του Mauvais Garcon - Piera del Bando

Διαβάζοντας το βαθυστόχαστο άρθρο της κ. Μερόπης Υδραίου για την «κοινωνία σε κρίσιμο σταυροδρόμι», δεν μπόρεσα παρά να θαυμάσω το ταλέντο της.

https://www.facebook.com/photo?fbid=10244573417735533...

Είναι πραγματικά συγκινητικό, σχεδόν μεταφυσικό, πώς άνθρωποι που υπηρέτησαν πιστά το σύστημα, με βαθιές ρίζες στη ΝΔ και στους προνομιακούς κύκλους της εξουσίας, μεταμορφώνονται ξαφνικά σε ουδέτερους, αντικειμενικούς παρατηρητές.

Μας μιλάνε για «χαμένη εμπιστοσύνη» και «τοξικότητα» σαν να έπεσε ξαφνικά ένας μετεωρίτης από τον ουρανό και όχι σαν να ζούμε το φυσικό, μαθηματικό επακόλουθο συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών. Πόσο βολικό, πόσο convenient.

Όταν όμως μετατρέπεις τα δομικά προβλήματα μιας εξαθλιωμένης κοινωνίας σε όμορφες γενικότητες και εκθέσεις ιδεών, τότε δεν κάνεις πολιτική. Απλώς κάνεις το πιο κομψό rebranding της δικής σου ευθύνης.

Φυσικά, η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς δεν χάθηκε επειδή ξυπνήσαμε μια μέρα και γίναμε από μόνοι μας κυνικοί, ιδιότροποι και αρνητικοί.

Χάθηκε επειδή οι θεσμοί, με αξιοθαύμαστη μεθοδικότητα, μας πρόδωσαν συστηματικά. Η διαφάνεια, βλέπετε, στο δικό τους παράλληλο σύμπαν δεν έχει καμία σχέση με το βαρετό θέμα των απευθείας αναθέσεων, των Golden Boys, του χορού των εκατομμυρίων και της ευνοιοκρατίας των «δικών μας παιδιών». Αυτά είναι λεπτομέρειες για τους μικρόψυχους.

Για την κ. Υδραίου, η διαφάνεια είναι ένα όμορφο, εύηχο σύνθημα που ανακυκλώνεται σε high-end συνέδρια.

Το ίδιο και η δικαιοσύνη.

Δεν είναι η ισονομία που διεκδικεί ο πολίτης στον δρόμο, αλλά η θεωρία που μας διαβάζουν οι εκάστοτε κυβερνώντες όταν θέλουν να μας κάνουν δωρεάν μαθήματα ηθικής.

Το να κατηγορείς μετά την κοινωνία για «έλλειψη εμπιστοσύνης» είναι ένα ρητορικό αριστούργημα υποκρισίας.

Μας υποτιμάτε με τόσο στυλ, που σχεδόν σας αξίζει ένα μπράβο.

Το ίδιο παραμύθι ζούμε και με την περιβόητη «τοξικότητα».

Πόσο τρομερό, αλήθεια, που ο πολίτης που δεν τα βγάζει πέρα, που βλέπει την ακρίβεια να τον κατασπαράζει, αγανακτεί στο σπίτι του και γράφει μια κουβέντα παραπάνω, αντί να χαμογελάει ευγενικά στις κάμερες.

Πρέπει να δείξει περισσότερη ωριμότητα και τρόπους, μας λένε. Η πόλωση, φυσικά, δεν ξεκινά από την αλαζονεία της εξουσίας, τις πατρικές νουθεσίες τύπου «μην είστε λαϊκιστές» και τη μετατροπή κάθε αντίθετης άποψης σε «επίθεση στη δημοκρατία». Όχι, προς θεού.

Η τοξικότητα ξεκινά από τα κάτω. Από αυτούς τους ενοχλητικούς τύπους που έχουν ακόμα την απαράδεκτη, κακομαθημένη συνήθεια να διαμαρτύρονται επειδή πεινάνε ή επειδή δεν νιώθουν ασφαλείς.

Τι αγενείς, τι απροσάρμοστοι πολίτες.

Και μετά, έρχεται το κεφάλαιο «νέα γενιά».

