Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Χρόνο με τον χρόνο, η εικόνα στους δρόμους της Κέρκυρας αλλάζει. Χιλιάδες μαύρα βανάκια με φιμέ τζάμια διασχίζουν καθημερινά το νησί. Από το αεροδρόμιο στις βίλες, από τις βίλες στις μαρίνες, από τις μαρίνες στα beach clubs, κι ύστερα πάλι πίσω. Έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μας.

Πριν από πέντε χρόνια είχα γράψει ένα μικρό κείμενο γι' αυτά. Κάποιοι συμφώνησαν, κάποιοι διαφώνησαν, άλλοι με θεώρησαν υπερβολικό. Οι περισσότεροι όμως κατάλαβαν ότι δεν έγραφα ούτε για το χρώμα τους ούτε για την πολυτέλεια που συμβόλιζαν. Εξακολουθώ βεβαίως να βρίσκω αυτή την εικόνα αισθητικά ξένη. Δεν ταιριάζει ούτε στο φως ούτε στα χρώματα της Κέρκυρας. Όμως, το ζήτημα δεν ήταν μόνο αισθητικό.

Τα βανάκια ήταν απλώς η αφορμή.

Έγραφα για μια αλλαγή που μόλις τότε άρχιζε να διακρίνεται. Σήμερα εκείνη η αλλαγή έγινε πραγματικότητα.

Το ζήτημα δεν είναι τα βανάκια. Δεν ήταν ποτέ.

Το ζήτημα είναι ότι, σιγά σιγά, πέθανε ο περιηγητής.

Κάποτε ο ταξιδιώτης ερχόταν στην Κέρκυρα για να τη γνωρίσει. Χανόταν στα καντούνια, έπιανε κουβέντα με έναν άγνωστο, καθόταν σ' ένα μικρό καφενείο επειδή του άρεσε η μυρωδιά του καφέ ή το χαμόγελο του ανθρώπου πίσω από τον πάγκο. Δεν ακολουθούσε μόνο έναν χάρτη. Ακολουθούσε την περιέργειά του.

Σήμερα, όλο και συχνότερα, ο επισκέπτης δεν έρχεται στην Κέρκυρα.

Έρχεται σε ένα σημείο της.

Σε μια βίλα, σε ένα resort, σε μια παραλία, σε ένα beach club ή σε ένα συγκεκριμένο χωριό. Παραμένει εκεί, μέσα σε έναν προσεκτικά οργανωμένο μικρό κόσμο που του προσφέρει όσα χρειάζεται. Όταν φεύγει, πιστεύει ότι γνώρισε το νησί.

Στην πραγματικότητα γνώρισε μόνο τη διεύθυνση των διακοπών του.

Κάποτε ερχόσουν στην Κέρκυρα και ανακάλυπτες την Παλαιοκαστρίτσα.

Σήμερα έρχεσαι στην Παλαιοκαστρίτσα και δεν ανακαλύπτεις ποτέ την Κέρκυρα.

Δεν γράφω αυτά τα λόγια από νοσταλγία. Ούτε πιστεύω ότι ο χρόνος μπορεί να γυρίσει πίσω. Ο τουρισμός αλλάζει, όπως αλλάζουν και οι κοινωνίες.

Όμως ένας τόπος δεν είναι μόνο οι υπηρεσίες που προσφέρει.

Είναι οι άνθρωποί του.

Είναι οι ιστορίες του, οι ήχοι του, οι μυρωδιές του, οι μικρές απρόβλεπτες συναντήσεις που δεν χωρούν σε κανένα πρόγραμμα και σε καμία εφαρμογή.

Γιατί όταν πεθαίνει ο περιηγητής, δεν φτωχαίνει μόνο το ταξίδι.

Φτωχαίνει και ο τόπος που περιμένει να τον ανακαλύψουν. Κάποτε οι ταξιδιώτες έπαιρναν μαζί τους λίγη Κέρκυρα όταν έφευγαν

Σήμερα φοβάμαι πως η Κέρκυρα μένει απ' έξω από το ίδιο της το ταξίδι.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK