Νίνα Γεωργιάδου

Ανάσταση είναι το τρύπημα της ξερής γης, απ’ το λιανό βλαστάρι του χαμομηλιού όταν έρθει η ώρα να δει το φως του ήλιου.

Ανάσταση είναι η κάμπια που γίνεται χρυσαλλίδα κι έπειτα ξεφλουδίζεται για ν’ ανοίξει η πεταλούδα τα φτερά της.

Ανάσταση είναι η συναγμένη γύρη των θυμαριών, από τη μέλισσα, που ωριμάζει στην κερήθρα και γίνεται μέλι παχύρευστο.

Ανάσταση είναι ο χυμός των σταφυλιών, που βράζει σε ξύλινα βαρέλια και γίνεται, από μούστος στυφός, κρασί γλυκόπιοτο.

Ανάσταση είναι ο λυγμός που καταπίνεται, για να γίνει τραγούδι, ακόμη και παράφωνο.

Ανάσταση είναι μια φέτα ψωμί με λάδι, για το παιδί που νοιώθει τα σωθικά του, να ξεσχίζονται απ’ την πείνα.

Ανάσταση είναι ένα δάκρυ αναπάντεχης χαράς, που κάνουν τις ξερές κοίτες των ρυτίδων σε γέρικο πρόσωπο, να γίνονται ποτάμια.

Ανάσταση είναι ο φόβος που συρρικνώθηκε, ώσπου εξαϋλώθηκε κι άφησε τον καθημερινό άνθρωπο, να γίνει ήρωας.

Ανάσταση είναι εκείνος ο ένας, που κράτησε τα χέρια του στην τσέπη όταν όλοι τα σήκωναν, αλαλάζοντας, σε ναζιστικό χαιρετισμό.

Ανάσταση είναι το τέλος κάθε δωδεκάτης νυχτερινής, που φέρνει το προμήνυμα μιας καινούργιας ηλιόλουστης μέρας.

David Alexander – A Ladder

Δώσ’ μου μια ξύλινη σκάλα

να σκαρφαλώσω σ’ ένα μέρος δίχως απόγνωση