Με τον Πάνο Ρούτσι… ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!

Ζωή Κιούρκα - kosmodromio.gr

Εικοσιτρείς ημέρες, γίναμε όλοι μάρτυρες από τη μια ενός λαού σε εγρήγορση, και από την άλλη ενός συστήματος εξουσίας σε πανικό.

Εικοσιτρείς μεγάλες μέρες και νύχτες μετά την έναρξή της, αργά το απόγευμα της βροχερής Τρίτης 07/10/2025, δίνει τέλος στην απεργία πείνας του ο εμβληματικός πατέρας Πάνος Ρούτσι. Μετά την παραλαβή των επίσημων διαβεβαιώσεων που κάνουν δεκτά τα αιτήματά του, όπως ανακοίνωσε ο ίδιος, καλεί σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα την επόμενη μέρα, τον κόσμο που όλο αυτό το διάστημα ήταν δίπλα του, για να χαρούν μαζί του αυτή τη νίκη.

Εικοσιτρείς ημέρες μια κοινωνία με κομμένη την ανάσα κράτησε ανελλιπώς το βλέμμα της στραμμένο στον Πάνο, με συμπόνια και αγωνία. Στάθηκε δίπλα του με αλληλεγγύη, συμβολικά, πνευματικά, ηθικά, φυσικά και υλικά. Ημέρα και νύχτα, με λιοπύρι και πυκνή καταιγίδα, η καρδιά της Ελλάδας χτυπούσε στο όμορφο «τσαντίρι» της Ανθρωπιάς, στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, στην πλατεία Συντάγματος, όπου ο ηρωικός πατέρας του δολοφονημένου Ντένις, έδωσε αγώνα ζωής και θανάτου για το αυτονόητο: αλήθεια και δικαιοσύνη.

Εικοσιτρείς ημέρες, γίναμε όλοι μάρτυρες από τη μια ενός λαού σε εγρήγορση, και από την άλλη ενός συστήματος εξουσίας σε πανικό. Παρακολουθήσαμε το τελευταίο να δίνει μάχη με νύχια και με δόντια σε μια έσχατη προσπάθεια να σώσει ό,τι απέμεινε από την ανεπανόρθωτα εκτεθειμένη υπόληψή του. Μετά από αήθεις και σχεδόν κωμικές προσπάθειες σπίλωσης του αγώνα του πατέρα-απεργού πείνας, ερασιτεχνικές μανούβρες αποπροσανατολισμού και «διακριτικά σινιάλα» προς την «ανεξάρτητη» δικαστική εξουσία, οι εξουσιαστές αναγκάστηκαν να «παραδώσουν τα όπλα» στην οικογένεια Ρούτσι και στους συγγενείς των θυμάτων του μεγάλου κρατικού εγκλήματος των Τεμπών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι δημιουργούν κλοιό προστασίας γύρω από τον, απροσμέτρητης ευγένειας και μεγαλοσύνης, τραγικό πατέρα Ρούτσι. Ο κόσμος που περιβάλλει αδιάκοπα με στοργή τον άνθρωπο που σήκωσε αυτές τις 23 μέρες όλο το βάρος της ύβρεως που έχει πέσει πάνω από ολόκληρη την κοινωνία, τον συναισθάνεται, τον συμπονά, είναι μαζί του. Αυτός ο κόσμος, μαζί με τον Πάνο, την Μιρέλα και τον Κρις, θέλει απλώς να μάθει την αλήθεια. Θέλει δικαιοσύνη και οξυγόνο.

Απέναντι τους; Θεοί και δαίμονες: διαπλεκόμενο κράτος και μαφίες μαζί με τα δικά τους μέσα μαζικής ενημέρωσης επιστρατεύουν τεχνικές κατασκευής μιας τοξικής και ομιχλώδους ατμόσφαιρας. Η επιχείρηση «διαχείριση κοινής γνώμης» λαμβάνει χώρα: αυτοαναιρούμενες συκοφαντίες παράγονται και αναπαράγονται, δικονομικές προθέσεις διαμηνύονται για να αυτοαναιρεθούν κι αυτές στην πράξη. Τα βέλη ρίπτονται βεβαίως γι’ άλλη μια φορά και κατά των λειτουργών υγείας που εθελοντικά περιθάλπτουν τον απεργό, με κεντρικό πρόσωπο την κ. Όλγα Κοσμοπούλου, ειδική Παθολόγο-Λοιμωξιολόγο του Εθνικού Συστήματος Υγείας και εκλεγμένο μέλος της ΕΙΝΑΠ.

