"δε πουγιεται" IV

ΤΟ ΚΑΡΦΙ *

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Με πονεί το δόντι μου, μάμα.

- Για να δω... ποιό είναι;

- Εδώ πάνου η δοντούρα…, άααχ…, με πονάς!

- Κάτσε δυο λεφτά να ιδώ.

- Μη τ’ αγγίιι…ζεις! Με λάχτισες!

- Σου κουνάει;

- Ναι.

- Σούχει κάνει κουφάλα;

- Ναι!

- Μη κλαις. Σύρε στη τζία την Ανθή οπούχει ούζο, να σου δώκει μια μπουκιά, να το κρατήσεις απάνου, να σου μουλώσει ο πόνος.

- Κι έχει ούζο η τζία;

- Πρέπει νάχει, αφού επροχτές έκαμε συκομαΐδες. Θάχει.

-------------------------------------------

- Τζία έχεις ούζο να βάλω στο δόντι μου;

- Σε πονάει; Μωρή σου πρήστηκε η μαγούλα. Σούχει κάνει κατάστασις. Αμηδά θα σου κάνει τίποτις το ούζο…, να πάρε δω να βάλεις… Και πες του πατέρα σου να σε πάρει στου Κοτσή.

- Δε θέλω στου Κοτσήηη…

- Καλά, καλά, κλαίγε! Άμα δε πας στου Κοτσή δε θα γιάνεις άλλο. Μια στιγμή θα κάτσεις ακούνητη και θα σου το βγάλει.

- Δε θέλωωω…, είν’ αυτός με το καρφί.

- Το καρφί..., ποιό καρφί; κουταμάρες!

- Μου τόπε η Ρούλω! Τσήβγαλε κι αυτηνής ένα δόντι. Έχει λέει ένα καρφί καρφωμένο στο μπάγκο κι από κει δένει ένα νήμα και στην άλλη άκρια σου δένει το δόντι είπε. Αλλά τι έγινε μετά δε θυμόντανε. Πάντως τση τόβγαλε και μετά τση τρέχανε αίματα.

-------------------------------------------------

Ο Κοτσής, οινομαγειροκαφεπαντοπωλείον, εργαλεία, είδη προικός, κουρείον και βδέλλαι «ΤΟ ΚΑΡΦΙ», εσκούπισε τα χέργια του στη μπροστέλα, επήρε το νήμα, τόδεσε στο καρφί και δίπλα έβαλε λίγο μπαρούτι απόνα σκάγιο. Δύο από το καφενείο κι ο πατέρας της τρεις τ’ αρπάξανε το κοπελίτσι και το κρατούσανε ακούνητο στο σκάνιο, σκυφτό μπροστά από το καρφί. Ο Κοτσής έσκυψε να ιδεί. Τσήκλεισε τη μύτη τί δεν άνοιγε το στόμα της. Τσήδεσε γερά τη δοντούρα. Εσάρτενε, έδωκε και του Κοτσή μια δαγκασιά αλλά έξη χέργια σα κουπιά τήνε κρατάανε ακούνητη. Τήνε πέθανε μέχρι να τση το δέσει. Τση τρέχανε τα δάκρυτα σα το νερό στη σγόρνα.

Ο Κοτσής έβαλε φωτιά στο μπαρούτι.

- Αφήστε τήνε!

Το φοβισμένο κεφαλάκι της ετινάχτηκε σαν ελατήργιο προς τα πίσω, να φύγει από τη φωτιά.

Όλο αυτό ήτανε! Στην άκρη τση κλωστής εκρεμόντανε η δοντούρα. Την επήρανε όξω να πλύνει το στόμα της στη βρύση. Ο Κοτσής τσήφερε και μια κούπα μ’ αλατόνερο. Ο πατέρας της τσήπλυνε το μούτρο της πούτανε μαύρο από το μπαρούτι και την έδιωξε να πάει σπίτι. Όλο έκλαιε.

* Από τη Γιωργία.

**Φωτ. Αφών Καγκουρίδη.