Η ΕΚΠΑΓΛΟΥ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Η μεγαλύτερη από τα τρία.

- Μάμα, εμένα δε θα με στείλεις σκογειό; Η Αννέτα τση κυρά Σοφίας θα πάει.

- Εβουρλίστηκες; Και ποιός θα φυλάει τα μιτσά; Ποιός θα μαγειρεύει; Ποιός θα κοιτάει τη μπέλα και το κοτέτσι; Εγώ, όλη μέρα στα χωράφια, τι να πρωτοκάμω; Βλέπεις ο κύρης μας τόνε πήρανε στη Μικρασία και δε γύρισ’ άλλο. Και το σκογειό τι να το κάμεις; Τα γράμματα δεν είναι για τσι κοπέλες, δασκάλα θα σε κάμουμε;

Εμεγάλωσε όπως μελαλώνουν’ οι νερατζιές οι όμορφες. Ένα μούτρο σα φεγγάρι. Μαύρα μάτια, κερασένια χείγια, ψηλή, του πατέρα της πήρε το μπόι. Με τη τσάπα και τη δίκοπη έκαμε κορμοστασιά. Έμαθε και να διαβάζει από τα βιβλία ντω παιδιώνες. Αυτά τα στείλανε σκογειό. Βου και α βα, έφτακε να διαβάζει μέχρι και φημερίδα.

- Αφήστε τσι σφεντόνες και διαβάζετε. Να γίνετ’ ανθρώποι, όχι σα και μένανε ένα ζω και μισό.

Αυτά αρεντέβανε τσι λόγγοι.

- Μάμα, εβαρήσαμε ένα λαγό.

- Ποιός λαγός, κούνελας είναι. Από πού τόνε κλέψατε; Του σιορ Βικέντιου είναι; Αυτός έχει.

- Λαγός είναι, κοίτα τ’ αυτιά του.

- Τ’ αυτιά του κοιτάω κι εγώ. Ο σιορ Βικέντιος σας είδε;

- Όχι…

Ο σιορ Βικέντιος ήτο ζωγράφος. Πιτόρος καλός. Όλη μέρα καθόντανε μπρος από το τριστσέλι του και ζωγράφιζε. Ό,τι έβλεπε το μάτι του, έκανε το χέρι του. Ό,τι θέλεις σου ζωγράφιζε. Και να δεις που τάκανε πιο ωραία κι απ’ ότι ήτανε. Μάστορας.

- Σιορ Βικέντιο έσωσα τσι κάμαρες. Πάω σπίτι τώρα. Το βιβλίο που μούδωκες το διάβασα. Τ’ άφηκα πάνου στο πιάνο. Ωραία ιστορία. Ο αρχισιδηρουργός.

- Ναι, μάτια; σ’ άρεσε;

- Πολύ. Θα μου δώκεις ένα άλλο;

- Για κάτσε εδώ στο φως να σε δω… Είσαι πολύ όμορφη, εκπάγλου καλλονή.

- Τι είμαι;

- Μια μέρα θα σε ζωγραφίσω.

Τήνε ζωγράφισε. Άφηκε το πίνακα στο καβαλέτο.

- Εγώ είμ’ αυτή σιορ Βικέντιο;

- Εσύ, δε σ’ αρέσει;

- Μ’ αρέσει.

- Μάμα ο σιορ Βικέντιος με ζωγράφισε.

- Γιατί;

- Είμαι, λέει, εκπάγλου.