γράφει ο Δημήτρης Αναστασίου

Δεν γνωρίζω κιόλας πόση αξία έχει να ασχοληθεί κανείς με τον κύριο Μητσοτάκη, έναν Πρωθυπουργό και μια Κυβέρνηση που βασικά έχουν χάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση μετά τις 28 Φλεβάρη για τα Τέμπη: κανείς δεν τους πιστεύει και τελούν ουσιαστικά υπό προθεσμία μέχρι να βρεθεί από τους εντολείς τους αντικαταστάτης στην αντιλαϊκή βρωμοδουλειά τους.

Κάποια σημεία όμως που αξίζει να κρατήσουμε από τις δηλώσεις που έκανε ο απελπισμένος Κυριάκος Μ. προχτές:

– Το Υπουργείο έχει ήδη ηττηθεί, τουλάχιστον με αυτήν τη μορφή του νόμου, όπως ομολόγησε προχτές.

– Οι απειλές περί απόλυσης είναι μια περίεργη κλιμάκωση περισσότερο στόχο έχουσες την πολιτική προπαγάνδα και αυτοσυγκρότηση υπέρ ενός θρυμματισμένου κυβερνητικού μπλοκ παρά κάτι άλλο.

– Οι απειλές περί απόλυσης λογικά είναι αντισυνταγματικές και προφανώς θα προσβληθούν (και θα καταρριφθούν) άμεσα εφόσον θεσπιστούν.

– Όπως φαίνεται πλέον, η Αξιολόγηση δεν έχει τίποτε να κάνει με βελτίωση εκπαίδευσης ή κάτι τέτοιο: είναι απλά έλεγχος και φρονηματισμός, ένας εργοδοτικός/διοικητικός τσαμπουκάς ώστε μετά να περάσουν τη διάλυση του δημόσιου σχολείου. Σου έβαλε καλό βαθμό ο γαλάζιος Επιθεωρητής; Πάρε λεφτά για πετρέλαιο – βιβλία – κτλ. Τόλμησες να αντιμιλήσεις στην κυβερνητική σου διευθύντρια; Πάρε μια μετάθεση / απόλυση! Κτλ κτλ κτλ.

Καλό είναι πάντως να καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες ότι δεν μπορείς, όπως έλεγε κι ο Ταλλευράνδος, να κυβερνάς συνεχώς με την ξιφολόγχη.

Πχ αυτήν τη στιγμή, τα σχολεία έχουν απείρως σημαντικότερα προβλήματα: 50.000 κενά κάθε χρόνο, ένα γερασμένο, κακοπληρωμένο κι εξαντλημένο προσωπικό, κτίρια που χρήζουν άμεσης συντήρησης, βιβλία παρωχημένα, Προγράμματα Σπουδών ανεφάρμοστα, επιμόρφωση ανύπαρκτη κι επί πληρωμή, τεχνολογικό εξοπλισμό ξεπερασμένο (πχ οπτική ίνα άφαντη ακόμη), τμήματα υπερμεγέθη, περιεχόμενο που δεν μορφώνει, συνεχή έξοδα για γονείς, κτλ.

Είναι θλιβερό ότι αντί να ασχοληθεί με όλα αυτά τα ουσιαστικά ζητήματα, η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να επιρρίψει την ευθύνη αποκλειστικά στους εκπαιδευτικούς στοχοποιώντας τους κι ενεργοποιώντας ποιος ξέρει τι άσχημα κοινωνικά αντανακλαστικά, ίσως κιόλας γιατί τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών είναι ακόμη στοιχειωδώς ζωντανά σε μια κοινωνία που συνεχώς παρακμάζει μέσα στον ατομικισμό.

Οι δάσκαλοι και δασκάλες του ελληνικού σχολείου παλεύουμε για το καλό όλων των παιδιών όχι μόνο γιατί είναι η δουλειά μας αλλά και γιατί μόρφωση σημαίνει προκοπή του τόπου μας!

Και φυσικά δεν πρόκειται να σταματήσουμε να το κάνουμε, ό,τι και να λέει κάθε περαστικός και προσωρινός πολιτικός αστήρ…