Το πιο ανακυκλώσιμο ρητορικό αξεσουάρ στην γκαρνταρόμπα κάθε πολιτικού. «Πρέπει να τους δώσουμε χώρο να ονειρευτούν», γράφει η κ. Υδραίου και σχεδόν δακρύσαμε από συγκίνηση.

Μόνο που οι νέοι δεν είναι μια αφηρημένη έννοια σε έκθεση της Γ' Λυκείου. Είναι το παρόν που συνθλίβεται κάτω από τα χρέη, την εργασιακή ζούγκλα των 600 ευρώ και τις «μεταρρυθμίσεις» που τους κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές των υπεύθυνων κυβερνώντων. Δεν θέλουν χάδια στην πλάτη, ούτε φτηνά status updates για την ελπίδα.

Θέλουν μισθούς με τους οποίους να μπορούν να νοικιάσουν ένα σπίτι της προκοπής, αξιοκρατία που να μην σταματάει έξω από τα γραφεία των κομματικών φίλων, και ένα κράτος που δεν τους βλέπει σαν αναλώσιμη ύλη ή ως μελλοντική εκλογική πελατεία. Αλλά, φυσικά, τέτοιες πεζές λεπτομέρειες χαλάνε την premium ατμόσφαιρα του άρθρου.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για «ανθρώπινο πρόσωπο» στην πολιτική, ας αρχίσουμε από την αυτοκριτική εκείνων που κρατάνε ή κράτησαν το τιμόνι.

Η κοινωνία δεν είναι απλώς σε ένα θεωρητικό σταυροδρόμι, είναι σε κατάσταση χρόνιας ασφυξίας από τις πολιτικές που την έχουν φέρει στα όριά της.

Όσοι είχαν και έχουν την τύχη του τόπου στα χέρια τους, ας σταματήσουν να παίζουν τους ανήσυχους διανοούμενους και τους σχολιαστές του καναπέ. Η δημοκρατία δεν σώζεται περιγράφοντας το σκοτάδι με λογοτεχνικές σάλτσες.

Σώζεται όταν αυτοί που κρατάνε τον διακόπτη σταματήσουν, επιτέλους, να μας σβήνουν το φως και μετά να αναρωτιούνται με απορία γιατί όλοι ψάχνουν απελπισμένα για κεριά.

Βέβαια, υποθέτω πως αν η κ. Υδραίου διάβαζε αυτές τις γραμμές, θα πίστευε ότι την έχουμε βάλει προσωπικά στο μάτι.

Η αλήθεια όμως είναι πολύ πιο απλή, δεν την έβαλε κανείς στο στόχαστρο, μόνη της μπήκε την ώρα που αποφάσισε να υπογράψει ένα τέτοιο κείμενο.

Όταν έχεις ταυτιστεί με ένα συγκεκριμένο πολιτικό κατεστημένο, το να κουνάς το δάχτυλο στην κοινωνία για τις δικές σου αποτυχίες δεν είναι απλώς πρόκληση, είναι καθαρό αυτογκόλ.

Και το κερασάκι στην τούρτα;

Σε λίγο καιρό η ίδια αυτή κυρία, ξεχνώντας τις φιλοσοφικές της ανησυχίες για την τοξικότητα και τη χαμένη εμπιστοσύνη, θα βγει ξανά στο προσκήνιο, θα μοιράσει φυλλάδια, θα σφίξει χέρια και θα ζητήσει την ψήφο μας για να συνεχίσει το "έργο" της.

Και το πιο τραγικό είναι ότι, με το πολιτικό σκηνικό όπως είναι σήμερα, έχει και μεγάλες πιθανότητες να επανεκλεγεί.

Η ειρωνεία της πραγματικότητας, τελικά, είναι πάντα πολύ πιο αδίστακτη από την ειρωνεία οποιουδήποτε κειμένου.

(Τα σκίτσα του του ΜΕΓΑ, Jean Marc Reiser, με τις επίτηδες «άσχημες» και νευρικές γραμμές τους, καταφέρνουν πάντα να δείχνουν ακριβώς αυτό που πολλοί προσπαθούν να κρύψουν πίσω από ακαδημαϊκές αναλύσεις και στρογγυλεμένα λόγια).

https://www.facebook.com/photo?fbid=10244573417735533...