Η Νέα Δημοκρατία έσπευσε να εκφράσει τη «βαθιά της θλίψη» για τον θάνατο των δύο πυροσβεστών που έχασαν τη ζωή τους στη μάχη με τις φλόγες στην Κρύα Βρύση Ρεθύμνου. Μίλησε για αυταπάρνηση, αίσθημα ευθύνης και προσφορά μέχρι την τελευταία στιγμή. Τα γνωστά λόγια που ακούγονται κάθε φορά που ένας εργαζόμενος πέφτει στο πεδίο του καθήκοντος.

Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που τα κυβερνητικά δελτία Τύπου προσπαθούν να εξαφανίσουν: οι νεκροί αυτοί δεν ήταν απλώς «ήρωες». Ήταν άνθρωποι που ανήκαν σε κατηγορίες πυροσβεστών τις οποίες η ίδια η πολιτική ηγεσία του υπουργείου αντιμετώπιζε με απαξίωση.

Η ανακοίνωση των Εποχικών Πυροσβεστών το υπενθυμίζει με τρόπο που δεν επιδέχεται καμία απάντηση:

«Πριν λίγες ημέρες ο υπουργός κ. Ευάγγελος Τουρνάς χαρακτήριζε τον νόμο των Πενταετών Πυροσβεστών “καταστροφή του Πυροσβεστικού Σώματος”. Σήμερα ένας Πενταετής Πυροσβέστης είναι νεκρός για την πατρίδα.

Πριν δύο χρόνια ο ίδιος υπουργός αποκαλούσε τους Εποχικούς Πυροσβέστες “εισβολείς” επειδή διαμαρτύρονταν για την απόλυσή τους. Σήμερα ένας Εποχικός Πυροσβέστης είναι νεκρός για την πατρίδα.

Οι ανακοινώσεις σας λοιπόν περισσεύουν. Είναι τουλάχιστον υποκριτικές.»

Δύσκολα μπορεί να διατυπωθεί πιο εύστοχα η ουσία της υπόθεσης.

Γιατί δεν αρκεί να αποκαλείς κάποιον «ήρωα» όταν σκοτώνεται. Το ερώτημα είναι πώς τον αντιμετώπιζες όσο ζούσε. Αν τον κρατούσες σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας, αν υποβάθμιζες τον ρόλο του, αν τον λοιδορούσες και τον αντιμετώπιζες εχθρικά όταν διεκδικούσε το δικαίωμα στη δουλειά και στην αξιοπρέπεια.

Η υποκρισία περισσεύει όταν αυτοί που χαρακτήριζαν τους πυροσβέστες «εισβολείς» εμφανίζονται σήμερα ως θεματοφύλακες της μνήμης τους. Όταν όσοι αντιμετώπιζαν το προσωπικό ως δημοσιονομικό κόστος, ανακαλύπτουν ξαφνικά τον ηρωισμό του μόνο αφού προστεθεί ένα ακόμη όνομα στον κατάλογο των νεκρών.

Οι πυροσβέστες δεν χρειάζονται επικήδειους γεμάτους μεγαλόστομες φράσεις. Χρειάζονται επαρκή στελέχωση, μόνιμη και σταθερή εργασία, σύγχρονο εξοπλισμό, εκπαίδευση και πραγματική προστασία. Χρειάζονται μια πολιτεία που να επενδύει στην πρόληψη και όχι στην επικοινωνιακή διαχείριση της καταστροφής.

Γιατί κάθε φορά που η κυβέρνηση μιλά για «ήρωες», οφείλει πρώτα να απαντήσει σε ένα ερώτημα: πόσοι ακόμη εργαζόμενοι θα πρέπει να πεθάνουν για να σταματήσει να αντιμετωπίζει την πυροπροστασία ως δαπάνη και τους ανθρώπους της ως αναλώσιμους;

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