Της Ουρανίας Σταυρακάκη

Μπήκα στις τάξεις το 1987. Ήμουν μόλις 21 ετών και ξεκίνησα από τα φροντιστήρια. Έχω ζήσει δύσκολες αλλά και όμορφες μέρες στην εκπαίδευση. Όμως, ας μη λέμε ψέματα: τίποτα δεν είναι πια ίδιο. Ούτε το σχολείο, ούτε οι μαθητές, ούτε οι συνάδελφοι, ούτε οι διοικούντες.

Έχει χαθεί το όραμα. Έχει χαθεί εκείνη η ζέση των λαϊκών στρωμάτων, που με αγώνες κατάφεραν να σπουδάσουν τα παιδιά τους για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή.

Το σχολείο εξελίσσεται σε αυτό που εδώ και χρόνια επιδιώκουν κάποιοι: ένα σχολείο για λίγους και εκλεκτούς. Οι υπόλοιποι θα παραμένουν, μόνο στον βαθμό που θα αποτελούν το γρανάζι που κρατά σε κίνηση τη μηχανή. Τα οράματά μας προσπαθούν να τα μετατρέψουν σε κουρελόχαρτα και να μας πείσουν πως είναι εκτός εποχής, παρωχημένα σε έναν κόσμο που απαιτεί «ευελιξία». Κι ευελιξία σημαίνει προσαρμογή με δαρβινικούς όρους.

Το νέο κύμα εκπαιδευτικών, που βγήκε μέσα από το προσοντολόγιο και από άνευρα, σχολειοποιημένα πλέον φοιτητικά χρόνια, χωρίς επαναστατικό συλλογικό πνεύμα και πολιτικές ζυμώσεις, έρχεται στα σχολεία παραζαλισμένο και προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσα στη γραφειοκρατία, την πειθάρχηση, τον προβληματισμό, τα ζόρια της επιβίωσης και την αβεβαιότητα ενός σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα. Δεν δένει με το περιβάλλον· απλώς το παρακολουθεί με μια εσωστρεφή ματιά.

Οι συζητήσεις για σωματεία, συλλογικότητες και δικαιώματα φαντάζουν πλέον παρωχημένες.

Οι παλιότεροι νιώθουμε αβάσταχτη τη ζωή στο σχολείο χωρίς ακροατές, χωρίς συνεργασία, με κομμένα τα φτερά. Νιώθουμε πως η κοινωνία μάς απαξιώνει. Ίσως άδικα καμιά φορά, αφού κι εκείνη έχει τα δικά της προβλήματα να αντιμετωπίσει.

Μου λείπουν εκείνες οι μέρες που βγαίναμε στους δρόμους και ανατρέπαμε νόμους και σχέδια. Τότε που μια μικροσκοπική συνάδελφος ξερίζωσε την αυλόπορτα, όταν καταργούσαν την επετηρίδα. Το βλέπαμε να έρχεται, να σαρώνει τα πάντα.

Τώρα σου λένε πως είναι αποκλειστικά δική σου ευθύνη αν θα δουλέψεις ή όχι. Και σήμερα βλέπουμε περίπου 20.000 αναπληρωτές να αποσύρονται από την προοπτική να εργαστούν για λίγους μόνο μήνες. Κι όμως, αγαπούσαν την εκπαίδευση. Ήθελαν να διδάξουν. Ήθελαν να εργάζονται με αξιοπρέπεια και όχι στη ζούγκλα της ανασφάλειας.

Δεν αντέχεται, όμως, η ζωή του νομά χωρίς μέλλον. Δεν φτάνουν τα χρήματα για να ζήσεις. Δεν αντέχεται άλλη μία μετακόμιση, άλλη μία βαλίτσα, άλλη μία αρχή από το μηδέν.

Και δεν είναι καθόλου δελεαστικό να κάνεις τον θηριοδαμαστή και να σε περνούν από σαράντα κύματα με πειθαρχικά και αξιολογήσεις. Να σου φορτώνουν ευθύνες για όσα δεν σου αναλογούν.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, μα δεν θα πάνε έτσι. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του λαού που διακρίνει αυτό που έρχεται και αντιδρά. Εκείνος που θα βγει από τη σειρά και θα πάει από την άλλη μεριά για να δει διαφορετικά την εικόνα. Που δεν θα ενσωματωθεί. Που δεν θα κοιτάζει μόνο τη δουλειά του. Που δεν θα φοβηθεί να πάει κόντρα στο ρεύμα και να αναζητήσει στεριά.

Αυτοί είναι η ελπίδα της εκπαίδευσης. Κι αυτή η ελπίδα είναι παντού σπαρμένη.