ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΕΝ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΝΙΚΑ!

Μια πρώτη μεγάλη ιστορική νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος έναντι του πογκρόμ διώξεων, που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ, είναι οι πρώτες αποφάσεις απαλλαγής των συναδέλφων/ισσών που διώκονταν για τη συμμετοχή τους στην απεργία αποχή στην Αν. Μακεδονία Θράκη (κοινοποίηση απόφασης την Τετάρτη 22/7/2026, εκδίκαση την 5η/6/2026).
Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ παρά το ότι αρχικά θεώρησαν ότι “είχαν να κάνουν” με έναν εύκολο στόχο, βρέθηκαν να αναμετρώνται με έναν δύσκολο αντίπαλο, που δεν σήκωσε τη λευκή σημαία της υποχώρησης και της ήττας. Αντίθετα, βρέθηκαν μπροστά σε ένα μέτωπο εκπαιδευτικών που με τα σωματεία τους έγιναν ο βραχνάς του ΥΠΑΙΘΑ.
Επιστράτευσαν όλα τα μέσα που διέθεταν για να κάμψουν την αντίσταση των εκπαιδευτικών. Ξεκινώντας με το καρότο: Λέγοντας ότι η αξιολόγηση είναι μια τυπική διαδικασία, ότι δεν είναι τιμωρητική, ότι αν κάποιος είναι καλός δεν έχει να φοβάται κάτι, ότι με την αξιολόγηση θα βελτιωθεί το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί… Πέρασαν γρήγορα στο μαστίγιο, προσφεύγοντας στα δικαστήρια αλλεπάλληλες φορές για να βγάλουν την α-α παράνομη, διασπείροντας ψεύδη, ακόμα και με εγκυκλίους στελεχών του ΥΠΑΙΘΑ, ότι η α-α δεν είναι σε ισχύ, με τον πρωθυπουργό στις οθόνες να δηλώνει ότι όσοι δεν αξιολογούνται από θέση αρχής δεν έχουν θέση στην εκπαίδευση, με απειλές, πιέσεις, εκφοβισμό από συμβούλους και διευθυντές, που μέχρι και για ποινικές διώξεις έκαναν λόγο και φυσικά με την άρνηση από ΔΙΔΕ και ΔΙΠΕ να μονιμοποιήσουν τους νεοδιόριστους μετά την παρέλευση της διετίας (της λεγόμενης περιόδου δοκιμότητας). Και παρά το ότι έστελναν βροχηδόν τα “ραβασάκια” των πειθαρχικών, προσδοκώντας υποχώρηση των 2.500 εκπαιδευτικών που συνέχιζαν την απεργία αποχή μέσα στο καλοκαίρι του 2025, θέσπισαν το νέο πειθαρχικό νόμο για να φτάσουν το καλοκαίρι του 2026 να πέσουν τελείως οι μάσκες με την προσπάθεια να περάσουν την αξιολόγηση στο σύνταγμα και να τη συνδέσουν με την άρση της μονιμότητας!
Από τον Γενάρη του 2026 – οπότε ξεκίνησαν είτε οι κλήσεις σε απολογία είτε η εκδίκαση των πειθαρχικών στην Τρίπολη, μετά στην Κομοτηνή, την Θεσσαλονίκη και την Λαμία – οι “αδέκαστοι” δικαστές έφτασαν να ρωτούν τις προθέσεις των διωκόμενων σε σχέση με την αξιολόγηση στο μέλλον, αποδεικνύοντας ότι οι διώξεις έχουν πολιτικό και ιδεολογικό χαρακτήρα!
Όμως το σθένος και η αντοχή του εκπαιδευτικού κινήματος οφείλεται και στο ότι υπάρχει πλέον το βίωμα. Η εκπαιδευτική κοινότητα βλέπει να αμφισβητείται το “δικαίωμα των δικαιωμάτων” των εργαζόμενων, το δικαίωμα στην απεργία. Βλέπει συναδέλφους να διώκονται γιατί φώναξαν ένα σύνθημα, ως ταραξίες, γιατί δημοσιοποίησαν κενά, γιατί έγραψαν ένα άρθρο κριτικής προς την εκπαιδευτική πολιτική, γιατί τους χρεώνεται ότι έπεσε το ταβάνι του σχολείου τους ή γιατί δεν πήγαν με τα νερά των προϊσταμένων. Πλέον είναι σαφές ότι αξιολόγηση σημαίνει κατηγοριοποίηση, ότι είναι ταυτόσημη με την ιδιωτικοποίηση, την εμπορευματοποίηση, τους ταξικούς φραγμούς, την αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις. Ότι η αξιολόγηση δομικά – από θέση αρχής που λέει και ο Μητσοτάκης – συνδέεται με την καταβαράθρωση του δημόσιου σχολείου και το χτύπημα του των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Και δεν βελτιώνεται. ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ!!
Δεν τόλμησαν!!! Η πρώτη απόφαση απαλλαγής των διωκόμενων συναδέλφων βγήκε παρά την εισήγηση να επιβληθούν ποινές στέρησης 3 μισθών, με το σκεπτικό της δικαιολογημένης αδυναμίας των διωκόμενων να αξιολογήσουν τη νομιμότητα της απεργίας αποχής που έχουν προκηρύξει τα συνδικαλιστικά όργανα. Είναι μια πολιτική απόφαση που θέλει να σώσει το κύρος της κυβέρνησης και του ΥΠΑΙΘΑ που έχουν βρεθεί σε αδιέξοδο και με τον κίνδυνο ενός καινούριου γύρου αγωνιστικών διεργασιών απόρριψης της αξιολόγησης και όσων φέρνει μαζί της.
Οι εκπαιδευτικοί δεν πλανώνται!!! Καταλαβαίνουν πλέον ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο κι ότι συλλογικά, με τα σωματεία, υπάρχει ανάγκη η απεργία αποχή να συνεχιστεί να επαναπροκηρυχτεί σε περίπτωση που βγει παράνομη ή αλλάξει το αξιολογικό πλαίσιο, ότι ο αγώνας χρειάζεται να ενταθεί με απεργιακή κλιμάκωση, για την κατάργηση όλων των νόμων για την αξιολόγηση (4692/20 και 4823/21) και το μπλοκάρισμα της συντηρητικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.
Μπορεί το 22ο Συνέδριο να έληξε χωρίς ένα αγωνιστικό πρόγραμμα δράσης – αντίστοιχο με την αναγκαιότητα της περιόδου και της επίθεσης που δεχόμαστε. Μπορεί όλες οι άλλες παρατάξεις – “ταξικού” και κυβερνητικού συνδικαλισμού – να στάθηκαν απέναντι από την αγωνιστική πρόταση των Παρεμβάσεων που μιλούσαν για πολύμορφο αγώνα με συγκεκριμένα βήματα, διάρκεια και προοπτική, αλλά η λύση θα δοθεί στους δρόμους του αγώνα! Με τη συσπείρωση στα πρωτοβάθμια σωματεία, την ενίσχυση της συμμετοχής και της συλλογικότητας!Είμαστε εδώ και συνεχίζουμε… Μέχρι τη νίκη!!!