Το ατύχημα στο Δημοτικό Θέατρο δεν ήταν ούτε απρόβλεπτο ούτε τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου αδιαφορίας, καθυστερήσεων και συνειδητής υποβάθμισης ενός βασικού πολιτιστικού χώρου της πόλης.

Εδώ και μήνες, τα προβλήματα ήταν γνωστά: ελλιπής συντήρηση, κακή μόνωση, ακατάλληλες συνθήκες για τη διεξαγωγή εκδηλώσεων. Την ίδια ώρα, αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, προωθούνταν η ιδέα να πληρώνουν τα σωματεία για τη χρήση του χώρου. Δηλαδή, όχι μόνο ένας προβληματικός χώρος, αλλά και με αντίτιμο.

Και ενώ αυτά συνέβαιναν, εγκρίνεται το ποσό των 700.000 ευρώ για μία ακόμη μελέτη ανάπλασης. Μία ακόμη, που έρχεται να προστεθεί σε όσες έχουν ήδη προηγηθεί, χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα στην πράξη. Μελέτες επί μελετών, αλλά το θέατρο να παραμένει στην ίδια —ή και χειρότερη— κατάσταση.

Χρειάστηκε να συμβεί το ατύχημα για να αποκαλυφθεί το αυτονόητο: ότι το Δημοτικό Θέατρο λειτουργούσε χωρίς άδεια και χωρίς πιστοποιητικό πυροπροστασίας. Δηλαδή, ένας χώρος όπου συγκεντρωνόταν κόσμος λειτουργούσε εκτός των στοιχειωδών κανόνων ασφάλειας. Και αυτό δεν το γνώριζε κανείς; Ή απλώς δεν ήθελε να το δει;

Με το κλείσιμό του, η πόλη έμεινε ουσιαστικά χωρίς πολιτιστικό χώρο για τον χειμώνα. Οι σύλλογοι στριμώχνονται όπου βρουν, με μοναδική σταθερή διέξοδο το Εργατικό Κέντρο. Αυτή είναι η πραγματικότητα του λεγόμενου «νησιού του πολιτισμού».

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο διαχειριστικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Όταν μια δημόσια υποδομή αφήνεται να απαξιωθεί, όταν δεν συντηρείται, όταν δεν πληροί βασικές προδιαγραφές, τότε ανοίγει ο δρόμος για το επόμενο βήμα: την πλήρη εμπορευματοποίησή της.

Πρώτα υποβαθμίζεται. Μετά απαξιώνεται. Και στο τέλος παρουσιάζεται ως «αναγκαίο» να πληρώνεις για να έχεις πρόσβαση.

Αυτό το έργο δεν το βλέπουμε για πρώτη φορά. Έχει ήδη παιχτεί σε κρίσιμους τομείς της δημόσιας ζωής και φαίνεται να επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά στον πολιτισμό.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος φταίει — οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και βαριές. Το ερώτημα είναι μέχρι πότε αυτή η πόλη θα αποδέχεται τη συνεχή υποβάθμιση των βασικών της υποδομών ως κάτι φυσιολογικό.

Γιατί το συγκεκριμένο «ατύχημα» δεν ήταν η εξαίρεση. Ήταν η προειδοποίηση.

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΦΑΙΑΚΩΝ