300.000 ΑΡΓΥΡΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Το παραμύθι με το Βασιγιά και το φτωχόνε το ξέρετε. Πέρασε όξω από τη καλύβα του φτωχού κι άκουσε τραγούδια, γέγια και χαρές και πολύ χάρηκε. Για να είναι ευτυχισμένοι οι φτωχοί μου, είπε, τότε όλη η πολιτεία μου πάει πολύ καλά. Φχαριστήθηκε και φώναξε το φτωχόνε και τούδεκε ένα πουγκί χρυσάφι. Ξαναπέρασε μετά από μήνες κι άκουσε, γκρίνιες, κλάϊματα, φωνές και κακό. Τσούχανε χαλάσει τα όβολα. Εβγήκε όξω ο μεγάλος γιος του φτωχίτα και του πέταξε στα μούτρα το χρυσάφι του Βασιγιά.

- Πάρτα πίσω, τιμώ το φελέκι σου, τούπε. Μας έβαλες να σκοτωθούμε.

Ο φτωχός σήμερα είναι ο Δήμος μας. Δεν έχει, δε του δίνουνε αυτά που δικαιούται κι είναι ένας ευάλωτος φτωχίτας. Του τάξανε 300.000 ευρώ για να κάμει κολυμβητήργιο. Κι εδώ αρχίνησε το κλάϊμα.

- Δεν είναι δικός μου ο τόπος. Είναι αλλουνού.

- Έτσι έ; Και ποιός θα κάμει το έργατο;

- Να το κάμει ο αλλουνού αφού είναι δικό του. Εσύ δεν είσαι ο αλλουνού; Δικό σου δεν είναι; Κάμε το όπως έκαμες και τα πρώτα.

- Ήτο άλλης υπηρεσίας. Στο παρελθόν είχαν γίνει παρανομίες.

- Και τώρα κουτή είναι η υπηρεσία ν’ ανακατέψει αυτά που βρωμάνε; Κάνει πάσα στο Δήμο και σου λέει πονηρά-πονηρά εγώ θα σου δώκω 300.000 αργύρια, θα λέω που σου δίνω που δεν έχεις, να μου χρωστάς και χάρη, και θα κάμω το καλόνε Βασιγιά κι αμείτε εσείς να βγάλετ’ άκρη.

Και να οι φωνές, οι σπαραγμοί, οι σκοτωμοί κι ο ορυγμαδός κι εκεί που ακουγόντανε χαρές και χαραμπούργια από αθλητές και λουόμενους τώρα έπεσε γκρίντα και φαγωμάρα.

- Δεν ηξέρω! Ό,τι λέει ο Νόμος.

- Ο Νόμος εγίνηκε για να μαλώνουμε;

- Και τι πρέπει να γίνει; Να χάσουμε τα 300.000 αργύρια;

- Εσύ θέλεις και τη πίτα γερή και το σκυλί χορτάτο. Δε γίνονται τέτοια πράματα. Περνιέσαι για πιο έξυπνος από τσου άλλους; Όλοι το ίδιο μυαλό κουβαλάμε.

- Να κάμουμε το κολυμβητήργιο αλλού.

- Εμείς εδώ ειμάστενε, να ξεσπιτωθούμε;

- Ένα μικρό μέρος. Προς επέκτασιν και ανάπτυξιν.

- Μη μας εκογιονάρετε; Μη θέλετε να φύγουμε σύσκαροι από δώ, να σας εκάμουμε αδειές εις τον κόρπον;

- Είναι δυνατόν;

- Ξέρω γώ; Εδώ δεν είδα τόσα χρόνια από τα μάτια, θα δω από τα φρύδια; Ορές, πάρτε τα 300.000 αργύριά σας που μας βάνετε να σκοτωθούμε. Πάρτε τα κι αφήστε μας στην ησυχία μας. Κάνουμε και χωρίς κολυμβητήργιο. Μ’ όσα έχουμε δεν εβγάλαμε μέχρι ολυμπιονίκες; Αμείτε!