Στο ευρύτερο πλαίσιο

Ανεξάρτητα από το αν κανείς θεωρεί ότι ο καπιταλισμός και η αστική δημοκρατία δεν λειτουργούν υπέρ του απλού ανθρώπου και των αναγκών του, ακόμα κι έτσι έχουν κάποιους κανόνες που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ακολουθούν. Δυστυχώς αυτό αποδεικνύεται ένας ευσεβής πόθος. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: όταν κάτι ανήκει σε κάποιους ιδιώτες, οι οποίοι έχουν ως στόχο το κέρδος, γιατί να ενδιαφέρονται αυτό που προσφέρουν να λειτουργεί καλά για τον πολίτη; Και γιατί να το προσφέρουν δωρεάν ή σε κάποιο λογικό κόστος; Στο πονεμένο παρόν (εδώ και καιρό) ο νόμος του κράτους, που μεταχειρίζεται τον άνθρωπο σαν κάτι αναλώσιμο, λέει:

«Κάτσε στην άκρη, μη μιλάς, μη μας χαλάς τις δουλειές μας» και συνεχίζει να διαχειρίζεται κρατικές υποδομές και χρήμα κατά το δοκούν, ως λάφυρα που κερδήθηκαν με «σκληρή δουλειά», καταπατώντας το Σύνταγμα και «νομοθετώντας» παράνομα. Όπως περίπου κάνει εδώ και 30 μήνες με τους συγγενείς των θυμάτων Τεμπών.

Το παραπάνω βρίσκει την εφαρμογή του σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της καθημερινής επαφής πολιτών με υπηρεσίες του κράτους (πολλές εξ αυτών στα χέρια ιδιωτών) -ή με ιδιωτικές υπηρεσίες ιδιοκτητών που κάνουν μπίζνες με το κράτος. Από το κάρδο βέβαια δε λείπει η Ελληνική Αστυνομία, που συχνά φροντίζει να κρατάει τα μπόσικα της κατάστασης, καταστέλλοντας κατά κανόνα τον φουκαρά, τον φτωχό, τη μετανάστρια, το διαφορετικό, το αγωνιστικό, την ίδια ώρα που έχει καταφανεί ότι διαθέτει σώμα από το σώμα της κρατικής και παρακρατικής διαφθοράς και διαπλοκής. Παράλληλα, μέσα σε μια κοινωνία που βράζει, η οργή, τα νεύρα, η ένταση αλλά και η κατανόηση, η συζήτηση και η αλληλεγγύη συνθέτουν τις εικόνες διαφορετικών ποιοτήτων και δυναμικών μιας νέας κοινωνίας που διαμορφώνεται.

Είναι τυχαίο άραγε που μέσα σε αυτό το τοπίο, η εξουσία στοχοποιεί τα πιο χρήσιμα και δυναμικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, όπως τους γιατρούς του ΕΣΥ και την κυρία Κοσμοπούλου; Ή μήπως είναι άξιο επαίνου το γεγονός ότι ένας υπουργός υγείας μεταχειρίζεται τις δομές του ΕΣΥ ωσάν Αγάς το τσιφλίκι του, στερόντας δυναμικό άκριτα κι ανώφελα από τη δημόσια Υγεία με τις λιγοστές της δυνάμεις;

Το «τσαντίρι» και οι «εκφράσεις της υπόγας»

Στον δημόσιο λόγο των ημερών ανακυκλώνονται, εκτός των άλλων, και οι κατηγορίες για «ασέβεια» και «αγένεια» που καταδικάζονται ως «εκφράσεις της υπόγας», ενώ έχει αναστηθεί και το «πρόβλημα» του «λαϊκισμού».

Τα γεγονότα που βιώνουμε τις τελευταίες 23 ημέρες μπορούν να οδηγήσουν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα για την πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα: Όταν διεκδικείς θα τιμωρείσαι. Είτε πρόκειται για συκοφαντία και αθέμιτη στοχοποίηση, κιτρινισμό, παραβίαση της ιδιωτικότητας, είτε για πραγματική σωματική βλάβη, θα δεχτείς πόλεμο. Από τα θύματα των Τεμπών μέχρι τους αδίκως φυλακισθέντες πολίτες και μέχρι τα πιο αδύναμα στρώματα που καταδικάζονται σε μια ζωή καταπίεσης ή/και ανέχειας κι εξαθλίωσης η γραμμή του ιδιότυπου καθεστώτος είναι μία: «Σκάσε και μη μιλάς». Και το θέαμα συνεχίζεται:

