Αντί να προετοιμάζεται ο κλάδος καιρό τώρα σε μία προοπτική ενός κεντρικού απεργιακού αγώνα στην ουσία αφοπλίζεται με την αυταπάτη των νόμιμων μορφών αγώνα και η απεργία αποχή αποδεικνύεται αναγκαία μεν αλλά ανεπαρκής, προκειμένου να σηκώσει το βάρος της κυβερνητικής επίθεσης

Διαβάζοντας την πρόταση στη Γενική Συνέλευση των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών (ΑΣΕ) πολλές σκέψεις μπορεί να κάνει κανείς αλλά μία είναι αυτή που κυριαρχεί.

Εντάξει μπορεί και να ξεπεράσουμε την προσπάθεια να φανεί η “δραματική” κατάσταση της εκπαίδευσης που ορίζεται από το λεκτικό σχήμα “αντί να κάνει η κυβέρνηση αυτά... κάνει άλλα”. Ας δεχτούμε πως η ΑΣΕ θέλει να απευθυνθεί στο μέσο δεξιό ψηφοφόρο και να τον πάρει με το μέρος του.

Ακόμη μπορεί και να ξεπεράσουμε το αμάρτημα ότι δεν υπάρχει κεντρική  αιχμή στις διεκδικήσεις. Υπήρξαν και χειρότερα πλαίσια στο παρελθόν με ατέλειωτες χαρταπιές αιτημάτων....

Φαίνεται ότι οι ατέλειωτες αντεπιθέσεις στις κυβερνητικές πολιτικές δεν ήταν και τόσο παραγωγικές.

Δεν μπορεί όμως να μην επισημάνει κανείς -ακόμα και ο πιο καλόπιστος προς την ΑΣΕ και το χώρο της- την παντελή απουσία μιας παραγράφου στο κείμενο για την αξιολόγηση αλλά κυρίως την εξαφάνιση κάθε αιτήματος -στο σκέλος των αιτημάτων- για την κατάργηση της!

Δηλαδή στα απλοελληνικά το πεδίο που έγινε η μεγαλύτερη αντιπαράθεση εκπαιδευτικών-κυβέρνησης τα τελευταία τέσσερα χρόνια απλά δεν έχει καμία θέση στο πλαίσιο της ΑΣΕ.

Μόνο μια εξ... αντανακλάσεως αναφορά υπάρχει ενάντια στις διώξεις “αυτών που αντιστάθηκαν στην αντιεκπαιδευτική (sic) αξιολόγηση”!

Η απομείωση της σημασίας που έχει η πάλη ενάντια στην αξιολόγηση, που σωστά έχει οριστεί ως ένα πολυεργαλείο για την επίθεση στα δικαιώματα των εκπαιδευτικών (αλλά και των μαθητών-εργαζόμενων γονιών!) έχει τη... σημασία της.

Αποδεικνύει περίτρανα γιατί κινήθηκε όπως δεν... κινήθηκε πχ η αντίστοιχη ΑΣΕ στην ΕΛΜΕ Πειραιά (υπάρχει βίντεο όπου ο Πρόεδρος της ΕΛΜΕ ενώ έχει μπροστά του διωκόμενο αναφέρει τα πάντα στην τοποθέτηση εκτός των πειθαρχικών διώξεων!), εξηγεί γιατί μαζί με τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις και η ΑΣΕ στοιχήθηκε πίσω από την υπεράσπιση της νομιμότητας της απεργίας αποχής κατηγορώντας και κριτικάροντας όσους μιλούσαν για τα επερχόμενα πειθαρχικά ως κινδυνολόγους κλπ. Εξηγεί γιατί ακόμα και στην τελευταία μεγάλη απεργία η πρώτη συγκέντρωση δεν καλούνταν έξω από το Πειθαρχικό αλλά στο κέντρο της Αθήνας (μέχρι που οι διαδηλωτές “επέβαλλαν” στην πράξη με την πορεία τους τη συνένωση των δύο συγκεντρώσεων).

Ακόμα και τώρα που η κυβέρνηση με την αλλαγή σύνθεσης των Πειθαρχικών και την δυνατότητα εξ αποστάσεως συνεδρίασης δείχνει ότι θέλει να επιταχύνει την καταστολή, τίποτε δεν φαίνεται να διαταράσσει την απεργιακή αταραξία της.

Κρυμμένη πίσω από την απεργία της 28ης του Φλεβάρη απωθεί την κλαδική απεργία για τα αιτήματα του κλάδου (γενικώς) τον Μάρτη .

Δηλαδή ζήσε... Μάρτη μου ενώ το ίδιο διάστημα ο κυβερνητικός κλοιός θα σφίγγει με στόχο “οικειοθελώς” να σπάσουν συνάδελφοι και να δεχτούν να αξιολογηθούν (όσο “οικειοθελώς “ ήθελαν να αξιολογηθούν συνάδελφοι στο προηγούμενο διάστημα που σύμφωνα με τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις και την ΑΣΕ εκεί τα συνδικαλιστικά όργανα δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι...).

Η ΑΣΕ δυστυχώς σε σύμπνοια με τις καθεστωτικές δυνάμεις και ας τις κριτικάρει εξωτερικά δεν μπορεί να εννοήσει άλλο δρόμο πέραν αυτό της νομιμότητας.

Αλλά τι θα είναι νόμιμο και “συνταγματικά κατοχυρωμένο” τώρα πια καθώς η διαδήλωση, η απεργία, η έκφραση άποψης επιχειρείται να μπουν στον γύψο;

Για να επαναλάβουμε το σχήμα που χρησιμοποιεί η ΑΣΕ κριτικάροντας την κυβέρνηση: Αντί να προετοιμάζεται ο κλάδος καιρό τώρα σε μία προοπτική ενός κεντρικού απεργιακού αγώνα στην ουσία αφοπλίζεται με την αυταπάτη των νόμιμων μορφών αγώνα και η απεργία αποχή αποδεικνύεται αναγκαία μεν αλλά ανεπαρκής, προκειμένου να σηκώσει το βάρος της κυβερνητικής επίθεσης.

Που θα συνεχιστεί και θα ενταθεί αν δεν βρει απέναντι της ένα ικανό απεργιακό αντίβαρο!

ΥΓ Να μην βαρύνουμε άλλο την τοποθέτηση για αναλύσεις σχετικά με το “άλλο σχολείο” και την “άλλη αξιολόγηση” που υπάρχουν σε μακροσκελείς τοποθετήσεις του πολιτικού φορέα του χώρου της...

*Ο Δημήτρης Μάνος είναι Νηπιαγωγός, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών