Η μονιμότητα στο Δημόσιο δεν είναι προνόμιο – είναι θεσμική εγγύηση προστασίας από κομματικές παρεμβάσεις, υπενθυμίζουν με έμφαση δημόσιοι υπάλληλοι και εκπρόσωποι του συνδικαλιστικού κινήματος, αντιδρώντας στις πρόσφατες δηλώσεις και δημοσκοπικές "αναζητήσεις" για την ενδεχόμενη κατάργησή της.

«Επιστροφή στο 1910; Όχι, ευχαριστώ», είναι το μήνυμα που στέλνουν, καταγγέλλοντας πως το επίμαχο ζήτημα ανακινείται τεχνητά, τη στιγμή που η κοινωνία δοκιμάζεται από τη φτωχοποίηση, την ακρίβεια και την εργασιακή ανασφάλεια.

Η μονιμότητα ως ασπίδα ενάντια στον κομματισμό

Όπως τονίζεται, η μονιμότητα θεσπίστηκε το 1911 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο για να σταματήσει η πρακτική του "διορίζω-απολύω" ανάλογα με το χρώμα της εκάστοτε κυβέρνησης. Η σημερινή προσπάθεια να παρουσιαστεί η κατάργηση αυτού του θεσμού ως «μεταρρύθμιση», χαρακτηρίζεται από τους εργαζόμενους ως επιστροφή σε εποχές πελατειακού κράτους.

Η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Ν. Ροδόπης

ΘΕΜΑ: «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ 1910; ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.»

Συναδέλφισες, Συνάδελφοι,

Τις τελευταίες ημέρες, δημοσκοπήσεις και δημοσιεύματα φέρνουν στο προσκήνιο, ως μείζον πολιτικό και κοινωνικό θέμα, την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο. Λες και αυτό είναι το πρόβλημα της εποχής. Όχι η φτωχοποίηση ευρύτατων στρωμάτων της κοινωνίας. Όχι η ασφυκτική ακρίβεια. Όχι οι συνθήκες εργασιακής ζούγκλας, η αποδυνάμωση του κράτους δικαίου, η απουσία λογοδοσίας, ούτε η ανάγκη για Δικαιοσύνη που παραμένει γράμμα κενό.

Όχι. Το "πρόβλημα", λένε, είναι οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Εκεί στοχεύει η «μεγάλη μεταρρύθμιση» — μια μεταρρύθμιση που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από επιστροφή στο 1910. Σε εποχές προ Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε τους υπαλλήλους του κράτους για να βολέψει τους δικούς της. Γι’ αυτό θεσπίστηκε η μονιμότητα το 1911: ως φραγμός στον κομματικό έλεγχο και στις πελατειακές σχέσεις.

Σήμερα, εν έτει 2025, η άρση αυτής της κατάκτησης παρουσιάζεται ως πρόοδος. Την ίδια στιγμή που τα δημόσια αγαθά – υγεία, παιδεία, πρόνοια – αποδομούνται, που το κράτος ενισχύει τη μετακλητοκρατία, που ο κοινωνικός αυτοματισμός καλλιεργείται συνειδητά, εν όψει και της πρότυπης δίκης για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού. Όλα συνδέονται. Και όλα δείχνουν ένα επικίνδυνο μονοπάτι: την πλήρη ιδιωτικοποίηση, την αποδυνάμωση του δημοσίου χώρου, την υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Οι ευθύνες των συνδικαλιστικών δυνάμεων και όλων των συλλογικών θεσμών είναι ιστορικές. Δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού ούτε αποσπασματικών αντιδράσεων.

Ο μόνος δρόμος είναι η ενότητα και η αποφασιστικότητα.
Δεν αρκεί να δώσουμε τις μάχες.
Πρέπει να τις κερδίσουμε.