Φοίβος Λιναρδάτος 

▸ Οι πρωτιές των συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΚΚΕ σε ομοσπονδίες, ΑΔΕΔΥ και ΑΕΙ, δεν συνοδεύονται από ένα αγωνιστικό σχέδιο

Το τελευταίο διάστημα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ καταλαμβάνουν σημαντικές πρωτιές, όχι μόνο σε σωματεία, αλλά και σε ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Έτσι είναι μέλος του ΚΚΕ ο πρόεδρος στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (το μεγαλύτερο EK της χώρας), στη ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ (τις ομοσπονδίες εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας), ή οι δυνάμεις του ΚΚΕ είναι πρώτες στην ΑΔΕΔΥ και στα πανεπιστήμια. Δεν είναι λίγο όταν η Νέα Δημοκρατία βλέπει την κυβερνητική παράταξη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να αποκαθηλώνεται από την πρωτιά μετά από πολλές δεκαετίες. Όπως δεν είναι λίγο όταν συγκροτούνται νέα σωματεία στον ιδιωτικό τομέα και εμφανίζεται ένα νεολαιίστικο δυναμικό που δεν επιλέγει τις καθεστωτικές παρατάξεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ.

Αναδεικνύεται μια σημαντική μερίδα εργαζομένων και νεολαίας που αναζητά προτάσεις και λύσεις έξω από τα αστικά κόμματα και τις αντίστοιχες παρατάξεις τους. Δεν νομιμοποιεί τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό που βάζει πλάτη στις κυβερνητικές αναδιαρθρώσεις και διαπλέκεται σε οικονομικές συναλλαγές με το κράτος (βλ. σκάνδαλα Παναγόπουλου και ΓΣΕΕ Α.Ε.) και δίνει ψήφο σε δυνάμεις της αριστεράς.

Το ερώτημα είναι αν αυτές οι πρωτιές πέρα από την αλλαγή ενός εκλογικού συσχετισμού στο εργατικό κίνημα, έχουν κάποια επίδραση στην αλλαγή του ταξικού συσχετισμού και στη βελτίωση της καθημερινότητας των εργαζομένων, καθώς και στην προώθηση ενός αγωνιστικού και ανατρεπτικού εργατικού κινήματος ή αποδεικνύονται κούφιες.

Και εδώ είναι που οι δυνάμεις του ΚΚΕ παίρνουν κάτω από τη βάση. Γιατί οι συγκεκριμένες πρωτιές δεν συνδυάζονται με ανάταση ενός αγωνιστικού κλίματος και νικών του κινήματος. Αντιθέτως, την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις της ΚΝΕ είναι πρώτες στα ΑΕΙ, αναγνωρίζονται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και διαγράφονται οι πρώτοι φοιτητές/τριες από τις σχολές, μεταρρυθμίσεις που δεκαετίες οι κυβερνήσεις δεν μπορούσαν να ψηφίσουν ή να εφαρμόσουν. Παρά τις πρωτιές αντί να μπουν μπροστά για συνελεύσεις στις σχολές και αγώνες διαρκείας, βιάζονται να «φρενάρουν» τους αγώνες και καλούν σε συμπεράσματα.

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ παίρνουν την πρωτιά όχι μόνο σε κομβικές ομοσπονδίες του δημοσίου όπως η ΔΟΕ και η ΟΛΜΕ, αλλά και σε ολόκληρη την ΑΔΕΔΥ, αλλά ταυτόχρονα ο κλάδος του δημοσίου βρίσκεται απέναντι στη μεγαλύτερη επίθεση που έχει βρεθεί ποτέ με ένα διαρκές κυνήγι για αξιολόγηση, πειθαρχικές διώξεις και άνοιγμα των απολύσεων, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις βρίσκονται στα τάρταρα. Και ενώ πολλά μέλη και συνδικαλιστές του ΚΚΕ βρίσκονται στα πειθαρχικά ενάντια στην «αξιολόγηση» και η κυβέρνηση ετοιμάζει συνταγματική αναθεώρηση για άρση της μονιμότητας, στην ΑΔΕΔΥ αρνούνται να ψηφίσουν προκήρυξη της απεργίας-αποχής σε όλο το δημόσιο, επιλέγοντας να διοικήσουν τις ομοσπονδίες, με τους υπεύθυνους συνδικαλιστές των ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ.

