως συστημικό μαντρόσκυλο, προληπτική καταστολή ενάντια σε κάθε εξεγερτικό σκίρτημα με συλλογικό δημοκρατικό ήθος και απελευθερωτικό πρόσημο.

Ειδικά στον χώρο της εκπαίδευσης, στόχος των ενεργών αλλά και εκκολαπτόμενων φασιστικών στοιχείων είναι ο πολιτικά και κοινωνικά ενεργός μαθητής/μαθήτρια αλλά και ο/η εκπαιδευτικός με δημοκρατική συνείδηση και συμπεριφορά. Οι μαθητές/επίδοξοι φασίστες εντέλλονται να κάνουν δύσκολη την ζωή των δημοκρατών και αριστερών εκπαιδευτικών όχι μόνο γι΄ αυτά που λένε, αλλά προπάντων γι΄ αυτά που κάνουν. Ο δημοκράτης και αντιφασίστας εκπαιδευτικός διδάσκει, με την ίδια την παρουσία του και το ζωντανό του παράδειγμα, την αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη, την κριτική σκέψη, την συμμετοχή στα κοινά, την αφοσίωση στην οργανωμένη συλλογική δράση, την αγωνιστικότητα, την πίστη στην καλή πλευρά του ανθρώπινου όντος, την διατήρηση της ιστορικής μνήμης όχι με όρους επιτάφιου θρήνου αλλά με όρους βιωματικής σύνδεσης των αγώνων του παρελθόντος με τις ανάγκες του παρόντος. Επιπλέον, έχει βαθιά συνείδηση του γεγονότος ότι ακριβώς αυτοί οι μαθητές του, που, για διάφορους λόγους, κοινωνικούς και προσωπικούς, αλλοιθωρίζουν προς τον εθνικισμό και τον ρατσισμό και ρέπουν προς την ένταξη στον φασιστικό εσμό, αυτοί είναι που χρειάζονται περισσότερο την παιδευτική του επίδραση.

Το κράτος, από την πλευρά του, δια του υπουργείου παιδείας και ολόκληρης της διοικητικής ιεραρχίας, τηρεί ολοένα και λιγότερο τα προσχήματα, μειώνοντας στο ελάχιστο τις, υποκριτικές έστω, αναφορές στις αστικές δημοκρατικές αξίες. Συνειδητά και σκόπιμα, εντείνει τον αυταρχισμό, επιδιώκοντας να εμπεδώσει ένα κλίμα υποταγής και φόβου στην εκπαίδευση. Εξαπολύει ένα, άνευ προηγουμένου για τα τελευταία 50 χρόνια, κύμα πειθαρχικών και δικαστικών διώξεων εναντίον εκπαιδευτικών, στοχοποιώντας ευθέως την συνδικαλιστική δράση, την μαχητική υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης, την ελεύθερη έκφραση γνώμης, το δικαίωμα στην δημόσια κριτική αλλά και την ίδια την ύπαρξη και λειτουργία των συλλόγων διδασκόντων (βλέπε περίπτωση πειθαρχικής δίωξης ολόκληρου του συλλόγου διδασκόντων του 1^ου ΔΣ Πόρτο Ράφτη, λόγω…κατάρρευσης ταβανιού σε σχολική τάξη). Είναι περιττό να τονιστεί πόσο η συγκεκριμένη τακτική λύνει τα χέρια των φασιστοειδών και των απεχθέστερων εκπροσώπων του βαθέος κράτους, πόσο συμβάλλει στον κοινωνικό εκφασισμό, διόλου τυχαία και συγκυριακά, αλλά οργανωμένα και μεθοδικά.

Στην δύσκολη αυτή συγκυρία, με τον νου και την καρδιά μας στους αγώνες των λαών κατά του φασισμού και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, ακολουθούμε, με σταθερότητα και επιμονή, την πιο σίγουρη, ιστορικά, επιλογή αντίστασης στον φασισμό της σβάστικας αλλά και της γραβάτας: την μάχη για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στον χώρο δουλειάς, στην γειτονιά και στον δρόμο. Ενισχύουμε, με κάθε τρόπο, τα πρωτοβάθμια σωματεία μας ως όργανα συλλογικής διεκδίκησης αλλά και ως δυνητικούς πυρήνες εργατικής δημοκρατίας, απελευθερωτικής παιδείας και πολιτιστικής ακτινοβολίας.

Η εμπειρία του παρελθόντος δεν διασώζεται απλώς επειδή την θυμόμαστε ή την μελετάμε, αλλά επειδή το παρόν αναγνωρίζει σε αυτήν κάτι που το αφορά άμεσα.

                                                                   (Β. Μπένγιαμιν, Για την έννοια της ιστορίας, θέση V, απόσπασμα)