Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

"Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει

σε μια φωτογραφία της στιγμής

είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη

σ’ εκείνο το τοπίο της βροχής."

Υπάρχουν τραγούδια που δεν τα ακούς, τα διασχίζεις, όπως διασχίζεις μια πόλη τη νύχτα, χωρίς να ξέρεις αν ψάχνεις δρόμο ή έξοδο. Η «Μαρκίζα» ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δεν είναι απλώς τραγούδι. Είναι μια λεπτή ρωγμή στον χρόνο, ένα σημείο διαρροής όπου ό,τι δεν ειπώθηκε βρίσκει τρόπο να στάξει.

Δεν γράφτηκε για να ειπωθεί. Γράφτηκε για να επιμένει. Να επιστρέφει εκεί όπου ο έρωτας δεν πρόλαβε να γίνει γεγονός και έμεινε δυνατότητα κι αυτή η δυνατότητα είναι πάντα πιο επικίνδυνη από την πράξη. Κάτω από μια μαρκίζα, δύο σώματα σε απόσταση αναπνοής. Όχι από ευπρέπεια. Από ένστικτο. Από εκείνη τη μυστική γνώση πως αν μειωθεί κι άλλο η απόσταση, κάτι θα σπάσει οριστικά.

Η επιθυμία δεν είναι ποτέ αθώα. Δεν έχει τη βία της πράξης, αλλά τη βία της αναμονής. Αυτό που δεν αγγίζεται διογκώνεται. Αυτό που δεν λέγεται βαραίνει, αποκτά όγκο, γίνεται σχεδόν απτό. Δεν σε άγγιξα, κι όμως δεν σε ξέχασα ποτέ. Γιατί το σώμα θυμάται, θυμάται και ό,τι αποσύρθηκε την τελευταία στιγμή. Θυμάται εκείνο το μισό βήμα που δεν έγινε, εκείνη τη μικρή αναστολή που άλλαξε ολόκληρη τη διαδρομή.

Η μαρκίζα δεν είναι καταφύγιο. Είναι άλλοθι. Μια πρόχειρη στέγη για να μην εκτεθούμε στις συνέπειες. Στεκόμαστε από κάτω της και προσποιούμαστε πως περιμένουμε να κοπάσει η βροχή, ενώ στην πραγματικότητα περιμένουμε να κοπάσει ο άλλος. Δεν φοβήθηκες εμένα. Φοβήθηκες αυτό που θα γινόσουν μαζί μου. Κι εγώ το ίδιο.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει ιστορία. Οι ιστορίες απαιτούν πράξεις, αρχές και τέλη. Εδώ υπάρχει μόνο πυκνότητα, μια στιγμή που δεν εκτονώθηκε ποτέ. Σαν φορτίο που δεν βρήκε γείωση και έμεινε να κυκλοφορεί μέσα μας, αθόρυβα, επίμονα, για χρόνια.

Οι άνθρωποι μιλούν για έρωτες που έζησαν. Οι πιο αληθινοί, όμως, είναι αυτοί που απέφυγαν. Δεν φθείρονται, δεν γίνονται καθημερινή ρουτίνα, δεν εξηγούνται. Παραμένουν κοφτεροί, σχεδόν απαγορευμένοι, σαν κάτι που δεν ολοκληρώθηκε επειδή, αν ολοκληρωνόταν, θα ανέτρεπε τα πάντα.

Η «Μαρκίζα» δεν είναι νοσταλγία. Είναι κατηγορία. Κατηγορεί εκείνη τη στιγμή που δεν αντέξαμε. Εκείνο το βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω. Εκείνη τη σιωπή που δεν ήταν αμηχανία, αλλά μια σιωπηρή συμφωνία να μη συμβεί τίποτα.

Και τελικά, αυτό που δεν συνέβη έγινε η πιο ανθεκτική μορφή μνήμης. Δεν σε έχασα. Σε διέκοψα. Και από τότε, κάθε βροχή επιστρέφει σαν απόδειξη: πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος αυτό που δεν έζησε.

Η απάντηση παραμένει ίδια.

Για πάντα.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK