Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Κείμενο εμπνευσμένο ή και κλεμμένο από τους μεγάλους συγγραφείς.

Και είπε στον Επαναστατημένο η αγαπημένη του: «Θα είμαι μαζί Σου, γιατί με εμπνέει ο μεγάλος Σου Σκοπός. Θα περάσω τα χρόνια της άγνωστης ζωής μαζί Σου. Θα ζούμε ήσυχα αλλά όχι ανέμελα γιατί θα ξέρω ότι θα ετοιμάζεσαι για έναν Σκοπό από τον οποίο Εσύ θα με αποκλείσεις. Αλλά θα μείνω γιατί νιώθω έναν έρωτα όπως κανέναν. Θα βαδίσω στην έρημο μαζί Σου. Θα κάνω όνειρα για οικογένεια και παιδιά κι ας ξέρω ότι θα μείνω μόνη. Θέλω να με επιλέγεις Εσύ, που είσαι ξεχωριστός από όλους τους άλλους και να σε επιλέγω εγώ που είμαι ξεχωριστή από όλες τις άλλες. Και μέσα από τη δική μας ζωή, εκατομμύρια κατόπιν θα δίνονται στις μυλόπετρες του Σκοπού και κάθε μορφής του Σκοπού, γιατί ο Σκοπός είναι ένας και ας παίρνει χιλιάδες μορφές και χρειάζεται έμπνευση για να υπηρετείται όταν η άγονη γη απλώνει και αγάπη όταν το μαρτύριο πλησιάζει. Είμαστε τραυματισμένοι και οι δύο και ο Σκοπός θα μας θεραπεύσει».

Ο Επαναστατημένος ερωτεύτηκε. Είχε μόλις ενηλικιωθεί και το κορίτσι που δινόταν στον Σκοπό μαζί του ήταν ό,τι πιο γοητευτικό (δεν) μπορούσε να φανταστεί ότι θα του Του συμβεί. Ζήσανε για πολύ καιρό στο δικό Τους σύμπαν. Όταν δεν έχεις πολλά να κάνεις, εφευρίσκεις και φαντάζεσαι και μεγαλώνεις μέσα από τη φαντασία και τα αισθήματα και τη δράση και τον Σκοπό. Οι δύο (νόμισαν ότι) γίνονται ένας και ένα με τον Σκοπό.

Τα χρόνια περνούν. Κανείς και τίποτα δεν μένει ίδιο, πέρα από τον Σκοπό που είναι πεισματάρης, επίμονος, υπομονετικός και ξέρει πότε να σε σπείρει, πότε να σε κανακέψει και πότε να σε θερίσει, στην κορυφή ενός λόφου, σε ένα γκρεμισμένο σπίτι, σε έναν τοίχο ή στα σκοτεινά σε ένα στενό.

Δεν είναι ότι ξεκίνησαν ως ασθενείς οι καρδιές των εραστών και των επαναστατημένων αλλά είναι ότι η κούραση, η ζωή της κάθε μέρας μπλέκεται στα πόδια εκείνων που ξεκίνησαν ως Επαναστατημένοι. Μικρές χαρές που λέει κι ο Καζαντζάκης. Μικρές χαρές.

Κοντοστάθηκε ο Επαναστατημένος στην έρημο. Του έδειξε η έρημος μια ζωή ήρεμη, ήσυχη, χωρίς Σκοπό, με έναν ύπνο ατάραχο. Αχ και να ήξερε ο κόσμος πώς το πόθησε αυτό το μέλλον. Πώς έκλαψε γι’ αυτό το τελευταίο βράδυ της ελευθερίας του. Ο θάνατος ελάχιστα τον φόβιζε μπροστά στο να το χάσει.

Μπροστά στον Πιλάτο (και δεν ήταν ένας ο Πιλάτος στη ζωή Του) σκέφτηκε καλά τι άφηνε και πού το άφηνε. Όταν κουραστούν οι καρδιές και τα μυαλά τρέχουν αλλού, μακριά από την κούραση και από τον πόνο. Δεν είναι η αμαρτία, είναι η ομίχλη που οδηγεί στην πραγματικότητα. Ο Επαναστατημένος κατάλαβε μπροστά στον Πιλάτο ότι ο σκοπός ούτε αγκαλιάζει, ούτε χαϊδεύει, ούτε φιλάει, ούτε ερωτεύεται. Είναι σκληρός και σε ανταμείβει μόνο με πόνο. Γιατί τα έφτιαξε έτσι ο Πατέρας; Άγνωστο ακόμα και στον Γιο Του.

Μόνο τότε κατάλαβε ότι το πένθος πρέπει να σταματάει. Πρέπει, είναι απαραίτητο να υπάρχει Ανάσταση. Είναι απαραίτητο να δικαιώνονται κάποτε οι καρδιές όσων ερωτεύονται με τον Σκοπό και μέσα στον Σκοπό. Ο Επαναστατημένος είναι Γιος του Ανθρώπου. Μα πώς μπορεί να ζει ο Άνθρωπος χωρίς να τη δικαίωση; Πώς μπορεί να αντέξει το βάσανο, αν κρύβεται μόνο στις μικρές χαρές ή απελπίζεται κάθε πρωινό;

Ποιος ξέρει πώς είναι η Ανάσταση αλήθεια; Το μόνο που ξέρει ο γιος του Ανθρώπου είναι ο Σκοπός και όσα εκείνος φέρνει. Σκληρά και ήπια, ασθενή και ισχυρά, μοναχικά και αγαπητικά, μαρτυρικά και ερωτικά. Δεν είναι η ελπίδα, είναι το σχέδιο, η πάλη, η προσδοκία, η υπομονή, η επιμονή, η αγάπη. Είναι ο Επαναστατημένος, που σηκώνει το κεφάλι πιο ψηλά και βλέπει το μέλλον και φτιάχνει το παρόν καθώς βαδίζει μόνος συχνά και ενίοτε με παρέα, με τις πίκρες του αλλά ελαφρύς καθότι αθώος.