Η πρωτιά στο ΕΚΑ έρχεται την ίδια περίοδο που ψηφίζεται το 13ωρο, εντατικοποιείται ακραία η εργασία, τα εργατικά «ατυχήματα»/εργοδοτικά εγκλήματα έχουν γίνει καθημερινότητα και συνολικά η κατάσταση στην πλειοψηφία των κλάδων του ιδιωτικού τομέα θυμίζει γαλέρα. Δεν είδαμε όμως ένα αγωνιστικό σχέδιο για την απόκρουση και ανατροπή τους, για την αντεπίθεση των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστικό πως τελικά όλες αυτές οι πρωτιές δεν μπόρεσαν να αποτελέσουν ένα στήριγμα στον αγώνα των αγροτών με κάποια απεργιακή κινητοποίηση, ούτε να πολιτικοποιήσουν βαθύτερα το μεγαλειώδες κίνημα των Τεμπών βάζοντας φρένο στις ιδιωτικοποιήσεις ή ανατρέποντας κάποιες από τις ήδη υπάρχουσες. Τελικά οι πρωτιές και οι πρόεδροι είναι τόσο κούφιες που στην απεργία της Πρωτομαγιάς φτάσαμε στο σημείο ο πρόεδρος του ΕΚΑ (ΚΚΕ) να καταγγέλλει το εργατικό κέντρο που είναι πρόεδρος γιατί με την πλειοψηφία των καθεστωτικών δυνάμεων καλούσε σε συγκέντρωση με τη ΓΣΕΕ!

Απάντηση στις πρωτιές χωρίς αντίκρισμα δεν μπορεί να είναι «ακόμα πιο δυνατό ΚΚΕ» στα σωματεία για να έχει αυτοδυναμία, καθώς έχουμε δει και εκεί που έχουν αυτοδυναμία οι δυνάμεις του ΚΚΕ πόσο διαφορετική είναι η κατάσταση. 720 σωματεία και συνδικαλιστικές οργανώσεις συμμετείχαν στην σύσκεψη του ΠΑΜΕ φέτος τον Απρίλη, παρόλα αυτά κανένα ανατρεπτικό σχέδιο, καμία πρόταση αγώνα που θα μπορούσε να βάλει φρένο στην επίθεση δεν αποτυπώθηκε. Έτσι οι ευθύνες πέφτουν στους συνολικούς πολιτικούς συσχετισμούς που είναι αρνητικοί και χρειάζεται «πιο δυνατό ΚΚΕ στις βουλευτικές κάλπες». Όλα τελικά ανάγονται στο εκλογικό δυνάμωμα του κόμματος.

Οι προσδοκίες όμως που δημιουργούνται σε μια μερίδα κόσμου από αυτές τις πρωτιές δεν δικαιώνονται. Έτσι η πρωτιά της ΚΝΕ συνεχίζεται στα πανεπιστήμια, αλλά με συνεχή πτώση στα εκλογικά της ποσοστά και ταυτόχρονη πτώση και στη συμμετοχή. Αντίστοιχα στη ΔΟΕ μετά από μία μόλις θητεία των δυνάμεων του ΚΚΕ στην πρώτη θέση και στο προεδρείο, εμφάνισε πτώση στα αποτελέσματα του επόμενου συνεδρίου. Η λογική της ανάθεσης που καλλιεργεί εμφανίζοντας ότι τα πάντα κρίνονται σε μια πρωτιά, μαζί με την απουσία ουσιαστικών πρωτοβουλιών στο εργατικό κίνημα, δημιουργεί απογοήτευση η οποία έχει τον κίνδυνο να δημιουργήσει αποστροφή όχι μόνο προς τις δυνάμεις του ΚΚΕ, αλλά συνολικά προς τον συνδικαλισμό σε μια αντίστοιχη απογοήτευση που δημιούργησε και ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Ρίχνει τις ευθύνες στους αρνητικούς πολιτικούς συσχετισμούς. Όλα τελικά ανάγονται στο εκλογικό δυνάμωμα του κόμματος

Η αναζήτηση του κόσμου της εργασίας σε εναλλακτικές και πιο ριζοσπαστικές προτάσεις μέσα από εκλογικά αποτελέσματα σε σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, αναδεικνύει τις δυνατότητες που υπάρχουν ώστε το εργατικό κίνημα να σηκώσει κεφάλι. Χρειάζεται όμως να υπάρξει και μια αντίστοιχη πρόταση αγώνα που να μπορέσει να συσπειρώσει, να πολιτικοποιήσει και να βγάλει στον δρόμο τα ρεύματα αμφισβήτησης. Μια πρόταση ανυποχώρητου αγώνα ώστε να επιτευχθούν νίκες και ρωγμές που θα δώσουν ανάσα στους εργαζόμενους, για να ανατραπεί συνολικά η πολιτική της σύγχρονης οικονομίας του πολέμου και της εκμετάλλευσης που προωθούν κυβέρνηση, ΕΕ και ΝΑΤΟ. Η Κομμουνιστική Απελευθέρωση θέλει να συμβάλει σε αυτή την κατεύθυνση μέσα από την πρόταση για ένα εργατικό κίνημα χειραφέτησης με στόχους, μορφές πάλης και δομές συγκρότησης ώστε να αποτελέσει πραγματικό αντίπαλο δέος στην επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου. 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 25-26 Ιουλίου 2026