«Αν τολμήσεις να μιλήσεις σε «βάζω στη θέση σου». Θυματοποιούμαι και σε κατηγορώ για άσχετα πράγματα χωρίς να μπαίνω στην ουσιαστική συζήτηση, και από τη θέση του θύματος σε βάζω στη θέση του θύτη και σε εξαφανίζω». Τα παραδείγματα είναι αρκετά…

Το πρόβλημα του συστήματος λοιπόν αυτό το διάστημα είναι κυρίως αισθητικό. Εσχάτως, «η κακιά η γλώσσα». Λίγες μέρες πριν, όταν ο Πάνος Ρούτσι μόλις είχε ξεκινήσει την απεργία πείνας του, επανανοηματοδοτώντας το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, το πρόβλημα ήταν το «τσαντίρι» του. Όλως τυχαίως, η κινδυνολογία περί λαϊκισμού επανέρχεται στο προσκήνιο ως τεχνική αποπροσανατολισμού, διάσπασης και λοιδωρίας αυτού που θεωρείται ως το αντίπαλο δέος. Είναι δε από τις φορές που η κριτική φαίνεται να χαρακτηρίζει περισσότερο τον κριτή παρά τον κρινόμενο. Γιατί άραγε, οι κατηγορίες για «λαϊκισμό» από τις συστημικές δυνάμεις επανέρχονται άκριτα κι ανέξοδα κάθε φορά που αυτές αισθάνονται ότι «απειλούνται» από «οργή Θεού»;

Όταν είναι κανείς λαϊκός, σίγουρα δε χρειάζεται να απολογείται γι’ αυτό. Στην περίπτωση των Τεμπών (και αλλού) ο λαϊκισμός φαίνεται να αλλάζει νόημα στα χείλη αυτών που εκτοξεύουν αντίστοιχες κατηγορίες για να κλείσουν στόματα, και αυτό που στοχοποιείται τελικά –μαζί με την αλήθεια- είναι το λαϊκό στοιχείο. Η πλειοψηφία των θυμάτων, των συγγενών τους, και των επιζησασών είναι κατά βάση λαϊκοί άνθρωποι του σήμερα και το κίνημα των Τεμπών είναι κατά βάση ένα λαϊκό κίνημα. Το λαϊκό είναι συστατικό του ελληνικού πολιτισμού το οποίο τιμάται και αναπαράγεται με συνέπεια και αξιοπρέπεια από το καλλιτεχνικό στερέωμα και από σημαντικά τμήματα του λαού. Όσες και όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους αστούς μπορούν λοιπόν να κρατήσουν την αστική τους ταυτότητα και ας δεχθούν επιτέλους να συνυπάρχουν με το λαϊκό χωρίς να επιχειρούν διαρκώς να το ταθισεύουν και να το στραγγαλίζουν, αποκλείοντας το.

Στο πρόσωπο της οικογένειας Ρούτσι συμπυκνώνεται η ελληνική λαϊκή ψυχή του σήμερα. Αυτή που δεν κολυμπά στο βούρκο του ρατσισμού, των διακρίσεων, της βίας και της διαφθοράς αλλά χαρακτηρίζεται από ανθρωπιά, φιλότιμο, αξίες, πραγματική ευγένεια και δύναμη ψυχής. Αυτή που είναι περιθωριοποιημένη και ξεχασμένη. Αυτή από την οποία οι «δυνατοί» απλώς παίρνουν: περιουσίες, αξιοπρέπεια και ζωή.

Δύο χρόνια μετά την ημέρα που σήμανε την έναρξη της κορύφωσης του δράματος του γενναίου παλαιστινιακού Λαού, η καρδιά της Ελλάδας σκίρτησε στην υπόσχεση του αγώνα που δικαιώνεται. Το βράδυ της Πέμπτης ο μεγάλος Πάνος πήρε αγκαλιά –καθένα ξεχωριστά- όλον τον κόσμο που ήρθε να τον τιμήσει στο μνημείο των Τεμπών. Το σίγουρο είναι πως ο δρόμος προς την αλήθεια και την δικαιοσύνη είναι πολύ μακρύς και μάλλον θα συνεχίσει να μην είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Όμως, η αγάπη φουντώνει και η δέσμευση του κινήματος αλληλεγγύης στον Πάνο Ρούτσι είναι ξεκάθαρη: Είμαστε μαζί σου. Μέχρι τέλους.