Με ανακοίνωσή τους, οι Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις Α’ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε. αναφερόμενες στον θάνατο της εκαπιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου επισημαίνουν την «κρίση του σχολείου» και υποστηρίζουν ότι το τραγικό περιστατικό ανέδειξε προβλήματα που εδώ και χρόνια συσσωρεύονται στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, «ο οδυνηρός θάνατος της συναδέλφου προκάλεσε ισχυρό σοκ στο εκπαιδευτικό σώμα», ενώ υπογραμμίζεται ότι το γεγονός λειτούργησε ως αφορμή για να αναδειχθεί η «αφόρητη πίεση» που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί.

Στην ανακοίνωση γίνεται αναφορά σε ζητήματα όπως η εργασιακή εξουθένωση, η αυξημένη γραφειοκρατία, οι καταγγελίες και τα πειθαρχικά, αλλά και οι δυσκολίες της σχολικής καθημερινότητας, ενώ επισημαίνεται ότι «το τραγικό γεγονός αποτέλεσε την αφορμή που ξεχείλισε το ποτήρι».

Η ανακοίνωση των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων του Α’ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Κρίση του σχολείου: Ο ελέφαντας στο δωμάτιο

(με αφορμή τον θάνατο της συναδέλφου στη Θεσσαλονίκη)

Ο οδυνηρός θάνατος της συναδέλφου εκπαιδευτικού δευτεροβάθμιας στη Θεσσαλονίκη, απόρροια εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη πριν από μία εβδομάδα, προκάλεσε ένα ισχυρό σοκ στο εκπαιδευτικό σώμα. Από την πλευρά μας, από την πρώτη στιγμή και έχοντας την πεποίθηση ότι δεν έχει καμία σημασία ότι η συνάδελφος κάθε άλλο παρά είναι ομοϊδεάτης μας, πήραμε σαφή θέση και προτείναμε το κείμενο που αποτέλεσε και απόφαση του Συλλόγου μας. Διαφωνήσαμε με την άποψη ότι  «η αναζήτηση ευθυνών ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου, στον Σύλλογο Διδασκόντων ή στους γονείς συσκοτίζει το μεγάλο πρόβλημα». Προφανώς, η αντιεκπαιδευτική πολιτική της αριστείας, της έξωσης μαθητών από το εκπαιδευτικό σύστημα και των εξεταστικών και ταξικών φραγμών αποτελεί κεντρικό παράγοντα που δημιουργεί τις συνθήκες στοχοποίησης των εκπαιδευτικών και εργασιακής εξουθένωσής τους. Από την άλλη πλευρά, μια ρομαντική, εξιδανικευμένη άποψη που εμφανίζει τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές ως ένα ενιαίο σώμα με αγαθές προθέσεις το οποίο, με κάποιο μεταφυσικό τρόπο, καταπιέζεται από κυβέρνηση-κράτος και κεφάλαιο, απέχει πολύ από τη σκληρή σχολική καθημερινότητα. Διότι ο κοινωνικός εκφασισμός, η κοινωνική βαρβαρότητα και τα κυρίαρχα πρότυπα βίας και ατομισμού δεν αφήνουν ανεπηρέαστη τη σχολική κοινότητα, αντιθέτως, εισβάλλουν εντός αυτής και διαμορφώνουν αντιδραστικές και ανταγωνιστικές συνειδήσεις σε μέρος του εκπαιδευτικού σώματος, παραβατικές συμπεριφορές στο μαθητικό σώμα και επιθετικές και κακόβουλες πρακτικές στο γονεϊκό σώμα. Δική μας δουλειά δεν είναι να κρύψουμε κάτω από το χαλί αυτή την πραγματικότητα, αλλά να την αποκαλύψουμε και να συγκρουστούμε ιδεολογικά και παιδαγωγικά με αυτές τις αντιλήψεις. Να μιλήσουμε για την κρίση του σχολείου, το οποίο συγκροτήθηκε και λειτουργεί με βάση τις κυρίαρχες εκπαιδευτικές πολιτικές.

Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα σε μία σειρά:

Η εκπαιδευτική κοινότητα συγκλονίστηκε από το γεγονός. Ο λόγος δεν είναι ότι ταυτίζεται με τις απόψεις της συναδέλφου, αλλά ότι οι εκπαιδευτικοί εξέφρασαν την αφόρητη πίεση την οποία υφίστανται, από την κυβέρνηση και το υπουργείο, από μια μερίδα γονέων και από τη σκληρή σχολική πραγματικότητα. Δηλαδή, για την αξιολόγηση, για τα χιλιάδες πειθαρχικά για την αξιολόγηση αλλά και για κάθε αιτία κι αφορμή, για το πλήθος καταγγελιών, μέρος των οποίων έχει εντελώς ιδιοτελή κίνητρα, για τον αφόρητο όγκο της ύλης σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις να γίνονται δεκάδες εργαστήρια, προγράμματα, παγκόσμιες ημέρες για κάθε απίθανο λόγο, εντελώς αποσπασματικά από το πρόγραμμα σπουδών, για τον αυξημένο αριθμό παιδιών ανά τμήμα, για τον αυξημένο αριθμό παιδιών με διαγνωσμένες ή αδιάγνωστεςδυσκολίες που μένουν ακάλυπτα μετά τη δραστική μείωση των παράλληλων στηρίξεων,για την επικινδυνότητα των σχολικών κτιρίων. Εξέφρασαν την οργή τους για την απίστευτη απαξίωση των μισθών πείνας, για τις συνεχείς απαξιωτικές δηλώσεις και τη στοχοποίησή τους από κυβερνητικά στελέχη, για τον αυταρχισμό και τον κυνισμό στελεχών εκπαίδευσης, για την δουλειά ως τα 62 ή ως τα 67 (!!), για την πραγματικότητα που βιώνουν ορισμένες ομάδες εκπαιδευτικών, πχ οι νηπιαγωγοί με το αυξημένο ωράριο και τη συνεχή εργασία χωρίς διάλειμμα, για την αδιανόητη αύξηση της γραφειοκρατίας, για το 24ωρο των email που απαιτούν σε ασφυκτικά deadlines απάντηση για κάθε πιθανό και απίθανο ζήτημα. Όλα αυτά αποτελούν παράγοντες της εργασιακής εξουθένωσης, της απίστευτης κούρασης που αισθάνονται πλέον στους ώμους τους οι εκπαιδευτικοί της πράξης.

Η αντιπαράθεση στο διαδίκτυο γύρω από τις ακριβείς συνθήκες θανάτου της συναδέλφου ή γύρω από τις απόψεις που είχε εκφράσει δεν οδηγούν πουθενά. Επαναλαμβάνουμε, το τραγικό γεγονός αποτελεί την αφορμή που ξεχείλισε το ποτήρι.

Από την πρώτη στιγμή που υπήρξαν αναρτήσεις από το περιβάλλον της θανούσης, ορθώθηκε ένα ογκώδες κύμα ηθικού πανικού το οποίο μέσα σε λίγα 24ωρα επέβαλε τη δική του ατζέντα. Διαβάσαμε και ακούσαμε σε εκπομπές με ακροδεξιούς δημοσιογράφους και πρώην αστυνομικούς επαγγελματίες πανελίστες, απίστευτους χαρακτηρισμούς για τους μαθητές. «Ούγκανοι», «τσογλάνια», «τσογλανοκρατία», «κολόπαιδα», «σφαλιάρες» που πρέπει να πέσουν και άλλα τέτοια, «σχολείο ατιμωρησίας», από νοσταλγούς του ένδοξου παρελθόντος που υποτίθεται θα ήθελαν ένα σχολείο πιο πολιτισμένο. Στην πραγματικότητα ένα σχολείο-φυλακή. Είναι οι ίδιοι παραβατικοί τύποι που έρχονται με τσαμπουκά στη νηπιαγωγό και απαιτούν το ανήλικο μεγαλύτερο παιδί τους να παραλαμβάνει το νήπιο, στη δε άρνηση της νηπιαγωγού απαντούν με το γνωστό ξέρεις-ποιος-είμαι-εγώ; Ξεχνούν να μας πουν τι συμβαίνει στα εξαιρετικά αυστηρά σχολεία των ΗΠΑ όπου κάθε τρεις και λίγο μπουκάρει ένας μαθητής με όπλο και σκοτώνει συμμαθητές του και εκπαιδευτικούς. Το σημερινό σχολείο άλλωστε είναι και δικό τους έργο.

Τι πρέπει να κάνουμε;

Για αρχή, να οργανώσουμε μία παναττική συγκέντρωση, ίσως στην Περιφερειακή Διεύθυνση Αττικής άμεσα. Όπως έκαναν και οι συνάδελφοι στη Θεσσαλονίκη. Τι διεκδικούμε, χωρίς την αυταπάτη ότι το δομικό πρόβλημα θα λυθεί από τη μια μέρα στην άλλη:

Κατάργηση της πλατφόρμας Bullying, η οποία αποδεδειγμένα δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποσχόταν να λύσει. Η βροχή καταγγελιών γονέων κατά εκπαιδευτικών και παιδιών, στη συντριπτική πλειοψηφία τους αστήρικτες, απέδειξε ότι η πλατφόρμα αξιοποιείται ως εργαλείο εκβιασμού, εκφοβισμού και στοχοποίησης από μια μειοψηφική ομάδα γονέων. Αξιοποιείται δηλαδή ως μια πλατφόρμα άσκησης bullying! Απόσυρση των πειθαρχικών και κατάργηση του νέου πειθαρχικού και της αξιολόγησης.

Απόσυρση της Ψηφιακής Πλατφόρμας για την Αξιολόγηση των Σχολικών Μονάδων Eduquality από γονείς και μαθητές με την οποία το Υπουργείο επιχειρεί να διασπείρει έναν διάχυτο φόβο και να παραδώσει το εκπαιδευτικό σώμα στις ορέξεις του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Να σταματήσει άμεσα η προσαγωγή ή η πρόσκληση σε αστυνομικά τμήματα διευθυντών/ντριών και προϊσταμένων νηπιαγωγείων εξαιτίας καταγγελιών γονέων για πειθαρχικά ζητήματα. Η πρακτική να πηγαίνει πάνοπλο απόσπασμα σε σχολείο  για να συλλάβει την «κακούργα» διευθύντρια εν ώρα λειτουργίας του σχολείου και μπροστά σε όλα τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς αποτελεί διασυρμό του κλάδου. Να περιοριστεί σε περίπτωση κακουργημάτων και μόνο. Ίδρυση κοινωνικών υπηρεσιών. Αύξηση των μισθών και των διορισμών, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης.

15 παιδιά στο τμήμα. Μείωση της ύλης και κατάργηση προγραμμάτων (π.χ. δεξιοτήτων, ενεργού πολίτη κλπ) ασύνδετων με το πρόγραμμα. Μείωση ωραρίου νηπιαγωγών και εξίσωση όλων με τη βθμια.

Ουσιαστική στήριξη των μαθητών εκτός σχολείου με δωρεάν ψυχοκοινωνικήυποστήριξη, ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες, υπηρεσίες που προάγουν την τέχνη και την κριτική σκέψη, σχολές γονέων, υλικοτεχνική υποστήριξη.

Ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες και  υποστήριξη σε κάθε σχολείο, όπως και νοσηλευτική υπηρεσία ανάλογα με τις ιατρικές ανάγκες των μαθητών. Έγκαιρη γνωμάτευση και υποστήριξη των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή/και αναπηρίες.

Εξατομικευμένη ενίσχυση των σχολικών μονάδων με εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής και ΕΒΠ ανάλογα με τις διαγνωστικές εκθέσεις των ΚΕΔΑΣΥ.