«Το πρώτο προαπαιτούμενο είναι η αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών και η επιστροφή σε πνεύμα αυτοθυσίας που ο Ευρωπαίος θα έχει μέσα στη συνείδησή του, ότι μπορεί να χρειάζεται να θυσιαστεί για να υπερασπίσει τα δικαιώματα τα οποία απολαμβάνει. Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία. Οι ΗΠΑ είναι εθισμένες σε αυτό το θέαμα».

Ν. Δένδιας , Υπουργος Αμυνας Ελλάδας

“το καλοκαίρι που πέρασε «ίσως ήταν το τελευταίο ειρηνικό για την Ευρώπη”.

Μπ. Πιστόριους, υπουργός Άμυνας Γερμανίας

Οι παραπάνω δηλώσεις είναι προφανές ότι επιχειρούν να στήσουν ένα σκηνικό πολέμου και να προϊδεάσουν τους λαούς και τη νεολαία για ένα τέτοιο ενδεχόμενο! Είναι , όμως, χρήσιμο να εξετάσουμε ποιοι είναι οι αποδέκτες αυτών των ανατριχιαστικών προβλέψεων, ποιοι καλούνται να συμφιλιωθούν με τον όλεθρο και να θεωρήσουν κανονικότητα την πολεμική φρίκη.

Πρόκειται για τη γενιά που γεννήθηκε εκεί, στην ρωγμή του χρόνου, 1990, στο «τέλος της ιστορίας», τότε που η επανάσταση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο ερείπια ενός μισογκρεμισμένου τείχους, τότε που η ελευθερία –της αγοράς- είχε νικήσει, τότε που τέλειωνε οριστικά η τριλογία των παγκόσμιων πολέμων (πρώτος, δεύτερος, ψυχρός), στην εποχή των μεγάλων υποσχέσεων. Μια γενιά που μεγάλωσε σε σχολεία αρένες για άλογα κούρσας. Μια γενιά που δεν χάρηκε το παιχνίδι , γιατί η ζωή της ήταν διάβασμα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, δεξιότητες, ξανά διάβασμα, εξετάσεις, διαγωνίσματα, άγχος, κλάματα, φορτωμένες τσάντες. Μια γενιά που μεγάλωνε με το όνειρο να γίνει γιάπης που θα δούλευε λιγότερο από τους γονείς της και τους παπούδες της.

Κι όταν ενηλικιώθηκε και μπήκε στα πανεπιστήμια και τα μεταπτυχιακά, δέχτηκε το διαμπερές τραύμα της δολοφονίας του Αλέξη. Και ύστερα ήρθαν τα μνημόνια! Όλα τα όνειρα , όλες οι θυσίες τεμαχισμένες στις χωματερές. Βγήκαν από τις σχολές σαν τρομαγμένα παιδιά και συνάντησαν υποκατώτατους μισθούς, διαλυμένα νοσοκομεία, ξεπουλημένο εθνικό πλούτο, σκισμένα εργασιακά δικαιώματα, φασίστες να γυρίζουν στους δρόμους και να σκοτώνουν αδέρφια τους, ρημαγμένη αγορά εργασίας, ανεργία, φοροληστείες και χαράτσια, αστέγους, μισθούς που καταβάλλονταν αν κι εφόσον, ένα κίνημα ξεπουλημένο από την πρώτη φορά Αριστερά. Οι παρέες τους διαλύθηκαν, άλλος στην Αμερική, άλλος στην Αγγλία, άλλος στην Σλοβακία, άλλος στην Τσεχία, άλλος στην Γερμανία, άλλος στη Σουηδία, άλλος στα καράβια.

Κι ύστερα ήρθε η πανδημία. Τα νιάτα τους κλειδώθηκαν μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα. Τα λεφτά για νοσοκομεία και ΜΜΜ φαγώθηκαν, οι νεκροί αυξάνονταν, αλλά ήμασταν καλύτερα από το Βέλγιο, για λίγο, μετά δεν ήμασταν καλύτερα από κανέναν. Ο ιός περνούσε όταν ήταν να πάνε στις δουλειές τους κι όταν

έρχονταν οι τουρίστες κι εμφανιζόταν ξανά όταν γύριζαν σπίτι, όταν ήθελαν να δουν τον άνθρωπό τους, όταν ήθελαν να χαιρετίσουν τους γονείς τους. Στα περιφερειακά νοσοκομεία δε σώθηκε κανείς, δεν έβαλαν ούτε ένα λεωφορείο παραπάνω, οι διάδρομοι έγιναν εντατικές κι η αστυνομία γύριζε στους δρόμους να σπάσει στο ξύλο όποιον έβγαινε να πάρει μια ανάσα αντίστασης. Βυθίστηκε ο κόσμος στο σκοτάδι, τυφλώθηκε.

Τέλειωσε κι η πανδημία και ήρθε η ώρα να πληρωθούν τα σπασμένα, γιατί η κρίση του συστήματος είναι εδώ παρούσα. Τώρα βλέπουν νέους πολέμους, νέα προσφυγιά , είδαν εμφυλίους , είδαν απειλές για πυρηνικά ολοκαυτώματα , είδαν σε live εικόνα τη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού. Η μια χώρα μετά την άλλη είτε βυθίζεται στο χάος του πολέμου είτε μεταφέρεται –με δημοκρατικές διαδικασίες βεβαίως βεβαίως- στο νεοφασιστικό τόξο.

Κι έρχονται αυτοί που όταν ήταν παιδιά τους προετοίμαζαν για άλογα κούρσας, που όταν έγιναν φοιτητές , τους σκότωσαν το μέλλον, που όταν βγήκαν στην δουλειά, τούς έστειλαν στο εξωτερικό και τους έκαναν σκλάβους σε σύγχρονες φάμπρικες, που όταν τριαντάρισαν τους πέταξαν σε μια φτώχεια που δεν τελειώνει, σε μια πείνα που απλώνεται σαν χολέρα, αυτοί ντε που τους πατάνε το κεφάλι με το πόδι τους, που τους αρμέγουν όσο τριγυρνάνε ζωντανοί νεκροί σε μποτιλιαρισμένους δρόμους, αυτοί που ζούνε σε βίλες εκατομμυρίων, που κινούνται με υπερπολυτελή αμάξια και κότερα, που κάνουν πάρτι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, που ένα γεύμα τους κοστίζει όσο ο ετήσιος προϋπολογισμός , που πνίγονται στις κόκες με τα κουστουμάκια της τελευταίας λέξης της μόδας να τους πουν τι; Να πεθάνουν λέει, να εθιστούν στους τάφους λέει, να φάνε σφαίρες στο κεφάλι, λέει, για να κάνουν πολέμους, λέει. Και μετά να τους βάλουν μια σημαία στο φέρετρο, την ελληνική ή της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ. Δίνουν κι επιλογή. Να πεθάνουν για να μοιράσουν τα πετρέλαια και τα φυσικά τους αέρια.Να σκοτωθούν για τα τρυπάνια της EXXON και της μετατροπή της χώρας σε ένα γιγαντιαίο βενζινάδικο των ΗΠΑ αμερικανικού LNG- ενεργιακό κόμβο το λένε- έτσι έλεγαν την Ουκρανία, τις χώρες στη Μέση Ανατολή που μπήκαν στο κέντρο των πολεμικών αναμετρήσεων και διαμελίστηκαν, πλήρωσαν το τίμημα με εκατομμύρια, νεκρούς, πρόσφυγες. Η αναγωγή των ΗΠΑ σε επιδιαιτητή του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού μπορεί να φέρει πιο κοντά τον πόλεμο, ανάλογα που θα γείρουν τα συμφέροντα της. Πρέπει να προετοιμαστούν για να σκοτωθούν για τους ανταγωνισμούς, τους εθνικισμούς και τον μλιταρισμό. Και εν τω μεταξύ πρέπει στο όνομα της κούρσας των εξοπλισμών του rearm Europe να ανεχθούν τη φτώχεια, την λεηλασία των κοινωνικών αγαθών, να σιωπήσουν, να σκύψουν το κεφάλι, γιατί δαιφορετικά θα αντιμετωπίσουν τις ορδές των δυνάμεων καταστολής, τις διαγραφές τους από τα Πανεπιστήμια, τις απολύσεις. Γιατί κι αν δεν πεθάνουν μετά να γίνουν ξανά σκλάβοι στα εργοστάσια και στη βιομηχανία τους. Τόσο ξεδιάντροπα το είπαν, τόσο ανοιχτά.

Ακούστε, όμως, τι γίνεται. Όντως η ιστορία πολλές φορές έχει γραφτεί έτσι, άλλα κάποιες φορές έχει γραφτεί κι αλλιώς. Εσείς έχετε να χάσετε τα πάντα, εμείς μόνο τις αλυσίδες μας. Θα σας σαρώσουμε και θα λευτερωθούμε. Το έχουμε ορκιστεί στα παιδιά μας, στους αγέννητους, στα ζώα, στα φυτά, στις θάλασσες, τους προγόνους μας, στους αντάρτες και στους ποιητές μας.Γιατί στις καμπές της ιστορίας,αυτές που φοβάστε, ο λαός και η νεολαία έχουν βγει στο προσκήνιο έχουν σαρώσει και ανατρέψει τα σχέδια σας. Εμείς θα συμβάλουμε σε αυτό!